[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 59 ก่อจลาจลของเหล่าปีศาจ

        ตกเย็นใกล้จะถึงเวลาสี่โมงเย็นชายหนุ่มผมทองกำลังวิ่งจากค่ายฮาล์ฟบลัดไปยังค่ายจูปิเตอร์สุดชีวิตหลังจากทำจากจนเสร็จก็รีบวิ่งไปรับลูกชายตัวน้อยที่กำลังรอเขาอยู่ที่โรงเรียน เมื่อออกมาจากประตูมิติเข้าสู่ค่ายจูปิเตอร์เขาก็วิ่งเข้าไปยังกรุงโรมใหม่ที่เป็นสถานที่มากมายให้ผู้คนอาศัยและทำงานภายในนั้นพอวิ่งเข้าไปตามหาก็มาถึงโรงเรียน เขาหยุดพักอยู่ที่หน้าโรงเรียนแล้วเดินเข้าไปข้างในเขามองหาลูกชายอย่างสงสัยว่าอยู่ไหน เขามองรอบๆ ก่อนจะเข้าไปข้างในโรงเรียนเพื่อสอบถามคนเหล่าอาจารย์ก่อนจะเห็นอาจารย์หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอย่างเศร้าใจที่ไม่ได้เจอชายหนุ่มที่เธออยากเจอชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับเอ่ยพูดขึ้น

        “ขอโทษนะครับ อาจารย์เลดี้ลูกผมอยู่ไหนเหรอครับ?”

        อาจารย์สาวได้ยินเสียงอันสุขุมของชายหนุ่มเธอรีบหันไปทันที “ตายแล้วฟีนีอุส ฉันไม่นึกว่าคุณจะมานะคะเนี่ย คุณไม่ได้นัดกับเอ่อ...คุณแฟนของคุณเหรอคะ?”

        อาจารย์แอบทำสีหน้าเจื่อนๆอย่างไม่ชอบใจที่ต้องพูดถึงผู้หญิงของอีกฝ่ายมันทำให้เธออิจฉาคนที่ได้หัวใจของชายหนุ่มตรงหน้าไปจริงๆ

        “แฟน? เอ่ยหมายถึงอะไรนะครับ?” ฟีนีอุสขมวดคิ้วอย่างสงสัย

        “ก็แม่เด็กไงคะ เธอมารับไปแล้ว เดวิคก็ดูมีความสุขมากๆเลยนะคะ”

        ใบหน้าของฟีนีอุสเปลี่ยนไปเป็นซีดเซียวอย่างรวดเร็วเมื่อฟังคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าก่อนที่เขาจะคิดขึ้นมา

        ‘เดียว! โพรทาเลียมารับเดวิคไปงั้นเหรอ? แต่เธอยังอยู่ข้างนอกกับคุณแจ็กสันไม่ใช่เหรอ!?’

        30นาทีก่อนหน้า

        สองแฝดกำลังนั่งทานขนมอยู่ตรงเคาน์เตอร์ภายในครัวของคุณย่ากันอย่างเบื่อหน่ายที่รอผู้เป็นกำลังทำธุระอยู่ในห้องนานมากๆจนพวกเธอทานเค้กของคุณย่าหมอไป 2 ปอนด์แล้ว ย่าแซลลี่ก็เอาแต่จ้องหลานสาวอย่างมีความสุขได้เห็นทานขนมอย่างมีความสุขก็เติมความสดใสในชีวิตให้เธอไปเยอะเลยทีเดียวระหว่างรอเพอร์ซีย์พวกเขาก็คุยอะไรหลายๆ อย่างกันให้ย่าแซลลี่ฟัง

        “ปีศาจตนนี้แย่จริงๆ เลยนะจ้องเล่นงานหลานย่าอย่างเดียวเลยนะ”

        “ทำไงได้ล่ะค่ะ คุณย่า พี่เขาหาเรื่องเป็นปรปักษ์กับนูอัสนี่น่า”โฟกัสแซะพี่สาวอย่างมีความสุข

        โพรทาเลียจ้องมองน้องสาวพร้อมกับทานเค้กสีฟ้าไปเรื่อยๆ “โทษนะๆ พี่เป็นพวกไม่ยอมใครนี่น่า”

        “มันก็จริง แล้วพี่ก็ผ่านมันมาได้”

        “ผ่านมาได้แต่ก็ทำให้ค่ายวุ่นวายไปช่วงหนึ่ง” เพอร์ซีย์เดินออกมาพร้อมกับเอามือเช็ดไปตามเสื้อผ้าของเขา

        โฟกัสเห็นพ่อทำแบบนั้นเลยต้องเตือนพ่อ “พ่อค่ะ! ไม่หาผ้าเช็ดมือสิคะ”

        “อ๊ะ...โทษที...”

