ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ได้เลย ได้โปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะรีบไปสั่งอาหารเดี๋ยวนี้”

        เสี่ยวเอ้อร์รีบสาวเท้ายาวๆ ลงไปสั่งให้ทำอาหาร สาวใช้ทั้งสี่ลอบมองขึ้นขึ้นลงลงสำรวจสถานที่

        อย่าว่าแต่จวนอวี้เลย หากอยู่ในเขตพระราชวังพวกนางทำได้เพียงเดินตามหลังพระชายาแล้วแอบมองดูสถานที่เท่านั้น

        สถานที่ที่มีความงดงามเช่นที่นี่หาได้ยากยิ่ง

        “นายหญิง ท่านคิดว่าเจ้าของร้านฝูหรงโหลวเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายจีสำรวจทุกมุมห้อง ก่อนจะเอ่ยคำถามกึ่งชมเชยออกมา

        แม้จะไม่หรูหราเท่าพระราชวัง แต่ของทุกชิ้นล้วนถูกคัดสรรมาอย่างดี

        แม้แต่คนที่ไม่เคยเรียนหนังสือเช่นนางยังอดที่จะประหลาดใจไม่ได้

        “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นคนเช่นไรแต่ข้ารู้สึกได้ว่าจะต้องไม่ใช่คนธรรมดา”

        ตำแหน่งที่หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ติดหน้าต่างสายตาทอดยาวมองดูผู้คนเดินสวนกันไปมา

        ฝูหรงโหลวอยู่จุดกึ่งกลางของถนนคนเดินแห่งนี้

        ดังนั้นตำแหน่งที่นางอยู่จึงสามารถมองเห็นตึกรามบ้านช่องได้อย่างชัดเจน

        ที่นี่นับเป็นสถานที่ซึ่งเจริญแล้วทุกซอกมุมล้วนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

        ฉะนั้น ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่น่าเบื่อ

        ท้องฟ้าที่เคยสดใสเมื่อครู่ เพียงพริบตาเดียวกลับมีเมฆครึ้ม

        สายฝนพลันตกลงมา

        หลินเมิ้งหยายังคงนั่งข้างหน้าต่าง มองดูสายฝนโปรยปรายสายฟ้าเปล่งแสงกระทบหลังคาอย่างต่อเนื่อง ภาพเบื้องล่างเริ่มเลือนรางความโศกเศร้าเริ่มก่อตัวในหัวใจอีกครั้ง

        “มาแล้ว ท่านลูกค้า นี่คือหมูกรอบและขาหมูตุ๋นที่ท่านสั่งส่วนนี้คือชาดอกมี่หลัว เชิญกินกันให้อร่อยนะขอรับ”

        เสี่ยวเอ้อร์เคลื่อนไหวคล่องแคล่วปราดเปรียว ไม่นานอาหารก็ถูกวางลงบนโต๊ะของพวกนาง

        หมูกรอบคือเนื้อสัตว์ที่หามาจากภูเขาส่วนเครื่องปรุงมิได้ใส่มากมายนัก แต่เมื่อลองได้ชิมกลิ่นหอมของเนื้อพลันฟุ้งกระจายอยู่ในโพรงปาก

        ขาหมูตุ๋นยิ่งน่าสนใจ ราวกับว่าขาหมูชิ้นนี้ถูกเคี่ยวจนได้ที่ เครื่องเทศต่างๆจึงซึมลึกถึงตัวเนื้อ

        สาวใช้ทั้งสี่ยืนตะเกียบเข่าไปเจาะเบา ๆทว่าเนื้อหมูกลับฉีกออกอย่างง่ายดาย

        “ว้าว นี่มันขาหมูตุ๋นจริงๆ ด้วย พวกเขาทำได้ยังไงนะ”

        ป๋ายจื่อร้องออกมาอย่างประหลาดใจ มือจับตะเกียบคีบเนื้อเข้าปาก

        สาวใช้ที่เหลืออีกสามคนมองดูนางด้วยความอิจฉา

        ป๋ายจื่อพยักเผยิบหน้าให้ลองชิมตาม

        “ฝีมือการใช้มีดดีใช้ได้ดูเหมือนเขาจะเชี่ยวชาญในการแล่เนื้อเป็นอย่างดี”

        ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาเดินเข้ามายืนด้านหลังพวกนางตั้งแต่ตอนไหนนางหยิบตะเกียบขึ้นมา

