~[[รักร้าย นายจอม]]~
Ep.14
หนึ่งอาทิตย์นี้ฉันใช้เวลากับการ ออกแบบงานและแก้งานที่ไม่เข้าตาออกไปให้หมดทำให้ตอนนี้ดีโอมารับมาส่งฉันเป็ว่าเล่น แถมแด๊ดดี๊ก็ยุ่งกับเื่เจรจาสินค้าต่างประเทศ วันนี้ฉันเลยหยุดอยู่บ้านส่วนคาเอลก็เสนอจะพาฉันไปที่ผับเพราะ่นี้เรามีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยหน่อย ทำให้ตอนนี้ฉันมานั่งอยู่มี่ห้องvip โดยคาเอลกำชับให้อยู่แต่ในห้อง แล้วฉันจะมาเพื่อ?
ฉันเลยโทรเรียกยัยน้ำว้าให้มาอยู่ด้วยสะเลย
ไม่นานน้ำว้าก็มาถึง แต่ยัยนี่ก็ให้ฉันลงไปรับข้างล่าง
"กว่าจะมา ต้องโทรกี่ขอบย่ะ"
"Sorry รถติดมากยู"
ฉันเลยพาน้ำว่าเดินมาทางโซนvip แต่พวกเมาแล้วกร่างกลับทำตัวน่าไม่อาย ใช้มือมาดึงตัวฉันให้ไปนั่งที่โต๊ะพวกมัน
"ปล่อยนะ ไอ้พวกบ้า"
"รีบปล่อยเพื่อนฉันนะ"
น้ำว้ารีบดึงฉันให้ผลุดจากไอ้บ้านี่แต่มทอมันเหนียวยิ่งกว่ากาวซะอีก
"ปากมากนักนะ ไปต่อกับพี่หน่อยเป็ไงจ้ะ"
~~เพี๊ยะ!!!
ฉันฟาดฝ่ามือลงไปที่หน้าของมันอย่างแรง มันจ่องฉันกลับตาแทบถล่น มันสบถคำด่าสารพัดแล้วง้างมือขึ้นจะตบฉัน
"นังนี่วอนนัก อ๊ากกก!!"
"ลองเตะเธอดูแม้แต่ปลายผมดูสิ"
คาเอลที่รับมือไอ้นี่ไว้ได้ก่อนที่จะฟาดลงมาที่หน้าฉัน แล้วหักแขนของมันด้วยตัวเอง พวกเพื่อนๆของมันต่างพากันล้อมคาเอลไว้
"ถ้าอยากตายไวๆก็เข้ามา!"
คาเอลประกาศกร้าว พวกมันก็พากันกรูเข้าหาคาเอลคาเอลเตะต่อย พวกมันและหลบหลีกหมัดได้เป็อย่างดี การ์ดของผับก็พากันมาจับพวกนั้นไว้ ชั่งมาช้ากันซะจริงๆ คาเอลสั่งงานให้การ์ดพาไปไหนฉันก็ไม่รู้แต่ตอนนี้วายตาคาเอลมันน่ากลัวมากกว่า
"บอกว่าไง ให้อยู่แต่ในห้องทำไมไม่เคยฟังเลย"
"ก็แค่จะมารับน้ำว้าเอง"
"ทำไมไม่บอกให้การ์ดพาขึ้นมา"
"ก็..."
"คิดว่าที่นี่มันปลอดภัยนักหรือไง ฉันไม่ได้ว่างตลอดนะคลาดสายตานิดเดียวมีเื่ตลอด"
คาเอลหัวเสียที่ฉันไม่เชื่อฟังเขา แต่เขาจะเอาแต่โวยวายกับฉันได้ยังไง
"ก็แค่ ไม่นึกว่าตะเป็แบบนี้หนิ แค่วันนี้นึกว่าจะได้อยู่ด้วยกันแท้ๆแต่นายก็ไม่ว่างทุกที"
"ตอนนี้ฉันพยายามเคลียร์งานอยู่แค่ขอให้เธอเชื่อฟังหน่อยแค่นี้มันยากหรือไง"
"เออ! ยากมาก แค่นี้ต้องโกรธขนาดนี้ด้วยเหรอถ้ายุ่งมากก็ไม่ต้องมาเจอกันสิ"
ฉันน้ำตาคลอเบ้ารู้สึกน้อยใจที่เขาไม่คิดจะถามฉันเลยว่ากลัวไหม เป็อะไรไหม อยากทำงานขนาดนั้นก็ทำมันไปเลย ฉันวิ่งออกจากผับทิ้งยัยน้ำว้าไว้ตอนนี้ไม่สนอะไรทั้งนั้นน้ำตาไหลพรากแทบมองไม่เห็นทางยิ่งปาดน้ำตาก็ยิ่งไหล
~ตุ้บ
ฉันวิ่งชนใครไม่รู้ น้ำตาทำให้ภาพของฉันพร่ามัวไปหมด
"วาเลนเกิดอะไรขึ้น ร้องให้ทำไมเธอเป็อะไร"
ฉันเงยหน้ามองเต้าของเสียงนุ่มนี้ดีโอ เขามีสีหน้าตื่นใมองมาที่ฉัน นั่นยิ่งทำให้ฉันร้องให้หนักกว่าเดิมดีโอไม่ถามอะไรฉันซ้ำเขาแค่กอดปลอบฉันเท่านั้น ฉันยืนนิ่งให้ดีโอกอดอยู่แบบนั้น ให้ฉันได้พักใจกับเขาแค่แป๊ปเดียวเท่านั้น
~พลัก ตุ๊บ
คาเอลที่มาตอนไหนไม่รู้กระชากดีโอออกจากฉันแล้วปล่อยหมัดใส่ดีโอทันที ดีโอที่ไม่ทันตั้งรับล้มลงข้างๆฉัน คาเอลที่แทบจะเป็คนละคนจะเข้ามาต่อยดีโอซ้ำจนฉันเข้าไปขวางไว้
"หลีกไป!"
