นอกูเาเฮยเฟิง สามสิบลี้ หลินเยี่ยนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในป่าทึบ ด้านหลังไกลออกไปมีศิษย์สำนักชิงอวิ๋นตามมาคนหนึ่ง นั่นคือคนเดียวที่หนีรอดจากศึกเมื่อครู่ วรยุทธ์กลั่นลมปราณขั้นแปด วิชาตัวเบาใช้ได้ หลินเยี่ยนไม่รีบฆ่า แต่จงใจปล่อยให้หนี เพื่อดูว่าจะหนีไปที่ไหน
“เ้านี่มุ่งหน้าไปทางตะวันตกตลอด ทิศนั้นมัน...”
หลินเยี่ยนขมวดคิ้ว ทิศตะวันตกเป็ทางไปสำนักชิงอวิ๋น แต่มันไม่หนีกลับสำนักตรง ๆ กลับอ้อมไปไกล
“มีพิรุธ”
เขาเร่งความเร็ว กระชับระยะห่าง ศิษย์คนนั้นคงรู้ตัวว่าถูกตาม ก็ยิ่งหนีสุดชีวิต แต่ความเร็วแค่นั้นหรือจะสู้หลินเยี่ยนได้
“ไม่ต้องหนีแล้ว”
หลินเยี่ยนวูบเดียว มาดักหน้าอีกฝ่าย
“หลิน... หลินเยี่ยน! เ้าจะทำอะไร!”
“ข้าถาม เ้าตอบ หนีไปทางตะวันตก จะไปไหน”
“ข้า... ข้ากลับสำนัก...”
“โกหก” ตาหลินเยี่ยนวาบประกายอำมหิต “กลับสำนักต้องไปทางเหนือ แต่เ้าไปทางตะวันตก บอกมา ทิศตะวันตกมีอะไร”
“ข้า...”
“ไม่พูด?” หลินเยี่ยนยกมือ รวมเปลวเพลิงที่ฝ่ามือ “งั้นเ้าก็ไร้ประโยชน์”
“อย่า! ข้าพูดแล้ว! ทิศตะวันตกมีถ้ำไฟใต้ดิน เป็ฐานลับของสำนัก! ที่นั่นมีสายธารอัคคีใต้พิภพ ใช้หลอมยาหลอมอาวุธได้!”
“สายธารอัคคีใต้พิภพ?”
ตาหลินเยี่ยนลุกวาว สายธารอัคคีใต้พิภพของหายากเลยนะนั่น ที่ไหนมีไฟใต้ดิน มักจะให้กำเนิดอัคคีทิพย์
“พาข้าไป”
“อะไรนะ เ้า... เ้าจะไปถ้ำไฟใต้ดิน? ที่นั่นมียามของสำนัก...”
“ข้าสั่งให้พาไป ว่าง่าย ๆ ข้าจะให้ตายสบาย ๆ ถ้าตุกติก ข้ามีวิธีทำให้เ้าอยู่มิสู้ตาย”
ศิษย์มองสายตาเ็าของหลินเยี่ยน ตัวสั่นงันงก จำใจต้องนำทาง ทั้งสองเดินไปทางตะวันตกราวสิบลี้ ถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ปากทางเข้าหุบเขามีถ้ำ หน้าถ้ำมีศิษย์สำนักชิงอวิ๋นสองคนเฝ้าอยู่
“ที่นี่แหละ ข้างในมียามระดับกลั่นลมปราณสามคน และมีาุโระดับสร้างฐานขั้นต้นคุมอยู่หนึ่งคน”
“รู้แล้ว”
หลินเยี่ยนฟาดฝ่ามือใส่ท้ายทอยอีกฝ่ายจนสลบ แล้วย่องเข้าไปที่ถ้ำ ยามสองคนถูกจัดการเงียบเชียบ หลินเยี่ยนลากศพไปซ่อนในพงหญ้า แล้วเดินอาดๆ เข้าถ้ำไป ในถ้ำร้อนมาก ยิ่งลึกยิ่งร้อน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นกำมะถัน
“มีไฟใต้ดินจริง ๆ ด้วย”
หลินเยี่ยนเดินลึกเข้าไป ราวร้อยเมตร ถ้ำก็เปิดกว้าง กลายเป็โถงใต้ดินขนาดมหึมา กลางโถงมีทะเลสาบลาวา ลาวาสีแดงฉานเดือดพล่าน แผ่ไอความร้อนน่าสะพรึง เหนือลาวานั้น มีโรงหลอมยาตั้งอยู่
“มีคน”
หลินเยี่ยนใช้เนตรอัคคีทองกวาดมอง พบคนสี่คนในโรงหลอมยา ศิษย์กลั่นลมปราณสามคนกำลังขนวัตถุดิบ าุโสร้างฐานขั้นต้นหนึ่งคนกำลังหลอมยา
“เก็บสามคนข้างนอกก่อน”
หลินเยี่ยนย่องเข้าไป อาศัยทีเผลอ ลงมือทันที
“เผาผลาญความว่างเปล่า!”