        “ใช่มั้ยเจ้าคะนายหญิงข้าคิดว่าพ่อครัวของที่นี่จะต้องเป็นปรมาจารย์อาหารอย่างแน่นอน”

        เมื่อได้กินของอร่อย ป๋ายจื่อเอ่ยชมไม่หยุด

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

        ดูเหมือนพ่อครัวจะจัดการขาหมูชิ้นนี้ตั้งแต่ตอนที่มันยังดิบอยู่

        เขาเฉือนมันออกมาได้อย่างสวยงาม แม้แต่นางที่เป็นนักศึกษาแพทย์ยังทำได้ไม่ดีขนาดนี้

        บริเวณกระดูกถูกเลาะจนไม่มีเนื้อติดอยู่

        พ่อครัวคนนี้เป็นใครกันแน่?

        หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกประหลาดใจในตัวพ่อครัวแห่งฝูหรงโหลว

        ตอนที่คิดจะเรียกเสี่ยวเอ้อร์เข้ามานางได้ยินเสียงเคาะประตูดังลั่นที่ด้านนอก

        “นั่นใคร?”

        ป๋ายซ่าวร้องถาม พอลองฟังเสียงดูแล้วมิเหมือนเสี่ยวเอ้อร์แห่งฝูหรงโหลว

        “คนสวย พวกเจ้าทั้งห้ามากันอย่างเดียวดาย มิกลัวเหงาหรอกหรือ? ให้พวกพี่มาช่วยดูแลเจ้าดีหรือไม่?”

        เสียงยั่วยุดังขึ้น ก่อนเสียงหัวเราะจะดังลั่นที่ด้านนอก

        คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันเหตุใดสถานที่งดงามแห่งนี้จึงมีคนไร้ยางอายกัน

        ส่ายหน้า ส่งสัญญาณผ่านทางสายตามิให้ป๋ายซ่าวพุ่งตัวออกไป

        ประตูถูกลงกลอนเอาไว้ พวกเขาคงไม่บุกเข้ามา

        “โหยว สาวสวยไม่ตอบเสียด้วย เข้ามา ช่วยข้าพังประตูเข้าไป”

        เสียงพังประตูดังขึ้น

        เหตุเพราะเสียงดังลั่นจนทำให้ลูกค้าตื่นตระหนกเสี่ยวเอ้อร์จึงรีบวิ่งขึ้นมาบนชั้นสอง

        “คุณชาย ด้านในมีฮูหยินท่านหนึ่งอยู่ ข้าน้อยรู้ดีว่าท่านชอบสาวงามแต่หากกระทำคุกคามผู้อื่นเช่นนี้ ข้าน้อยเกรงว่าจะมิเป็นการสมควร”

        “เจ้ามันแค่คนใช้ ไสหัวไป”

        ราวกับชายคนนั้นถีบเสี่ยวเอ้อร์ออกไปให้พ้นทาง ได้ยินเสียง “ตึงตึง ตึง” ก่อนจะได้ยินเสียงร้องเพราะความเจ็บปวดของเสี่ยวเอ้อร์

        “ไอ้คนตาไม่มีแวว นายหญิงเจ้าคะ ข้าจะไปสั่งสอนเขาเอง”

        เมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาร้าย ป๋ายซูจึงโกรธมาก

        มองดูประตูไม้ที่กำลังสั่นไหว หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงป๋ายซูและป๋ายซ่าวจึงเปิดประตูออก

        “ไม่รู้ว่าท่านเป็นคุณชายจากสกุลใด ในเมื่ออุตส่าห์มาแล้วเช่นนั้นก็มาดื่มชาด้วยกันเถิด”

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ยกชาขึ้นแล้วจิบเล็กน้อย

        ชา ทำไมถึง...

        ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรด้านนอกมีคุณชายสวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อนเดินเข้ามา

        “ถือว่าเจ้ารู้การรู้งานเป็นอย่างดี เช่นนั้นข้าจะบอกให้เจ้ารู้ก็ได้ว่าข้าคือคุณชายสกุลตู้เจ้าเรียกข้าว่าตู้หลางหรือคุณชายตู้ก็ได้ แล้วแต่เจ้าจะชอบ”

        คุณชายสกุลตู้มีตาคล้ายรูปสามเหลี่ยมเพียงได้มองก็รู้สึกได้ทันทีว่าเขาเป็นคนไม่ดี

        ใบหน้าเผยให้เห็นความคิดชั่วช้า อีกทั้งยังส่งยิ้มมีเลศนัยที่ทำให้คนมองรู้สึกรังเกียจ

