ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อใกล้ถึงเวลากราบไหว้ฟ้าดิน ขบวนรับเจ้าสาวก็มาถึงบ้านซ่งพอดี เมื่อผู้คนเห็นสินสมรสสิบหกคนหามแล้วต่างก็พากันอิจฉาตาร้อน

        “คุณหนูบ้านนายท่านซิ่วไฉมิธรรมดาเลย สินสมรสใกล้เคียงกับคนในเมืองแล้ว”

        “จื่อเฉินโชคดียิ่งนัก ภรรยาของเขามิเพียงมีหน้าตางดงาม แต่ยังมีความสามารถอีก นางหาเงินได้หลายร้อยตำลึงภายในหนึ่งวัน”

        “ได้ยินว่าภรรยาของจื่อเฉินหน้าตางดงามยิ่งกว่านางฟ้า มิรู้ว่าจริงหรือไม่？”

        “ต้องจริงอยู่แล้ว อาผิงเห็นกับตาของตนเอง จะไม่จริงได้อย่างไร？”

        “เช่นนั้นนางจะงดงามกว่าซู่ซินหรือไม่？”

        “ต้องงดงามกว่าสิ！”

        ทุกคนอยากรู้อยากเห็นในตัวของเจ้าสาวยิ่งนัก พวกเขาเลยล้อมกันอยู่สองข้างของประตูหลักและมองตรงไปที่เกี้ยว

        “เจ้าสาวลงจากเกี้ยวแล้ว พวกเจ้ารีบดูเร็วเข้า”

        ซ่งจื่อเฉินเลื่อนรถเข็นของตนเองไปที่หน้าเกี้ยว ยื่นมือไปประคองจิ่นเซวียนให้ลงจากเกี้ยว นางวางมือลงบนมือของเขา ทุกคนจึงเห็นเต็มตาว่ามือของจิ่นเซวียนที่ขาวผ่องและนวลเนียนข้างนั้นมิเหมือนมือของคนที่ทำนาเลยสักนิด เทียบกันแล้ว มือของพวกเขาดูหยาบกร้านกว่ามาก

        พวกเขาเห็นใบหน้างดงามล่มเมืองรางๆ ผ่านผ้าโปร่งคลุมหน้าเจ้าสาว จึงยังสัมผัสถึงความงามได้มิค่อยชัดนัก

        “จื่อเฉิน ให้ทุกคนได้เห็นภรรยาของเจ้าเร็ว” มีคนในฝูงชนส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ เมื่อคนชนบทแต่งงาน ขอเพียงแค่สามีเลิกผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวออก ผู้อื่นก็สามารถมองดูเจ้าสาวได้

        “พวกเราอยากเห็นเจ้าสาวๆ” ทุกคนร้องเป็นเสียงเดียวกัน

        จิ่นเซวียนมิถือที่ต้องเปิดผ้าคลุมหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย เพียงแต่บุรุษเย็นชาที่อยู่เบื้องหน้านางนั้นมิแสดงท่าทีใดๆ ออกมาเลย เอาแต่ทำหน้านิ่งเหมือนภูเขาน้ำแข็ง ตั้งแต่หมู่บ้านสกุลซย่าจนมาถึงที่นี่ ราวกับเขาไม่ยินดีแต่งกับนาง

        แม้เขาจะมีหน้าตาเหมือนพี่จื่อเฟิง แต่นางจะไม่หลอกตนเองเด็ดขาด

        “ทุกท่าน น้องชายของข้าอายหมดแล้ว” ซ่งหวายิ้มหยอกซ่งจื่อเฉิน

        ซ่งจื่อเฉินเห็นว่าทุกคนอยากเห็นหน้าของจิ่นเซวียนให้ได้ จึงเอ่ยออกมาอย่างมิเต็มใจนัก “ภรรยา ทุกคนอยากเห็นเจ้า”

        “สามี ท่านช่วยข้าเปิดผ้าคลุมหน้าเถิด” จิ่นเซวียนเอ่ยแล้วก้มตัวลงมาหาซ่งจื่อเฉิน นางรู้ว่าซ่งจื่อเฉินต้องนั่งรถเข็น จะให้เขาลุกขึ้นก็คงจะมิสะดวก

        เสียงของจิ่นเซวียนไพเราะราวกับเสียงน้ำตกรินไหล เมื่อได้ฟัง ทำให้รู้สึกสดชื่นและสบายหู เมื่อทุกคนได้ยินที่นางพูดก็ยิ่งตั้งตารอชมใบหน้าของนาง

        “แค่เสียงยังไพเราะมากถึงเพียงนี้ นางต้องงดงามมากแน่”

        “เสียงของนางราวกับมีมนต์สะกด ช่างมีเสน่ห์ยิ่งนัก”

        สตรีที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างโจวซู่ซิน เมื่อได้ยินที่ทุกคนชมจิ่นเซวียน นางก็รู้สึกอึดอัด นางต่างหาก สตรีที่งดงามที่สุด ซย่าจิ่นเซวียนมีสิทธิ์อะไรมาชิงความโดดเด่นไปจากนาง