        โพรทาเลียแอบขำหน่อยๆ “ถึงหนูทำเรื่องวุ่น แต่หนูก็เก่งพอช่วยแก้สถานการณ์นะคะพ่อ”

        “จ้าๆ เอาล่ะ เดียวพวกผมจะกลับค่ายล่ะ” เพอร์ซีย์หันไปหาผู้เป็นแม่ก่อนจะเตรียมกระเป๋าของเขา

        “จะกลับแล้วเหรอ?” สองแฝดต่างกันไปหาพ่ออย่างเซ็งๆที่จะต้องกลับกัน

        “พอเลยๆ ถึงเวลากลับแล้ว แม่เขาเป็นห่วงนะกลับค่ายกัน!”

        “ไว้มาเยี่ยมกันมั้งนะ เพอร์ซีย์”

        “ครับ เดียวผมพาเด็กๆมาเยี่ยมช่วงปลายเดือนนะครับ”

        “แม่จะรอนะจ๊ะ” แซลลี่ยิ้มให้ลูกชาย

        “ครับ เอาเร็วๆ ทั้งสองคน! กลับกัน!”

        “ค่า!” ทั้งสองต่างรีบรับประทานขนมจนหมดก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อจะตามพ่อของพวกเธอ

        “เดียวจ๊ะ เด็กๆ” ย่าแซลลี่เดินไปหยิบกล่องขนมให้หลานทั้งสอง“เอานี่ไปด้วยนะจ๊ะ”

        “เอ๋? อะไรนะคะ?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่ากล่องอะไร

        “หรือว่านี่คือ!” โฟกัสเห็นกล่องก็ตาโตรับรู้เลยว่าข้างในคืออะไร

        “คัพเค้กสีฟ้าของย่าไงจ๊ะ”

        “คัพเค้ก!” สองสาวด้วยตาเป็นประกายทันทีเมื่อรู้ว่าข้างในนั้นคืออะไร

        “นี้ๆ อันนี้ของทุกคนนะ เด็กๆอย่าหวังว่าจะทานหมดกันเองนะ”

        “โธ่!” ทั้งสองขมวดคิ้วอย่างเซ็งๆ

        เพอร์ซีย์รับถุงใส่กล่องขนมจากลูกๆพร้อมกับเดินนำออกไปจากตรงนั้น สาวๆ ต่างหันไปหาย่าแซลลี่แล้วกอดท่านหนึ่งครั้ง

        “พวกหนูจะมาเยี่ยมอีกนะคะ คุณย่า”

        “ใช่ค่ะ เราจะมาเยี่ยมนะคะ”

        แซลลี่กอดหลานตอบการได้เจอหลานในรอบหลายปีช่างมีความสุขมากๆเธอหอมบริเวณศีรษะของเด็กๆ ทั้งสอง

        “ย่าจะรอหลานๆ มาหานะจ๊ะ”

        ทั้งสองยิ้มให้ย่าแซลลี่ พวกเธอไม่อยากกลับเลยแต่ก็ต้องกลับเพื่อสะสางงานที่เหลือให้หมด พวกเธอเดินออกมาแล้วโบกมือลาย่าแซลลี่ก่อนจะออกจากบ้านนั้นไปยังข้างล่างที่เป็นร้านอาหาร พวกเธอเดินผ่านพนักงานที่อยู่ในครัวก็บอกลาพวกเขาเมื่อพวกเขาทักทายพวกเธอ พอออกมาจากหลังร้านก็เห็นพ่อเตรียมตัวอยู่ในรถทั้งสองรีบขึ้นไปข้างในรถทันใด ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะเตรียมออกตัว

        โพรทาเลียนั่งอยู่หลังรถอย่างสบายใจ ถ้าเป็นช่วงปกติเธอคงไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะสบายใจได้ ระหว่างทางโฟกัสก็หาเรื่องคุยไม่ให้ตลอดทางเดินทางนั้นเงียบจนเกินไปแต่ก็คุยได้เล็กๆ ก็เงียบไปอีกจนโพรทาเลียถามถึงเรื่องต่างๆ ในอดีตโพรทาเลียก็ได้รู้ว่าตลอดหลายปีที่นูอัสอยู่ในครอบครัวก็มีแต่เรื่องทะเลาะกันแต่ก็ยังดีมีคนห้ามตลอดถ้าพ่อแม่ทะเลาะกัน พี่โอราอุสจะเป็นคนห้าม ถ้าน้องๆ พี่ๆทะเลาะกันโฟกัสจะเป็นคนห้ามในบางครั้งก็ถือเป็นเรื่องดีที่ในครอบครัวนั้นยังมีคนที่ค่อยช่วยพยุงคนอื่นๆก่อนที่โพรทาเลียนึกบางอย่างได้

        “พ่อค่ะ!” โพรทาเลียเกาะบนเบาะฝั่งคนขับทันที

        “ว่าไง?”

        “หนูขอติดต่อกับพี่ๆ ได้ไหมว่ากำลังกลับ?”

        “ได้สิจะได้ให้พี่เขาบอกแม่ด้วยว่าลูกอยู่กับพ่อ แม่เขาจะได้หายห่วงลูกๆ”

        “โอเคค่ะ!”

        โพรทาเลียกลับมานั่งอย่างปกติเธอยกมือที่มีกำไลขึ้นมาดูเธอไถลหน้าจอกำไลของเธอก่อนจะปลดล็อกสัญญาณเตือนบางอย่างออกจนมีเสียงดังเตือนขึ้นมา

        ติ๊ก! ติ๊ก! ติ๊ก! ติ๊ก! ติ๊ก! ติ๊ก!

        “!!”

        ทุกคนในรถตกใจกับเสียงนั้นเพอร์ซีย์ตกใจจนเผลอหมุนพวงมาลัยไปทางอื่น ก่อนที่เขาจะกลับมาเส้นทางเดิมเขาตาโตอย่างงุนงงและหูอื้อสุดๆโฟกัสปิดหูไม่ให้เสียงเข้าหูแต่ก็ทำให้หูอื้อเหมือนกันส่วนโพรทาเลียถึงกับส่ายหน้าเพราะมึนกับเสียง

        “นั้นเสียงอะไรกันค่ะ? พี่”

        “เสียงเตือนนะ” โพรทาเลียมองสัญญาณเตือนนั้นมันคืออะไร"ดูเหมือนทุกคนจะห่วงเราจนส่งสัญญาณมาหาฉันอย่างเดียวนะ"

        “ไม่ใช่ว่ามีเรื่องเหรอ?”

        “ไม่อ่ะ? ข้อความต่างๆมีแต่ถามว่าตอนไหนเราจะตอบกลับหรือพวกเราอยู่ไหนนะ”

        “พี่นี่กล้าตัดขาดจากทุกคนเลยนะเนี่ย”

        “ก็นะ…”

        เพอร์ซีย์ส่ายหัวเบาๆ เพราะเขายังหูอื้ออยู่เลยจนเขาลองถามลูกว่าเสียงนั้นมันอะไร “เสียงเมื่อกี้มันอะไรล่ะนั้น!”

        “เสียงเตือนนะคะ”

        “เสียงอะไรนะ!?” เพอร์ซีย์ถามเพราะเขาไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงอู้อี้

        “เสียงเตือนค่ะ!!” โพรทาเลียตะโกนใส่หูของพ่อทันที

        “เสียงแตร?” เพอร์ซีย์ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าถ้าเป็นเสียงแตรจะดังแบบนั้นเหรอ

        โพรทาเลียถึงกับถอนหายใจเลยที่พ่อนั้นไม่ได้ยินที่เธอพูดจริงๆเพราะเสียงเมื่อกี้ เธอกลับไปนั่งเหมือนปกติ เธอกดปุ่มหน้าจอเป็นชื่อของพี่ชายเธอรอเวลาสักครู่ทางนั้นก็รับสายทันที

        “พี่ค่-”

        “ติดต่อกลับมาสักที!พี่รอพวกเธอติดต่อกลับมานานเลยนะรู้ไหม!!”