เปลวไฟสามสายพุ่งออกพร้อมกัน ศิษย์สามคนยังไม่ทันตั้งตัว ก็กลายเป็ตอตะโก
“ใคร!”
าุโในโรงหลอมยารู้สึกผิดปกติ พุ่งตัวออกมา
“หลินเยี่ยน! เ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
“ฐานลับของสำนักชิงอวิ๋น การป้องกันหละหลวมเกินไปแล้ว ตอนนี้ มันเป็ของข้าแล้ว”
“โอหัง!”
าุโเรียกกระบี่บิน โจมตีใส่หลินเยี่ยน แต่เขาแค่สร้างฐานขั้นต้น อยู่ต่อหน้าหลินเยี่ยนก็แค่เด็กเล่นขายของ ไม่ถึงสิบกระบวนท่า หลินเยี่ยนก็สังหารเขาได้
“ทีนี้ ถ้ำไฟใต้ดินนี่เป็ของข้า”
หลินเยี่ยนยืนริมทะเลสาบลาวา มองลาวาเดือดพล่าน แววตาฉายความตื่นเต้น
“ในทะเลสาบลาวานี่ ต้องมีอัคคีทิพย์แน่!”
เขาเดินลมปราณใช้เนตรอัคคีทอง มองทะลุลาวาลงไปก้นทะเลสาบ นั่นไง ที่ก้นลึกสุด มีกลุ่มไฟสว่างจ้าผิดปกติ ไฟนั้นเป็สีทองอร่าม อุณหภูมิสูงกว่าลาวาทั่วไปเป็สิบเท่า
“ไฟลาวาใต้พิภพ! อัคคีทิพย์อันดับที่หนึ่งร้อยห้า!”
หลินเยี่ยนดีใจแทบบ้า นี่มันอัคคีทิพย์ระดับสูงกว่าไฟที่เคยกลืนกินมาก่อน
“ต้องเอามันมาให้ได้!”
เขาถอดเสื้อคลุม ะโลงทะเลสาบลาวา คนธรรมดาโดดลงลาวา พริบตาเดียวก็เป็เถ้าถ่าน แต่หลินเยี่ยนมีกายาเตาหลอม มีอัคคีทิพย์สามชนิดคุ้มกาย ความร้อนแค่นี้ก็เหมือนอาบน้ำอุ่น ลาวาห่อหุ้มร่างกาย ความร้อนระอุทำให้ผิวแดงระเรื่อ แต่เขาไม่สน ดำดิ่งลงก้นทะเลสาบ
ยิ่งลึก ยิ่งร้อน ถึงก้นทะเลสาบ อุณหภูมิสูงนับพันองศา หลินเยี่ยนรู้สึกได้ว่าผิวทองแดงกระดูกเหล็กสั่นสะท้าน เหมือนจะละลาย
“อยู่ข้างหน้านี่เอง!”
เขาเห็นเปลวไฟสีทองกลุ่มนั้น กำลังเผาไหม้อย่างเงียบสงบที่ก้นทะเลสาบ ไฟลาวาใต้พิภพ อัคคีทิพย์ที่ฟ้าดินให้กำเนิด ไม่รู้หลับใหลอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว หลินเยี่ยนยื่นมือไปแตะไฟกลุ่มนั้น
ตูม!
