Shadow Mercenary : ทหารรับจ้างเงา

เสียง๱ะเ๤ิ๪ดังสนั่น

ตูมมมม!!

เพดานอาคารเริ่มพังถล่มลงมา

หลินเฉินรีบผลักดร.หลี่อวี่หรานออกจากแนวคอนกรีต

เฟิงเย่และสมาชิก BLACK RAVEN ช่วยกันพาตัวประกันวิ่งออกจากอาคาร

ไม่กี่วินาทีต่อมา…

อาคารทั้งหลังถล่มลงต่อหน้าทุกคน

เฮลิคอปเตอร์ลำเลียงบินออกจากพื้นที่๼๹๦๱า๬

เฟิงเย่มองรายงานภารกิจ

“ตัวประกันปลอดภัย”

“ภารกิจ…สำเร็จ”

สมาชิกทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สองวันต่อมา

สำนักงานใหญ่ BLACK RAVEN

เงินค่าภารกิจถูกโอนเข้าบัญชีของหลินเฉิน

ยอดเงินสูงกว่าที่เขาเคยเห็นมาตลอดชีวิต

หลินเฉินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เขาโอนเงินเกือบทั้งหมดไปยังโรงพยาบาลที่รักษาหลินเสวี่ย

ข้อความยืนยันปรากฏขึ้น

“ชำระค่าผ่าตัดสำเร็จ”

หลินเฉินยิ้มเป็๲ครั้งแรก

“ในที่สุด…”

“พี่ก็ทำได้”

หลายวันต่อมา

โรงพยาบาลเทียนไห่

ห้องพักผู้ป่วยเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็๲จังหวะ

“ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด…”

เปลือกตาของหลินเสวี่ยขยับเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก

แสงสีขาวของเพดานทำให้เธอหรี่ตา

“ที่นี่…ที่ไหน…”

เสียงแหบแห้งหลุดออกจากริมฝีปาก

ประตูห้องเปิดออกทันที

แพทย์หญิงซูมู่หรงรีบเข้ามาตรวจอาการ พร้อมรอยยิ้มโล่งใจ

“คุณฟื้นแล้วจริง ๆ”

หลินเสวี่ยพยายามขยับตัว แต่ร่างกายยังอ่อนแรง

“พี่…พี่ชายฉัน…”

เสียงนั้นสั่นเหมือนกลัวคำตอบ

ซูมู่หรงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ

“การผ่าตัดสำเร็จค่ะ”

“และพี่ชายของคุณ…เป็๲คนจ่ายค่ารักษาทั้งหมด”

ดวงตาของหลินเสวี่ยเบิกกว้าง น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“พี่เฉิน…เขามาแล้วใช่ไหม”

“เขาอยู่ที่นี่ใช่ไหม…”

เธอพยายามมองไปรอบห้อง เหมือนหวังว่าจะเห็นเงาของพี่ชายยืนอยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่ง

แต่ไม่มีใครเลย

มีเพียงความว่างเปล่า

หลินเสวี่ยรีบเอื้อมมือไปหามือถือที่วางอยู่ข้างเตียง

มือสั่นจนแทบกดไม่ถูก

เธอกดเบอร์ที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิต

พี่ชาย

เสียงรอสายดังขึ้น

ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…

เธอกัดริมฝีปากแน่น

“รับสิ…พี่…รับสิ…”

แต่แล้วเสียงปลายสายก็ดังขึ้นอย่างเ๾็๲๰า

“หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

เงียบ

เงียบจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

หลินเสวี่ยนิ่งไปทั้งตัว

มือถือหล่นลงบนผ้าห่ม

“ไม่จริง…”

“พี่เฉิน…พี่โกหกหนูใช่ไหม…”

น้ำตาไหลลงไม่หยุด

เธอพยายามโทรซ้ำอีกครั้ง

ครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่คำตอบยังเหมือนเดิม

ซูมู่หรงมองภาพนั้นด้วยความสงสาร ก่อนพูดเบา ๆ

“เขาโอนเงินมาให้คุณทุกบาท”

“แต่หลังจากนั้น…เขาก็หายไปจากระบบติดต่อทั้งหมด”

หลินเสวี่ยกำผ้าห่มแน่น

เสียงสั่นสะอื้นดังขึ้น

“หนูไม่อยากได้เงิน…”

“หนูอยากได้พี่ชายคืน…”

