ขอเถอะ..ขยะที่ทิ้งแล้วไม่เก็บคืน!

Chapter 2

สีเขียวพาสเทล

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น เหมือนจะได้ยินเสียงผู้ชายเลย" น้ำเสียงที่ถามเจือแววตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

จิ้งอีมุมปากกระตุก ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย "คุณนายมัมให้มันน้อยหน่อยเถอะ ไว้ค่อยคุย รีบมา"

"เดี๋ยวสิ ชิ" หลูเว่ยอยากถามอะไรต่อ แต่ช้าไปก้าวเดียว ปลายสายชิงวางตัดหน้าไปแล้ว

"ไม่อร่อยเหรอครับ"

"เปล่าค่ะ"

"งั้นไม่ชอบ? " น้ำเสียงแฝงแววกังวล

"ไม่ใช่ค่ะ คุณคงชอบดื่มกาแฟมาก" แค่ดูก็รู้ว่าเป็๲เมนูไหน ประโยคหลังจิ้งอีไม่ได้พูดออกไป

ชายหนุ่มยิ้มตาหยี "ไม่เชิงครับ"

จิ้งอีพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก เพียงก้มมองแก้วกาแฟในมือพร้อมตักวิปครีมกินอย่างสบายใจ

ช่างเถอะ หน้าก็เสียแล้ว อย่าให้ต้องเสียของอีกเลย

พวกเขาเดินไปตามทางลัดเลาะทางเชื่อมผ่านสวนร่มรื่นที่ตอนนี้ถูกเกาะเต็มไปด้วยหิมะ สายลมฤดูหนาวพัดเอื่อย กระทบถูกใบหน้าจนชาไปหมด

ไม่น่าซื้อเมนูเย็นมาเลย จิ้งอีอดบ่นในใจไม่ได้ ตอนอยู่ในอาคารไม่รู้สึกหนาวขนาดนี้ เพราะมีเครื่องทำความร้อนขนาดใหญ่ ทำให้อากาศอบอวลอุ่นสบาย

ชายหนุ่มเอื้อมมือมาดึงแก้วกาแฟออกไป พูดอย่างใส่ใจ "หนาวเกินไป อย่ากินเลยครับ"

"อือ" จิ้งอีตอบรับอย่างเป็๞ธรรมชาติ ไม่มีอาการเขินอายแม้แต่น้อย

ดีที่เธอตักของโปรดกินหมดแล้ว ไม่งั้นเสียดายแย่ จิ้งอีคิดพลางก้มหน้า เลยไม่เห็นสายตาที่เหลือบมองของใครบางคน

ระหว่างเดินผ่านถังขยะ ชายหนุ่มหย่อนแก้วกาแฟทิ้ง

"ร้านอยู่ไกลเหมือนกันนะคะ" จิ้งอีถามทำลายความเงียบ

"ครับ ไม่มีทางอื่น นอกจากต้องเดินผ่านทางเชื่อมนี้" ชายหนุ่มหลุบตามอง

"อืม ถ้าเป็๲ฤดูใบไม้ผลิที่นี่คงสวยน่าดูเลยนะคะ"

"นั่นสิครับ" กวาดตามองรอบด้าน สวนนี้ปลูกต้นไม้เยอะมาก ถ้าไม่ถูกหิมะกลบฝังคงสวยมากอย่างที่พูด

จิ้งอีเอียงคอมองอีกฝ่าย "คุณมาเฝ้าไข้หรือเป็๲บุคลากรที่นี่คะ"

จะถามแบบนี้ไม่นับว่าแปลกนัก คนที่ลงเครื่องตรงดิ่งมาอย่างรีบร้อน ถ้าไม่มีใครที่ห่วงใยเจ็บป่วย ก็เหลือเพียงเหตุผลหลัง แต่จะให้เจาะจงถามอย่างใดอย่างหนึ่งเกรงเป็๞การเสียมารยาท อีกอย่างเธอเพียงหาเ๹ื่๪๫คุยทำลายความเงียบ ไม่จำเป็๞ต้องทำให้ใครเกลียด

"วันนั้นคุณแม่ผมถูกรถชน ดีที่จองตั๋วได้เลยรีบบินกลับมา" ชายหนุ่มตอบตามตรง

"เป็๞อะไรมากไหมคะ ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง" มิน่าล่ะถึงรีบร้อนนัก

"โชคดีที่การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีครับ"

"..งั้นตอนนี้"

"ไม่เป็๲ไรแล้ว มีคนเฝ้าอยู่ ผมเลยออกมาหาอะไรกิน"

"ฉันทำคุณเสียเวลา รู้สึกผิดเลยค่ะ" ต่อให้ไม่ใช่ญาติตัวเอง แต่คนเรามีสิ่งที่เรียกว่าความเห็นใจอยู่ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกบางอย่างร่วม

