บทที่ 13 รับรองว่าคุณจะพอใจ
หลังจากวางสาย เซียวเฉินยังรู้สึกไม่ค่อยสะใจนัก
ตอนนี้ หลินโหรวที่อยู่ข้าง ๆ กลับขยับดวงตาสวยเล็กน้อย เบิกตากว้างมองไปที่เซียวเฉิน เห็นได้ชัดว่าในใจเธอรู้สึกสงสัยมาก
"เป็อะไรไป?"
เมื่อเห็นหลินโหรวเป็แบบนี้ เซียวเฉินก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ หลิวโหรวให้เซียวเฉินไปจ้างพนักงานรักษาความปลอดภัย ตอนนี้เขามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?
แบบนี้ก็ไม่เป็ไร แต่ปัญหาต่อมาคือ เซียวเฉินมาอยู่ที่นี่ แล้วเหล่าพนังงานรักษาความปลอดภัยจะทำยังไงล่ะ?
"คุณไม่ได้ไปหาคนมาทำงานหรอกเหรอ ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาแล้วล่ะ แล้วคนล่ะ?"
หลินโหรวรู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงพูดออกมาไม่หยุด
ส่วนเซียวเฉินหลังจากที่หลินโหรวพูดจบก็กะพริบตาสองที มองหน้าหลินโหรวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
ขณะนั้นหลินโหรวก็ได้สติ เมื่อครู่ตัวเองพูดไปเยอะแยะ จะเกินไปหรือเปล่านะ?
ถึงอย่างไรเื่นี้ก็ไม่ได้เป็ความผิดของเซียวเฉินทั้งหมด แต่ตอนนี้ หลินโหรวรู้สึกหงุดหงิดมากจริง ๆ
พูดจบ อารมณ์ของหลินโหรวก็สงบลงเล็กน้อย จึงพูดกับเซียวเฉินว่า "หรือว่าฉันพูดรุนแรงไปหน่อย ถ้าอย่างนั้น คุณกลับไปพักผ่อนให้ดีก่อนแล้วกัน!"
เื่พนักงานรักษาความปลอดภัยค่อยหาทางแก้ไข ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็หายืมคนอื่นมาก่อนสักพัก
แต่ตอนนี้ เซียวเฉินยืนอยู่ตรงนั้นรู้สึกงุนงงเล็กน้อย "ผมจะกลับไปพักผ่อนอะไรกัน ยังทำงานอยู่เลย"
‘คนโง่นี่’ หลินโหรวคิดในใจ
ที่เธอทำแบบนี้ ก็เพื่อให้เซียวเฉินมีทางออกน่ะสิ
แต่สิ่งที่หลินโหรวไม่คาดคิดก็คือ เซียวเฉินไม่เห็นบุญคุณเลยสักนิด
ในเมื่อเป็แบบนี้ หลินโหรวก็คงต้องทำตามหน้าที่แล้วละนะ
"อืม แล้วคนที่ฉันให้คุณไปรับสมัครล่ะ?"
หลินโหรวกระแอมเบา ๆ สองที ก่อนพูดกับเซียวเฉิน
เซียวเฉินรู้สึกว่าหลินโหรวดูแปลก ๆ ไป กำลังครุ่นคิดอยู่ว่า หลินโหรวมีญาติมาเยี่ยมหรือเปล่านะ
ก็ผู้หญิงมักจะมี่เวลาที่ผิดปกติอยู่บ้างนี่นา...
แต่พอได้เห็นตอนนี้แล้ว เซียวเฉินก็รู้สึกหงุดหงิดมาก ที่แท้หลินโหรวก็พูดถึงเื่พวกนี้นี่เอง
"แค่เื่นี้เองเหรอ จัดการไปนานแล้ว รับรองว่าคุณต้องพอใจแน่นอน!"