        รูปร่างไม่สูงมากดูเหมือนเขาจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องอย่างว่ามากจนเกินไปดังนั้นร่างกายจึงไร้เรี่ยวแรง

        หลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ราวกับว่านางมิได้มองเห็นคุณชายสกุลตู้อยู่ในสายตา

        “มีอะไรก็รีบพูดออกมา อย่าทำให้ข้าหมดความอดทน”

        หลินเมิ้งหยาไม่อยากมีเรื่องวันนี้นางต้องการพาสาวใช้มาซื้อของละลายทรัพย์เท่านั้นดังนั้นนางจึงไม่มีอารมณ์มาสั่งสอนผู้ชายมักมากในกาม

        “ฮ่าๆ ดุดันเสียจริงวันนี้คุณชายตู้อย่างข้าจะขอลิ้มลองแม่สาวเผ็ดร้อนคนนี้ดูสักหน่อย”

        พูดจบ มือยื่นเข้ามาหมายมั่นจะแตะต้องใบหน้าของหลินเมิ้งหยา

        ทว่าหลินเมิ้งหยาร้องฮึในลำคอ ก่อนที่จะพลิกมือขึ้นหยิบปิ่นปักผมบนศีรษะแล้วแทงลงไปบนมือของเขาโดยไม่หันหน้าไปมองเลยแม้แต่น้อย

        “อ๊าก...นังหญิงบ้า”

        ร้องโอโอยเพราะความเจ็บปวดแม้แต่ชายผู้นั้นยังคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะกล้าลงมือกับเขาเช่นนี้

        ทันใดนั้นนางเหวี่ยงมือข้างที่จับปิ่นปักที่กำลังแทงมือของเขาอยู่ลงบนโต๊ะอย่างแรงปลายปิ่นคมกริบแทงทะลุมือของเขาจนเสียบลงกับโต๊ะอาหาร

        “คงไม่มีใครบอกเจ้าสินะว่าคนที่กล้ายั่วยุข้ามักจะไม่มีโอกาสหายใจ”

        หยักยิ้มเล็กน้อยทว่าคำพูดของหลินเมิ้งหยากลับทำให้คุณชายตู้หวาดผวา เหงื่อผุดขึ้นทั้งร่าง

        อันที่จริงตัวนางเปรียบเสมือนเครื่องมือสั่งสอนผู้อื่น

        “เจ้า...เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

        มือยังคงติดอยู่กับโต๊ะ หยาดเหงื่อรินไหลลงจากหน้าผาก

        ความเจ็บปวดทำให้ชายหนุ่มต้องกัดฟันแน่นส่วนพวกผู้ชายที่อยู่ด้านหลังพร้อมที่จะวิ่งหนีทุกเวลา

        “พวกเจ้าควรทำตัวให้เชื่องสักหน่อยอย่าได้เคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า มิเช่นนั้นเจ้านายที่ไม่ต่างจากหมาข้างถนนของพวกเจ้าจะต้องกลายเป็นคนพิการ”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเย็นชาคาดว่าคนพวกนี้จะต้องเคยชินกับการอยู่ภายใต้อำนาจดังนั้นพวกเขาจึงถูกหญิงสาวตรงหน้าทำให้รู้สึกหวาดกลัว

        ฉะนั้น พวกเขาจึงรู้สึกว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับนาง

        “เจ้า...เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแต่ถูกน้ำมันหมูบังตาก็เลยกล้ามายั่วยุฮูหยินเช่นท่าน”

        พยายามหาข้ออ้างเพื่อปกปิดความจริงแต่หลินเมิ้งหยากลับไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย

        ป๋ายซูลอบมองเพื่อสำรวจ หากมีการสอดแนมหรือทำอะไรไม่ดี นางสามารถรู้ได้เป็นคนแรก

        เมื่อครู่หลินเมิ้งหยากับป๋ายซูสบตากันอีกฝ่ายยังคงแสดงสีหน้าไม่รู้เรื่อง

        คาดว่าจะต้องมีคนรู้ว่านางอยู่ที่นี่ ฉะนั้นจึงส่งคนมาทำร้ายนาง

        “ไสหัวไป ฝากบอกคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าด้วยว่าหากกล้ามายุ่งกับข้าก็จงเตรียมตัวย้ายบ้าน อย่าได้โผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่เช่นนั้นชีวิตของเจ้าจะดับสูญ”

        ดึงปิ่นปักผมขึ้น เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้งคุณชายตู้หวาดผวามองทางหลินเมิ้งหยา

        กัดฟัน ยอมรับความพ่ายแพ้

        “พวกเรากลับ!”

        คาดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเขาจะต้องโกรธอย่างแน่นอนแต่ตอนนี้หาใช่เวลาสร้างเรื่องต่อไป ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไป

        “ช้าก่อน ทำลายข้าวของของข้า ซ้ำยังต่อยตีผู้ช่วยของข้าแต่ที่สำคัญไปยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้ากล้าทำให้ยัยเด็กน้อยของข้าต้องโมโหคิดหรือว่าจะกลับไปง่าย ๆ เช่นนี้ได้?”

        เสียงยียวนระคนเย็นยะเยือกดังขึ้น ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย

        เบิกตาโต วิ่งออกไปด้านนอก ก่อนจะได้เห็นร่างอันคุ้นเคย

        “ชิงหู เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?”

        เขาคือชิงหู คนที่นางส่งให้ไปทำงานให้ นางไม่ได้เจอเขาหลายวันแล้วใบหน้าของเขายังคงทะเล้นไม่เปลี่ยนแปลง

        “เจ้าเด็กน้อย เหตุใดจึงเที่ยวเล่นไปทั่ว ข้าหาเจ้าตั้งนาน”

        ชายสวมชุดสีขาวล้วน แต่กลับมีเสน่ห์เย้ายวนมากกว่าเดิมเดินเข้ามา

        สิ่งเดียวที่ยังไม่เปลี่ยนไปคือแววตาอ่อนโยนของเขาเวลามองนาง

        “เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ใครบอกให้เจ้าไปนานขนาดนั้นข้าถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ไม่มีใครเป็นเดือดเป็นร้อนแทนข้าเลย”

        มิรู้ว่าเพราะเหตุใด บางทีอาจเพราะบนโลกใบนี้ชิงหูเป็นเพียงคนเดียวที่พร้อมจะยืนอยู่ข้างนาง โดยไม่จำเป็นต้องถามหาเหตุผล

        ดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงมองเขาเป็นเหมือนญาติสนิทของตนเองคนหนึ่ง

        เดินเข้ามา ไม่สนใจสายตาของผู้อื่นก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้าขึ้นขึ้นลงลง

        “เอ๋ เจ้าเด็กน้อย เหตุใดเจ้าจึงผอมลงเล่า? หรือหลงเทียนอวี้ไม่ให้ข้าวเจ้ากิน? เข้ามา ยกอาหารที่อร่อยที่สุดประจำร้านมาให้ข้าของคนอื่นค่อยทำทีหลัง ปล่อยให้พวกเขารอก่อน”

        ชิงหูเป็นคนเอาแต่ใจแต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับหลินเมิ้งหยาต้องมาที่หนึ่งเสมอแม้จะเป็นเทพเซียนหรือฮ่องเต้ก็ต้องรอ

        “ได้เลยขอรับเถ้าแก่ รอสักครู่”

        เสี่ยวเอ้อร์ที่แกล้งนอนตายอยู่บนพื้นเด้งตัวขึ้นมาก่อนจะรีบวิ่งไปทางห้องครัว

        “นี่...”

        หลินเมิ้งหยาชี้นิ้วไปทางด้านล่าง ทว่าชิงหูกลับหัวเราะตาหยีก่อนจะดันตัวนางกลับเข้าไปในห้อง

        “วางใจเถิด เจ้าเด็กนั่นมีเก้าชีวิต ไม่ตายง่ายๆ หรอก”

        หญิงสาวทั้งห้ามองหน้ากันเลิ่กลั่ก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

        “เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร? เหตุใดจึงไม่กลับไปที่จวน? ตรวจสอบเรื่องสกุลเยว่ได้ความว่าอย่างไร?”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงบนตั่ง ก่อนจะยิงคำถามระรัว

        ชิงหูมองนางด้วยสายตาตำหนิ

        “เจ้าเด็กไร้หัวใจ ทั้งที่ข้ารีบกลับมาแทบตายยังไม่ทันที่ลมหายใจจะกลับมาเป็นปกติ แล้วยังจะให้ข้าตอบคำถามมากมายของเจ้าอีก”

        จิกนิ้วชี้เข้าหานิ้วโป้งก่อนจะดีดหน้าผากหลินเมิ้งหยาพลางเอ่ยด้วยความไม่พอใจ