"อย่าคิดมากครับ ถึงพอดี" จิ้งอีมองตามทิศทางที่ชายหนุ่มพยักเพยิด

กระดิ่งลมที่ห้อยตรงประตูส่งเสียงกังวานตามการเคลื่อนไหว

"สวัสดีค่ะ เชิญด้านในค่ะ" เสียงสดใสของพนักงานขายดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงกระดิ่งลม สายตาจับจ้องมองคล้ายคาดหวัง

จากนั้นเดินยิ้มแย้มเข้ามาหาพร้อมเสนอความช่วยเหลือ "สนใจสินค้าชิ้นไหน สอบถามได้นะคะ"

จิ้งอีตอบรับ บอกสิ่งที่๻้๵๹๠า๱ทันที "เสื้อผ้าผู้ชายอยู่ตรงไหนคะ"

"ทางนี้ค่ะ" พนักงานเดินนำไปยังพื้นที่ด้านหนึ่ง

"ขอบคุณค่ะ"

พนักงานขายมองเสื้อเปื้อนคราบกาแฟของชายหนุ่ม "ด้านนี้จะเป็๞เสื้อยืด ส่วนเสื้อเชิ้ตทางร้านมีแบบให้เลือกไม่มากค่ะ คุณผู้ชายสนใจแบบไหนคะ"

"เสื้อยืดก็ได้ครับ" ชายหนุ่มตอบพลางเลือกสี

จิ้งอีที่ไม่มีอะไรทำ เดินดูสินค้าอื่นในร้าน สายตาสะดุดเสื้อยืดสีเขียวตัวหนึ่ง รู้สึกชอบความพาสเทลของมัน ตัดสินใจหยิบขึ้นมาทาบก่อนหันบอกพนักงาน

"เอาตัวนี้ค่ะ"

พนักงานรับเสื้อไปถือไว้รอชายหนุ่ม

"คุณชอบสีฟ้าเหรอคะ" หันไปเห็นชายหนุ่มจับสีนั้นพอดี

"ครับ สีสวยไหม"

"อืม สวยดีค่ะ" เห็นเขาถามความเห็นอย่างเป็๲ธรรมชาติ เธอก็ตอบโดยไม่เคอะเขิน

"งั้นเอาตัวนี้ครับ"

"หรือซื้อสองตัวเลยไหมคะ"

จู่ๆ ถูกจิ้งอีถาม ชายหนุ่มจึงดึงสายตากลับ ตอบปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ครับ"

จิ้งอีพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่ออีก

"คุณผู้ชายจะเปลี่ยนเลยไหมคะ" ความช่างสังเกตของพนักงานช่างน่านับถือ ดูใส่ใจจนรู้สึกดี

"ห้องลองอยู่ไหนครับ"

"ทางนี้ค่ะ" หลังตัดป้ายแล้วจึงส่งเสื้อให้ชายหนุ่ม

เพื่อไม่เป็๲การเสียเวลา "คิดเงินเลยค่ะ"

พนักงานชะงักเล็กน้อย อาจเพราะไม่คิดว่าคนจ่ายจะเป็๞หญิงสาว "ทางนี้ค่ะ"

จิ้งอีหยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนจ่ายเงิน รับถุงเสื้อจากพนักงาน คนที่เปลี่ยนเสื้อก็เดินออกมาพอดี

"ตัวนี้จะให้ใส่ถุงไหมคะ"

"ครับ ขอบคุณครับ"

ซื้อของเสร็จจึงพากันเดินออกจากร้าน ตอนนั้นเองโทรศัพท์ในกระเป๋ามีสายเรียกเข้า จิ้งอีหยิบออกมาดู ก่อนหันบอกชายหนุ่ม "ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ"

ปากกับมือทำงานประสานกัน ทางหนึ่งบอกลา ทางหนึ่งรับสาย "ว่าไงเพื่อน"

หลูเว่ยกำลังอ้าปากพูดกลับได้ยินบางอย่างก่อน ความสนใจพุ่งทะยานไปหาสิ่งนั้นแทบทันที

"จางเหยียนครับ"

"คะ? " จิ้งอีเอียงคอมอง

"จางเหยียน ชื่อของผม"

"อ๋อ เอ่อ..ยินดีที่รู้จักค่ะ..จิ้งอีค่ะ" จิ้งอีรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ไม่ลืมแนะนำตัวเองกลับ

"งั้นไปก่อนนะคะ" บอกลาอีกครั้งตามมารยาท

"ครับ" จางเหยียนยิ้มกว้าง โบกมือ

คนพี่รุกไปไหม รีบเหรอ

หากชอบ อย่าลืม กดหัวใจ ❤️ กด ติดตาม

เพื่อเป็๲กำลังใจให้นักเขียนด้วยน้า (^_<)

ติดตามข่าวสาร พูดคุยได้ที่เพจ เสี่ยวเฉินถงไฉ

https://web.facebook.com/xiaocentongcai