        “อ๊า...” น้ำเสียงของพี่ชายนั้นทำให้โพรทาเลียรู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นโกรธแค่ไหน“ขอโทษค่ะ...”

        “แล้วเธอกล้าปิดสัญญาณของกำไลพวกเราทุกคนติดต่อเธอก็ไม่ติดรู้ไหมว่าห่วงแค่ไหนจนพ่อต้องปรึกษาแม่เพื่อออกไปตามพวกเธอตอนนี้พวกเธออยู่ไหนกัน!?”

        “ฮ่าๆ ค่าๆพวกหนูอยู่กับพ่อแล้วเรากำลังกลับค่ายนะ”

        “ค่อยโล่งอกหน่อย รีบกลับมาเลยพวกเราจะรับน้องพวกเธอแน่ๆ ...” โอราอุสค่อยๆขยับตัวพิงกับหมอนที่พิงหัวเตียงอยู่

        “เหอะๆ”

        “จะรับน้องพวกหนูระวังโดนเอาคืนนะ! พี่”

        “แหมๆ จะเอาคืนพวกเราได้เหรอ? โฟกัส”

        “อึ้ก!” โพรทาเลียถึงกับทำหน้าเย้ยๆเพราะรู้ว่าเธอไม่สามารถสู้พี่น้องทั้ง 6 ได้จริงๆ

        โอราอุสหันไปมองคนข้างๆ ที่ยังนอนอยู่ เขาค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง เขาสวมแค่กางเกงในขาสั้นตัวเดียว เขาบิดตัวไปมาจนส่งเสียงไปทางโพรทาเลียทำให้เธอรู้ว่าพี่กำลังบิดตัว

        “พี่บิดตัวนี่...เพราะว่าพึ่งตื่นเหรอ?”

        “อ๊ะ เปล่านะ แค่...” โอราอุสเก้ๆกังๆ ไม่กล้าพูดว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ ก่อนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

        “แค่นอนพักเฉยๆล่ะนะ โพรทาเลีย”

        เสียงลิซ่าดังขึ้นมา ทำให้ใบหน้าของโพรทาเลียเบิกบานขึ้นมาทันที

        “ท่านพี่!”

        “รีบๆ กลับมานะ ข้ากำลังรอสั่งสอนเจ้าอยู่นะโพรทาเลีย”

        “คะ...ค่า...” โพรทาเลียเอ่ยตอบออกไปแต่ว่าเธอมีเรื่องสงสัยเกิดขึ้น “จริงสิ...พวกพี่ทั้งสองทำไมอยู่ด้วยกัน”

        “อึ้ก!”

        โอราอุสได้ยินแบบนั้นตัวเขาที่อยู่ที่ระเบียบชั้นสองก็หันหลังกลับไปมองข้างในห้องลิซ่านอนห่มมาอยู่ข้างในเธอใช้ผ้าห่มร่างเปลือยเปล่าของตนเอง

        “พวกพี่แค่กำลังคุยงานนะ โพรทาเลียไม่มีอะไรหรอกนะ” โอราอุสเกาหัวอย่างเก้ๆ กังๆ

        “เหรอ?”

        โพรทาเลียชักสงสัยขึ้นมาล่ะว่าสองคนนี้อยู่ด้วยกันปล่อยขึ้นเธอคงต้องเตรียมตัวสำหรับหลานคนใหม่แน่ๆ

        ลิซ่าค่อยๆ ลุกขึ้นเดินหาเสื้อผ้าของเธอแล้วสวมใส่อย่างช้าๆ ระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังคุยกับโพรทาเลียเธอก็เดินมาจากข้างหลังและกอดเขาจนใบหน้าทั้งสองนั้นประชิดใกล้กันโอราอุสยิ้มให้พร้อมกับยื่นริมฝีปากประกบริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ

        “ใช่สิ รีบๆ กลับมาละกันนอกจากเรื่องที่เราจะคุยยังมีเรื่องหนักว่าหนักที่พ่อเขาอยากจะคุยกับเธอด้วยนะ”

        “เรื่องอะไร?”

        โพรทาเลียสงสัยว่าที่พี่ชายพูดมาหมายถึงอะไรสายตาเธอเลื่อนไปมองพ่อผ่านกระจกมองหลัง ก็เห็นสายตาพ่อมองมา แล้วหลบตาจากเธอทันที

        “อ๋อ ก็เรื่อง-”

        ปัง!