คำพูดของเซียวเฉินทำให้หลินโหรวคิดว่า เซียวเฉินกำลังพูดเกินจริง
ล้อเล่นอะไรกัน คนอย่างหานซานเปียว พวกนั้นถึงแม้จะไม่เชื่อฟัง แต่ความสามารถของพวกเขาก็ยังแข็งแกร่งมาก
ถ้าเซียวเฉินสามารถรับสมัครคนได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำให้เธอพอใจ แค่มีครึ่งหนึ่งของหานซานเปียว หลินโหรวก็พอใจมากแล้ว
ยิ่งในยุคนี้ด้วยแล้ว คนเก่งหายากในทุกที่อยู่แล้ว สำหรับบริษัทใหญ่อย่างหลินกรุ๊ป เื่นี้ยิ่งหาได้ยากเป็พิเศษ
แต่ตอนนี้ เซียวเฉินกลับแสดงท่าทางมั่นใจเต็มที่
"ได้เลย ในเมื่อเป็แบบนี้ งั้นก็ไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"
หลินโหรวไม่ได้พูดอะไรมากนัก ยังไงซะ ต่อจากนี้ก็ต้องใช้ความจริงพูดอยู่ดี
ตอนนี้พูดมากแค่ไหน ก็เป็แค่การพูดลอย ๆ
เมื่อเดินตามเซียวเฉินไปข้างหน้าสักพัก ก็มาถึงแผนกรักษาความปลอดภัยอย่างรวดเร็ว
แต่ตอนที่มาถึงที่นี่ เวลานี้ หลินโหรวมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
ตรงหน้าดูสดใสขึ้นอย่างมาก แตกต่างจากแผนกรักษาความปลอดภัยก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นหลินโหรว ยังไม่ทันที่เซียวเฉินจะพูดอะไร คนเหล่านี้ก็เริ่มพูดขึ้นมาทีละคน
"โอ้โฮ! หัวหน้า สาวสวยจังเลยครับ"
"พูดบ้าอะไรของนาย ดูเธอกับหัวหน้าสิ พวกเราน่าจะเรียกเธอว่าพี่สะใภ้นะ!"
"พี่สะใภ้สวยจังเลย ผมอยากถามหน่อยว่า คุณมีพี่สาวหรือน้องสาวอีกไหม ไม่ต้องสวยเหมือนคุณก็ได้ แค่สวยน้อยกว่านิดหน่อยก็พอแล้ว"
คนรอบข้างต่างก็ลูบมือ ครุ่นคิดอยู่ตรงนี้
แต่ตอนนี้ สีหน้าของเซียวเฉินกลับเ็า พูดกับคนเหล่านี้ว่า "พอแล้ว นี่คือประธานของหลินกรุ๊ป หลินโหรว!"
อะไรนะ ไม่ใช่พี่สะใภ้เหรอ?!
คนเหล่านี้ยังรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนพวกเขาจะอายุน้อยมาก ทุกคนดูกระปรี้กระเปร่า ทำให้รู้สึกสบายใจมากจริง ๆ
หลินโหรวคิดว่าคนเหล่านี้ก็ดูโอเคอยู่หรอก แต่ไม่รู้ว่าฝีมือจะเป็ยังไง?
ในตอนนี้ เซียวเฉินดูเหมือนจะเข้าใจว่า หลินโหรวกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงโบกมือไปทางคนข้าง ๆ "อย่ายืนงงอยู่เลย ไปโชว์ฝีมือให้ประธานดูสักหน่อย!"
หลินโหร่วหัวเราะเบา ๆ เซียวเฉินก็ไม่เลวนักหรอก
แต่ในตอนนี้ เมื่อเจิ้งไคไท่เห็นสถานการณ์เป็แบบนี้ เขาจึงเดินมาที่นี่ และเริ่มต่อยและเตะ
ขณะที่กำลังลงมือ เซียวเฉินยังไม่ลืมที่จะพูดว่า "เจิ้งไคไท่ผู้นี้เป็ลูกชายของเจิ้งเหยียน เ้าของค่ายฝึกศิลปะการต่อสู้เสินเหมิน และเป็คนที่แข็งแกร่งของค่ายฝึกการต่อสู้เสินเหมิน!"
หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ ทุกคนก็ปรบมือกัน
หลินโหรวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "เป็คนของค่ายเสินเหมิน ทั้งยังเป็คนที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย คนที่ได้ชื่อว่าเป็อัจฉริยะที่สุดในรอบร้อยปีของค่ายฝึกศิลปะการต่อสู้เสินเหมินเนี่ยนะ? คุณทำได้ยังไง?"