        “เหมือนนางฟ้าจริงๆ งดงามมาก”

        วินาทีที่ซ่งจื่อเฉินเปิดผ้าคลุมหน้าออก ทุกคนต่างตกตะลึงไปกับความงามของจิ่นเซวียนจนเกือบลืมหายใจ 

        ผิวเนียนนุ่มนั่น ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก

        “เป่าจู ข้าบอกเจ้าแล้ว พี่สะใภ้ห้าของเจ้าต้องงดงามกว่าญาติผู้พี่ของข้าแน่ เจ้ามิเชื่อข้าเอง” โจวซู่อิงดีใจนักที่เห็นสตรีที่งดงามกว่าลูกพี่ลูกน้องของนาง

        “พี่สะใภ้ห้าช่างงดงามจริงๆ” ซ่งเป่าจูอยากเอาใจจิ่นเซวียน นางจึงพูดชมออกมาอย่างมิติดใจ

        “จื่อเฉินเอ๋ย ภรรยาของเจ้ามิเพียงงดงามเหมือนนางสวรรค์ ยังมีความสามารถอีกด้วย เจ้าช่างโชคดีจริงๆ” ชาวบ้านชายมองซ่งจื่อเฉินอย่างอิจฉา เมื่อซ่งจื่อเฉินเห็นหลายสายตาจับจ้องมาที่จิ่นเซวียนก็รู้สึกมิพอใจ อยากหากล่องมาคลุมจิ่นเซวียนเอาไว้มิให้ผู้ใดเห็นนาง

        “พวกท่านเลิกตะลึงกันได้แล้ว พวกเรารีบเข้าไปทักทายเหล่าชิ่งเจียเถิด” ซ่งผิงเอ่ยขัดจังหวะทุกคน และบอกให้ลูกบุญธรรมคนที่สามกับสะใภ้สามไปทักทายคนที่มาส่งเจ้าสาว

        “พี่สาม ข้าเข็นเองเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนคว้ารถเข็น มาเข็นซ่งจื่อเฉินเข้าบ้านแทนซ่งหง

        ซ่งจื่อเฉินค่อนข้างดีใจที่เห็นจิ่นเซวียนมิรังเกียจเขา

        “ภรรยา เจ้ามิเสียใจหรือ？” ซ่งจื่อเฉินกดเสียงถาม จิ่นเซวียนโดดเด่นและงดงามถึงเพียงนี้ เขามิอยากให้จิ่นเซวียนมาเสียเวลากับคนพิการอย่างเขา

        “แม้ข้าจะยังมิได้รักท่าน แต่ข้าเป็นคนรักษาสัจจะ ท่านวางใจเถิด ข้าจะหาวิธีมารักษาท่านเอง” จิ่นเซวียนมิอยากโกหกซ่งจื่อเฉิน นางมิได้รักเขา นางเพียงแค่แต่งเข้ามา เพื่อหลบหนีพ่อเฮงซวยกับย่าชั่วเท่านั้น

        เหตุใดถึงรู้สึกเสียใจที่ได้ยินนางพูดเช่นนี้ เป็นหนแรกที่เขามีความรู้สึกแปลกๆ กับผู้หญิงคนหนึ่ง หรือเขาจะตายก่อนได้สารภาพกับนางกัน？

        เขาคิดว่านางกับสตรีในฝันอาจจะเป็นคนๆ เดียวกัน แววตาของพวกนางคล้ายกันยิ่งนัก

        “ภรรยาของจื่อเฉินเป็นสตรีที่ดีจริงๆ นางมิรังเกียจจื่อเฉินเลยสักนิดและยังดูแลเขาเองด้วย”

        “สตรีเช่นนี้หายากนัก ไม่แน่นางอาจจะนำความโชคดีมาสู่จื่อเฉิน”

        สตรีออกเรือนที่อยู่รอบๆ ดีใจแทนซ่งจื่อเฉิน เมื่อพวกนางเห็นจิ่นเซวียนตั้งใจดูแลซ่งจื่อเฉิน

        “อาผิง ถึงฤกษ์ดีแล้ว บูชาพระโพธิสัตว์ก่อน แล้วค่อยให้พวกจื่อเฉินกราบไหว้ฟ้าดิน” ผู้นำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินคือแม่สื่อโจว นางยิ้มและบอกให้ทุกคนเตรียมตัว คู่บ่าวสาวจะเริ่มพิธีแล้ว

        คนที่มาส่งเจ้าสาวถูกพาไปนั่งตรงเรือนฝั่งตะวันออก โดยมีเฉียวซื่อ ลูกชายทั้งสามคนและสะใภ้ทั้งสามคนมาดูแลพวกเขา