        “!!”

        “เสียงอะไรนะพี่!!” โพรทาเลียได้ยินเสียงก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

        โอราอุสไม่ตอบอะไรเขาจ้องมองสิ่งที่กำลังลอยขึ้นเหนือค่ายฮาล์ฟบลัดผู้คนมากมายต่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นกันสิ่งลอยขึ้นไปนั้นก็แตกกระจายเป็นพลุขนาดใหญ่ทำให้โอราอุสรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ได้ที่มีพลุปริศนาที่ไม่รู้มาจากไหนจู่ๆ ก็มีเสียงที่เขาไม่รู้จักดังขึ้นมาทั่วทั้งค่าย

        “บุกโจมตีพวกฮาล์ฟบลัดได้แล้วเหล่าสหายของข้า!!”

        เสียงนั้นหลุดรอดเข้าไปข้างในกำไลของโพรทาเลียจนเธอจำได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงใคร

        “เดียวนะ เสียงนั้น!!”

        โอราอุสได้ยินเสียงน้องสาวก็ถามขึ้นมาทันที “รู้เหรอว่าเสียงใคร!!”

        “รู้สิเสียงนั้นนะ!”

        “เสียงนูอัส!!” ลิซ่ากล่าวออกมา

        โอราอุสได้ยินก็ตาโตที่ได้ยินว่าปีศาจที่ปลอมเป็นน้องเธออยู่ภายในค่ายนี้อีกครั้งก่อนจะมีเสียงกรีดร้องออกมาจากข้างล่าง เขาเห็นยักษ์ไซคลอปส์สองสามตนไล่ตามมนุษย์กึ่งเทพกลุ่มหนึ่ง

        “ซวยแล้ว!”

        เขารีบเข้าไปข้างในบ้าแล้วไปหยิบบางอย่างออกมาคือเขาสัตว์เขาเป่าสุดแรงจนคนทั้งค่ายได้ยินเสียงที่ว่านั้นก็รับรู้เลยว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นในค่ายแต่ไม่เบาก็รับรู้ได้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้น เพราะมนุษย์กึ่งเทพบางตนกำลังกลายเป็นปีศาจจนมนุษย์กึ่งเทพบางคนต้องเตรียมตัวกันสุดๆ

        ทางด้านโพรทาเลียรับรู้แล้วว่านูอัสอยู่ที่ค่ายนั้นแต่เสียงเมื่อกี้แปลว่าพวกมันกำลังจะก่อจลาจลขึ้นจริงๆจนเพอร์ซีย์สงสัยว่าทางด้านโอราอุสนั้นเกิดอะไรขึ้นจนเขาเอ่ยถามลูกสาว

        “โพรทาเลียเกิดอะไรขึ้น!”

        “นูอัสอยู่ที่ค่ายค่ะ!! พ่อหนูว่าพวกมันจะก่อจลาจลตอนเราไม่อยู่จริงๆ นี่ล่ะ!”

        “ซวยฉิบ!! โพรทาเลีย เราต้องรีบแล้ว!” เพอร์ซีย์จับคันเร่งเปลี่ยนเกียร์เพื่อเพิ่มความเร็วของรถทันที“โอราอุสได้ยินพ่อไหม!?”

        โอราอุสที่กำลังออกมาจากบ้านพร้อมลิซ่าพวกเขากำลังจะไปจัดการกับพวกปีศาจ ก็ได้ยินเสียงของพ่อออกมาจากกำไล

        “ได้ยินครับ! พ่อ”

        “ถ้าต่อกรพวกมันไม่ได้!เรียกพวกเจสันที่อยู่ฝั่งค่ายจูปิเตอร์ให้มาช่วย!”

        “รับทราบ!!” โอราอุสวางสายเตรียมตัวไปต่อสู้ทันที “ไปเถอะลิซ่า!”

        “อืม!” ลิซ่าพยักหน้าก่อนจะเข้าไปโจมตีพวกปีศาจที่ผ่านมาทางพวกเขาทันที

        พอโอราอุสวางสายไปโพรทาเลียก็เกาะเบาะเพื่อพูดกับพ่อทันที

        “พ่อรีบๆ ขับเลยค่ะ!!”