ไม่เพียงแค่นั้น ทั้งยังใช้เวลาสั้น ๆ แบบนี้อีกด้วย
เซียวเฉินยิ้มเบา ๆ ท่าทางเหมือนกับว่ามีความลับที่ไม่อาจเปิดเผยได้
แต่เมื่อเห็นหลินโหรวเป็แบบนี้ เซียวเฉินก็หัวเราะ "รู้สึกยังไงบ้าง ก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ?"
เมื่อเซียวเฉินพูดจบ หลินโหรวที่อยู่ตรงหน้าก็เงยหน้ามองไปที่เซียวเฉิน ในใจรู้สึกใเล็กน้อย
ทว่าทางด้านหลินโหรว รู้สึกะเืใจมาก
นี่จะเรียกว่าพอใช้ได้ได้อย่างไร มันดีมากต่างหากล่ะ!
ตอนแรก หลินโหรวคิดไว้ว่า พวกมือใหม่พวกนี้ถ้าทำได้ครึ่งหนึ่งของคนพวกนั้นก็ถือว่าดีแล้ว
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ถ้าหานซานเปียวมีพลังครึ่งหนึ่งของคนพวกนี้ พวกเขาก็คงจะภูมิใจได้แล้ว
"เซียวเฉิน เื่นี้นายทำได้ดีมาก ทำแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ต่อไปแผนกรักษาความปลอดภัย ฉันจะให้นายเป็คนรับผิดชอบเอง!"
เมื่อหลินโหรวพูดจบแล้วก็จากไปอย่างพึงพอใจ
เหลือเพียงเซียวเฉินที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมอย่างสับสน เขาได้ประโยชน์อะไรจากเื่นี้กันนะ?
ตอนแรกคนพวกนี้ก็เป็เซียวเฉินทึ่เป็คนหามา ดังนั้นตอนนี้เซียวเฉินควรจะทำอย่างไรดี ได้รับคำชมเชยด้วยวาจาเท่านั้นเองเหรอ?
ขณะที่เซียวเฉินกำลังครุ่นคิดเื่เหล่านี้อยู่ เจิ้งไคไท่ที่อยู่ข้าง ๆ กลับเข้ามาใกล้เซียวเฉิน "หัวหน้าเจ๋งจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าคุณจะจับมือกับประธานได้ด้วย ดูเหมือนว่าการติดตามคุณไปนั้น ยังมีอนาคตที่สดใสอยู่นะ"
"เื่นี้น่ะ เป็ความลับสุดยอด เปิดเผยไม่ได้หรอก!"
เซียวเฉินตั้งใจจะอธิบายสักหน่อย แต่พอเห็นท่าทางของคนพวกนี้แล้ว คำพูดที่อยู่ที่ปากของเซียวเฉินก็ไม่ได้พูดออกมาต่อ
และในตอนนี้ ใบหน้าของเซียวเฉินปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ
"อย่าพูดถึงเื่พวกนี้ก่อนเลย ตอนนี้เรามาทำงานของพวกเราให้ดีที่สุดก่อน แต่ทุกคนก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วยนะ!"
เมื่อเซียวเฉินพูด คนเหล่านี้ก็รู้สึกแปลกใจมาก
จู่ ๆ จะต้องเตรียมตัวทำไมกัน?
ขณะที่เซียวเฉินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ทันใดนั้นเอง หนึ่งในพนักงานรักษาความปลอดภัยก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พูดกับเซียวเฉินอย่างร้อนรนว่า "หัวหน้า! เกิดเื่ใหญ่แล้ว! ข้างนอกมีคนมาเยอะมาก ดูเหมือนจะมาจัดการคุณ!"
อะไรนะ จะมาจัดการเขา พวกนั้นคิดอะไรกันอยู่?
แต่ในเมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูแล้ว ถ้าเซียวเฉินไม่ลงมือ ก็จะดูเหมือนว่าตนกลัวพวกเขา
"ได้ ไปดูข้างนอกกัน!"
1K