กลางทะเลทราย

หลินเฉินกำลังปฏิบัติภารกิจใหม่

เขาได้แต่หยิบจี้รูปครอบครัวขึ้นมามอง

ก่อนเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

“ขอโทษนะ…เสี่ยวเสวี่ย”

“พี่ยังกลับไม่ได้”

“หลังจากภารกิจแรก…”

“หลินเฉินตัดสินใจอยู่กับ BLACK RAVEN ต่อไป”

ภาพตัดต่อเวลา (Time Skip)

ปีที่ 1

หลินเฉินช่วยอพยพผู้ลี้ภัยออกจากพื้นที่๼๹๦๱า๬

ได้รับเหรียญเกียรติยศของหน่วย

ปีที่ 2

ช่วยจับหัวหน้ากลุ่มก่อการร้าย

ได้รับฉายา

“Shadow”

เพราะไม่เคยทำภารกิจล้มเหลว

ปีที่ 3

ช่วยตัวประกันกว่า 200 คน

ชื่อเสียงของเขาเริ่มเป็๞ที่รู้จักในวงการทหารรับจ้าง

ปีที่ 4

หลินเฉินได้รับการเลื่อนเป็๞หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการ

ทุกครั้งที่ได้รับค่าตอบแทน

เขาจะโอนเงินกลับบ้านทันที

ค่ารักษา

ค่าเรียน

ค่าครองชีพ

ไม่เคยขาดแม้แต่เดือนเดียว

แต่เขา…

ไม่เคยกลับบ้านเลย

ปีที่ 5

หนังสือพิมพ์ต่างประเทศพาดหัวข่าว

“Shadow แห่ง BLACK RAVEN ปิดฉาก๼๹๦๱า๬หลายสมรภูมิ”

“ทหารรับจ้างอันดับต้นของโลก”

สำนักงานใหญ่ BLACK RAVEN

เฟิงเย่วางแฟ้มหนาบนโต๊ะ

“ภารกิจทั้งหมด”

1,247 ภารกิจ

“สำเร็จ”

100%

สมาชิกทั้งหน่วยลุกขึ้นปรบมือ

เฟิงเย่ยื่นกล่องไม้สีดำให้หลินเฉิน

ภายในคือเข็มกลัดรูปอีกาสีดำทองคำ

สัญลักษณ์สูงสุดของ BLACK RAVEN

เฟิงเย่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“๻ั้๹แ๻่ก่อตั้งหน่วยมา…”

“นายคือคนแรกที่ทำภารกิจสำเร็จทุกครั้ง”

หลินเฉินยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งกลับไป

เฟิงเย่เปิดอ่าน

หัวข้อเขียนไว้ว่า

“หนังสือลาออก”

ทั้งห้องเงียบกริบ

เฟิงเย่มองหลินเฉิน

“คิดดีแล้วหรือ”

หลินเฉินยิ้มบาง ๆ

“ผมสัญญากับน้องสาวไว้”

“ว่าจะกลับบ้าน”

เฟิงเย่พยักหน้า

ก่อนยื่นมือออกไป

ทั้งสองจับมือกันแน่น

“BLACK RAVEN…”

“จะเป็๲บ้านของนายเสมอ”

สมาชิกทุกคนยืนเรียงแถว

ทำความเคารพหลินเฉิน

เป็๞การส่งหัวหน้าที่ทุกคนเคารพ

เครื่องบินโดยสารลงจอดที่สนามบินเทียนไห่

หลินเฉินในชุดลำลอง สะพายกระเป๋าใบเดียว เดินออกจากอาคารผู้โดยสาร

เขาสูดอากาศบ้านเกิดเข้าปอด

ผ่านไป…

5 ปีเต็ม

เขาหยิบกระดาษที่มีที่อยู่ของหลินเสวี่ยขึ้นมาดู

ก่อนเรียกรถแท็กซี่

แต่ในอีกมุมหนึ่งของสนามบิน

ชายสวมสูทสีดำกำลังถือรูปถ่ายของหลินเฉิน

พร้อมกดโทรศัพท์

“เป้าหมายกลับประเทศแล้ว”

“เริ่มปฏิบัติการได้”

ภาพสุดท้าย…

รถแท็กซี่ของหลินเฉินค่อย ๆ เคลื่อนออกจากสนามบิน

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า…

มีรถสีดำสามคันกำลังขับตามอยู่ห่าง ๆ