        “พ่อรีบอยู่!!” เพอร์ซีย์ขับไปตามทางอย่างเร็วแต่ทำให้เขาส่งเลยว่าเขาจะไปทันเวลาไหมนี่สิ

        โพรทาเลียจ้องมองทางข้างหน้าที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วระหว่างที่จ้องมองข้างหน้านั้นเสียงอันเล็กจ๋อยก็โผล่เข้ามาในข้างในหัวของเธอ

        ‘แม่ค่ะ ช่วยด้วย!!’

        ‘เอ๋?’

        ‘แม่ครับ ช่วยผมด้วย’

        ‘เดวิค!!’

        ดวงตาของโพรทาเลียเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงลูกทั้งสองของเธอขึ้นมาข้างในอกของเธอนั้นรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมด น้ำเสียงของลูกๆ รู้สึกสั่นกลัวไปหมดแต่เธอสงสัยทำไมเสียงของเดวิคส่งมาถึงเธอได้ ลูกเธออยู่ที่ไหนกันลางสังหรณ์ของเธอกับบอกว่าลูกชายอยู่ที่เดียวกับลูกสาว

        “เดวิค! อยู่ที่ค่าย!”

        “เอ๋?” โฟกัสได้ยินที่อีกฝ่ายก็หันไปมองทันที“เดวิคลูกชายพี่นะเหรอ?”

        “ใช่ พี่ได้ยินเสียงลูกขอความช่วยเหลือจากพี่นะ!”สีหน้าของโพรทาเลียถึงกับเปลี่ยนไปเป็นความกังวลและห่วงลูกสุดๆ

        “พี่ค่ะ! หนูอยากจะบอกพี่มานานแล้วว่าเดวิคอยู่ที่ค่ายตั้งแต่3ปีที่แล้วนะ!”

        “ห๊า!! ว่าไงนะ!!” โพรทาเลียถึงกับตะลึงที่น้องสาวพูดขึ้น “แล้วทำไมไม่มีคนบอกพี่สักคน!”

        “พวกเราไม่คิดว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกพี่แต่ว่าจากการที่หนูสังเกตเด็กคนนั้นอยู่กับหมอนั้นมานานเลยรู้ว่าน่าจะใช่ลูกพี่แน่ๆ นะ”

        “เดียวหมอนั้น? หมอนั้นไหน?”

        “ฟีนีอุส เกรซ!” เพอร์ซีย์พูดขึ้น“คนที่ตามจีบลูกไงล่ะ”

        “ว่าไงนะ! เดียวนะแบบนี้เขาก็รู้เรื่องของหนูหมดเลยสิ!”

        “ใช่! พ่อเลยจัดไป 1 ทีนะทั้งครอบครัวเลยนะ ทำเอาพ่อโกรธสุดๆ”

        “ทั้งครอบครัว!!” โพรทาเลียรู้สึกตื่นตระหนกมากขึ้นมาที่รู้ว่าครอบครัวเกรซรู้ว่าเธอเป็นใครด้วยแน่ๆ"ช่างเรื่องนั้นไปก่อนเลย!!พ่อรีบขับไปเลยค่ะ หนูห่วงลูกและทุกคนในค่ายว่าจะรับมือพวกปีศาจพวกนั้นไหม!?"

        “โอเคๆ ขอพ่อจัดไปสักครั้งหน่อยละกัน!!”

        เพอร์ซีย์เหยียบคันเร่งไปอย่างแรงรถก็เคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว จนสองแฝดต้องรีบเกาะรอบๆ ตัวพวกเธอโพรทาเลียขออย่างเดียวว่าขอให้ไปให้ทัน ถ้าไม่ทันคงจบแน่ๆก่อนที่โพรทาเลียจะมีความคิดบ้าบอเกิดขึ้น เธอหยิบบางอย่างออกมาเพื่อสร้างบางอย่างภายในรถโฟกัสได้ยินบางอย่างจากข้างหลังเธอหันไปมองก็เห็นพี่สาวกำลังทำบางอย่างที่น่าสงสัยขึ้น

        “พี่ทำอะไรนะ?”

        โพรทาเลียได้ยินเสียงน้องสาวถาม เธอค่อยๆเงยหน้ามองน้องสาวก่อนจะยิ้มมุมปาก“ทำอุปกรณ์ที่จะพาเรากลับไปยังค่ายได้ทันการไงล่ะ!!”

จบตอนที่ 59 โปรดติดตามตอนที่60 ต่อไป