คลื่นความร้อนน่ากลัวพุ่งเข้ามาทันที แทบจะเผาแขนเขาทะลุ
“ไฟแรงมาก!”
หลินเยี่ยนกัดฟัน โคจรเคล็ดวิชาเพลิงเตากลืน์ แก่นแท้แห่งไฟเตาหลอมทำงานบ้าคลั่ง เริ่มกลืนกินไฟลาวาใต้พิภพกลุ่มนี้ ไฟลาวาใต้พิภพดิ้นรนรุนแรง ไม่ยอมให้กลืนกิน แต่ต่อหน้าแก่นแท้แห่งไฟเตาหลอม ท้ายที่สุดมันก็ต้องจำนน
ทีละนิด ทีละนิด ไฟลาวาใต้พิภพถูกลากเข้าสู่ร่างหลินเยี่ยน
ครืน!
อัคคีทิพย์สี่ชนิดมาเจอกันในกาย เริ่มการหลอมรวมรอบใหม่ แก่นแท้แห่งไฟเตาหลอมยังคงอยู่ตรงกลาง อัคคีทิพย์อีกสามชนิดลอยวนรอบ ๆ ส่วนไฟลาวาใต้พิภพสมาชิกใหม่ แผ่แสงสีทองอร่าม อุณหภูมิสูงสุด อานุภาพร้ายกาจสุด
“ผสาน!”
หลินเยี่ยนเร่งพลังยุทธ์เต็มที่ ปรับสมดุลพลังอัคคีทิพย์ทั้งสี่ ขั้นตอนนี้ทรมานสุดขีด พลังงานของอัคคีทิพย์ทั้งสี่ปะทะกันในกาย แทบจะะเิร่างเขา แต่หลินเยี่ยนกัดฟันสู้ เขารู้ว่าขอแค่ผ่านไปได้ พลังฝีมือจะพุ่งทะยานอีกครั้ง
เวลาผ่านไปทีละวินาที เมื่อหลินเยี่ยนลืมตา อัคคีทิพย์ทั้งสี่หลอมรวมกันสมบูรณ์แล้ว พวกมันไม่แยกตัวอิสระอีกต่อไป แต่กลายเป็เปลวเพลิงห้าสี หมุนวนช้า ๆ ในจุดตันเถียน
“สี่ไฟรวมเป็หนึ่ง...”
หลินเยี่ยนััการเปลี่ยนแปลงในกาย ใบหน้ายิ้มกริ่มด้วยความยินดี ไม่ใช่แค่อัคคีทิพย์หลอมรวม แต่ระดับวรยุทธ์เขาก็ทะลวงผ่านแล้ว!
กลั่นลมปราณขั้นหก!
แถมเพราะกลืนกินไฟลาวาใต้พิภพ ผิวทองแดงกระดูกเหล็กของเขาจึงวิวัฒนาการ แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ตัวเขาในตอนนี้ ความแกร่งของกายเนื้อเทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าแล้ว
“ดีมาก...”
หลินเยี่ยนโผล่พ้นทะเลสาบลาวา ขึ้นมายืนบนฝั่ง เขาเปลือยเปล่าทั้งตัว ิัเปล่งประกายโลหะจาง ๆ อัคคีทิพย์สี่ชนิดไหลเวียนในกาย ทำให้รอบตัวมีกลิ่นอายเปลวเพลิงวนเวียน
“มีอัคคีทิพย์ชนิดที่สี่นี้ พลังรบข้าตอนนี้ น่าจะสู้กับสร้างฐานปลายได้แล้ว”
หลินเยี่ยนสวมเสื้อผ้า เริ่มกวาดทรัพย์สินในถ้ำไฟใต้ดิน ในโรงหลอมยามียาลูกกลอนและวัตถุดิบไม่น้อย ยังมีคัมภีร์หลอมยาอีกไม่กี่เล่ม หลินเยี่ยนกวาดทุกอย่างที่เอาได้ แล้วจุดไฟเผาฐานลับนี้ทิ้งซะ
เขาออกจากถ้ำไฟใต้ดิน หายไปในความมืด
2K