"ไม่! นายนั้นเหละไป"
"อย่าให้ฉันใข้กำลังกับเธอนะวาเลน"
"ถ้านายกล้าก็ลองดูสิ แต่อย่าทำร้ายดีโอ"
ฉันตวาดลั่นยิ่งทำให้คาเอลโกรธจัด เขากำมือแน่นส่วนดีโอตอนนี้ลุกขึ้นยืนมาเผชิญหน้ากับคาเอล
"นายเจ็บหรือเปล่า เป็อะไรไหม"
ฉันหันกลับไปถามดีโอ ที่มุมปากเขามีเืไหลออกมา ฉันมองค้อนคาเอลเขาชอบใช้แต่กำลังเกินเหตุนั่นคือสิ่งที่ฉันไม่ชอบ
"เป็อะไรกับมันหรือไงที่ต้องไปห่วงมันด้วย"
"เกี่ยวอะไรกับนาย ปล่อยฉันนะ"
ฉันพยายามสบัดมือออกจากคาเอลที่ดึงข้อมือฉันไว้แน่น
"ไปกับฉันเดี่ยวนี้ ถ้าเธอยังไม่อยากเจอดี"
"ฉันไม่ไปให้ตายก็ไม่ไป!"
ฉันะโดังลั่น คาเอลเริ่มบีบมือฉันแรงขึ้นเขาเริ่มกระชากฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ
กึก~
ดีโอที่โอบฉันจากด้านหลังและเอื้อมมืออีกข้างดึงมือฉันจากคาเอล ทำให้ตอนนี้ฉันอยู่ตรงกลางระหว่างสามคน
"เธอไม่ไปนายก็ควรจะปล่อย"
"มึงเป็ใครถึงมาสั่งกูว่ะ อยากตายนักใช่ไหม"
"ปล่อยเธอซะ ต่อจากนี้ฉันจะดูแลวาเลนเอง"
"ใครยอมให้มึงกัน คนแบบมึงไม่มีวันดูแลยัยนี่ได้หรอกอย่ามาปากดี"
"ฉันมั่นใจว่าได้แน่นอน"
พลัก พลัก~
คาเอลรัวหมัดใส่ดีโอไม่หยุด ดีโอแทบจะสู้ไม่ไหวเขาไม่ได้โต้ตอบกลับทำแค่เพียงหลบหมัดบ้างบางครั้งเท่านั้นแต่ไม่แม้แต่จะป้องกันตัวเลยสักนิด
ฉันเห็นก็ทนไม่ได้ที่เขาต้องเจ็บตัวเพราะฉัน ฉันคว้าแขนที่กำลังจะปล่อยหมัดของคาเอลทำให้เขาหยุดหันมามองฉัน
"ฉันยอมแล้ว เรากลับกันนะอย่าทำร้ายเขาอีกนะ ฉันขอร้องละ"
คาเอลแสยะยิ้มอย่างปีศาจ เขาหยุดการกระทำแล้วหันมาโอบเอวฉันอย่างผู้ชนะ ฉันได้แต่เอ่ยปากแ่เบาไปให้ดีโอ 'ขอโทษนะ' เขารับรู้ว่าฉันพยายามจะช่วยเขาเขาเลยพยักหน้ากลับมาให้ฉัน คาเอลพาฉันกลับคอนโดเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเงียบกริบไม่มีแม้แต่คำพูดอะไรสักคำ ฉันเลยเข้าห้องนอนที่เคยนอนประจำกุมมือที่เจ็บเหมือนมันจะแตกสะให้ได้ๆ มันเริ่มขึ้นสีม่วงช้ำบริเวณข้อมือ นี่ฉันกำลังเล่นเป็ตุ๊กตาของเขาหรือไงถ้าใครแย่งไปก็โกรธแบบนี้เหรอแต่ไม่ได้รักษาหรือสนใจเลยสักนิด
89