        “อาหวา เจ้าช่วยแนะนำหน่อย ชิ่งเจียเหล่านี้มีนามว่าอย่างไรบ้าง” นอกจากพ่อของซย่าตงชิงกับซย่าหลี่เจิ้งแล้ว นางก็มิรู้จักผู้ใดอีกเลย

        “ท่านแม่ ผู้นี้คือท่านอาเล็กซย่าชุนอวิ๋น......” ซย่าตงชิงเป็นคนในหมู่บ้านสกุลซย่า นางเลยรู้จักคนที่นั่งอยู่ที่นี่ทุกคน หลังจากที่นางแนะนำพวกเขาเสร็จสิ้นแล้ว เฉียวซื่อค่อยยิ้มทักทายทุกคนอีกหน

        “ชิ่งเจียหมู่[1] เซวียนเซวียนของข้าเป็นแม่นางที่ดี ขอแค่เจ้าดูแลนางอย่างจริงใจ นางจะเคารพท่านเหมือนแม่แท้ๆ แน่นอน” สวี่ติ้งหรงมองเฉียวซื่อกับพวกลูกสะใภ้ของนางในแง่ลบ นางกลัวว่าพวกนางจะรังแกจิ่นเซวียน

        “ชิ่งเจียโปรดวางใจ ครอบครัวของพวกเรามีจิตใจดี มิมีวันปฏิบัติแย่ๆ กับจิ่นเซวียนแน่” เฉียวซื่อตอบกลับอย่างสุภาพ แต่กลับมิรู้สึกสบายใจ บ้านพ่อแม่ของจิ่นเซวียนเป็นคนมีหน้ามีตา หากเกิดเรื่องขึ้นมานางมิควรไปยั่วโมโหพวกเขา

        “หลังกราบไหว้ฟ้าดินเรียบร้อยแล้ว เซวียนเซวียนต้องพาคนบ้านพ่อแม่ไปทานข้าว รบกวนชิ่งเจียหมู่ช่วยแจ้งด้วย” ซย่าชุนอวิ๋นยังทำใจให้หลานสาวของตนเองแต่งเข้าบ้านซ่งมิได้

        “ได้！” เฉียวซื่อพยักหน้ายิ้มๆ ขณะที่พูดนางลอบประเมินชุดของซย่าชุนอวิ๋นและสวี่ติ้งหรง เครื่องแต่งกายพวกเขามิธรรมดาเลย อย่างปิ่นปักผมเงินอันนั้นก็เป็นแบบที่เพิ่งวางขาย

        เสียงประทัดดังขึ้นหน้าประตูใหญ่บ้านซ่ง เฉียวซื่อจึงรีบเดินออกจากเรือนฝั่งตะวันออก นางคือแม่บุญธรรมของฝ่ายชาย ควรไปนั่งในห้องโถงใหญ่ เพื่อรับการคำนับจากคู่บ่าวสาว

        “เจ้าสาวถือผ้าผูกดอกไม้และกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับเจ้าบ่าว” แม่สื่อโจววางผ้าไหมสีแดงลงบนมือของจิ่นเซวียนและถืออีกฝั่งไปให้ซ่งจื่อเฉิน

        เพราะซ่งจื่อเฉินนั่งอยู่บนรถเข็น จึงมิสะดวกที่จะคำนับบนพื้น จึงมีเพียงจิ่นเซวียนที่คำนับ

        เมื่อสามีภรรยาคำนับกันและกัน ซ่งจื่อเฉินผงกศีรษะเล็กน้อย

        “เสร็จพิธี ส่งตัวเข้าหอได้” แม่สื่อโจวตะโกน ซ่งจื่อเฉินจึงนำจิ่นเซวียนเข้าเรือนหอ

        “ที่นี่คือเรือนโม่อวิ้นเซวียน จากนี้พวกเราจะอยู่กันที่นี่” เมื่อซ่งจื่อเฉินและจิ่นเซวียนมาถึงเรือนโม่อวิ้นเซวียน สินสมรสของนางก็ถูกย้ายมาที่ฝั่งตะวันออกของเรือนโม่อวิ้นเซวียนแล้ว

        “โอ้！” จิ่นเซวียนมองสำรวจเรือนโม่อวิ้นเซวียนไปเรื่อยๆ เรือนแห่งนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วน มิเพียงมีห้องฝั่งตะวันออก ห้องฝั่งตะวันตกและห้องครัว ยังมีสวนเล็กๆ กับห้องหนังสือด้วย ดูท่าซ่งผิงจะรักซ่งจื่อเฉินจริงๆ เขาถึงยอมให้ซ่งจื่อเฉินอาศัยอยู่ที่เรือนใหญ่เช่นนี้เพียงคนเดียว ลูกบุญธรรมคนอื่นๆ ของซ่งผิงต้องอิจฉาแน่

        
เชิงอรรถ

[1] ชิ่งเจียหมู่ หมายถึง ครอบครัวที่ลูกหลานแต่งงานกัน จะเรียกแม่อีกฝ่ายเช่นนี้