ทะลุมิติไปเป็นภรรยาพ่อค้าผลไม้ (อ่านฟรีจนจบ)

ตอนที่ 8 มีใจให้หญิงสาวปากร้าย

เวลายามเย็น 

ฟางเหมยได้หุงข้าว ทำข้าวโพดต้มน้ำตาล ผัดผักกาดขาวใส่ไข่ไก่ เเละไข่เจียวใส่ใบหอมเสร็จเรียบร้อย ก็ได้ยกออกมาตั้งไว้ยังโต๊ะที่ตอนนี้ซีห่าวได้เดินทางมาถึงเเล้วเเละกับกำลังพูดคุยอยู่กับผู้เป็๲พ่อเเละผู้เป็๲พี่กันอย่างถูกคอ

"วันนี้กับข้าวกับปลาดูจะพิเศษกว่าทุกวันเลยนะฟางเหมย" ผู้เป็๲พ่อเห็นฟางเหมยยกกับข้าวออกมาตั้งยังโต๊ะที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ จึงเอ่ยออกไปพร้อมกับมองไปยังซีห่าวที่จ้องมองนางเดินออกมาเเล้วก็อมยิ้มอยู่

"เพราะมีคนพิเศษมาหรือเปล่าหนาท่านพ่อ เราสองคนเลยพลอยได้กินของดีไปด้วย" ผู้เป็๲พี่เอ่ยขึ้นมาพร้อมจ้องมองไปที่น้องสาวที่กำลังตักข้าวใส่ชามให้ทุกคนอยู่เเละหันไปหัวเราะกับผู้เป็๲พ่อ

"ข้ากำลังฝึกฝีมืออยู่ ของที่ทำก็เอามาจากสวนไม่ได้ซื้อหาที่ใด ต่อไปนี้ถ้าท่านพี่กับท่านพ่ออยากกินอะไรก็บอกข้ามาได้เลย ข้าจะทำให้กินเอง"

"เเล้วข้าเห็นท่านเเม่บอกว่าเ๽้าเก็บข้าวโพดมาจากสวนด้วย ทำไมไม่เห็นเอามาทำกับข้าวหรือ" ผู้เป็๲พี่มองไปยังอาหารที่ฟางเหมยเอามาวางไว้บนโต๊ะ

"ข้าลืมบอกไปเลย อย่าเพิ่งกินกันจนอิ่มนะเ๽้าคะ เผื่อท้องไว้กินของหวานกันด้วย ยังมีข้าวโพดต้มน้ำตาลอีก เอาไว้พวกท่านกินของคาวเสร็จเรียบร้อยเเล้วค่อยตามด้วยของหวานนะเ๽้าคะ มันต้องกินอุ่นๆ ถึงจะโล่งคอ"

"มีเเต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย วันนี้ข้าต้องพุงกางเป็๲แน่เเท้ ขอบใจเ๽้ามากฟางเหมย" ซีห่าวส่งยิ้มให้กับฟางเหมย เขาเริ่มรู้สึกหลงรักนางขึ้นมาเเล้ว

"ข้าเต็มใจทำต้อนรับท่านพี่เ๽้าค่ะ ถ้าถูกปากก็ต้องกินเข้าไปเยอะๆเลยนะเ๽้าคะ เดี๋ยวข้าขอตัวไปตามท่านเเม่มาก่อน กินกันไปก่อนได้เลย"

"ยังไง...มองลูกสาวข้าตาไม่กระพริบเชียวหรือซีห่าว สงสัยว่าเ๽้าคงอยากที่จะเข้าห้องหอกับนางไวๆ แล้วสิท่า" ผู้เป็๲พ่อเห็นซีห่าวยิ้มเเละจ้องมองตามหลังนางไปจึงเอ่ยออกมาพร้อมกับหันไปหัวเราะกับจางเหว่ย

"ข้าไม่ได้คิดเ๱ื่๵๹นั้นเสียหน่อยท่านพ่อ ข้าเเค่รู้สึกเริ่มมีใจให้นางบ้างเเล้ว"

"ได้ยินอย่างนี้ข้าก็รู้สึกวางใจ เพราะการใช้ชีวิตร่วมกันถ้าไม่รู้สึกรักกันก็อาจจะเป็๲เ๱ื่๵๹ยาก ข้าก็ว่าฟางเหมยก็เริ่มมีใจให้เ๽้าบ้างเเล้วเหมือนกันซีห่าว"

"ข้าก็หวังให้เป็๲เช่นนั้น ไม่ว่าจะยังไงข้าจะเอาชนะใจนางให้ได้ ท่านพ่อไม่ต้องเป็๲ห่วง ข้าให้คำมั่นว่าจะดูเเลฟางเหมยเป็๲อย่างดี" ซีห่าวยิ้มให้ผู้เป็๲พ่อ

"ข้ามั่นใจว่าเ๽้าจะไม่ทำให้ลูกข้าเสียใจซีห่าว ตอนนี้เรากินข้าวกันเถิดเดี๋ยวมันจะเย็นเสีย เจียวซิ่งกับฟางเหมยมาพอดี"

ฟางเหมยได้ตามผู้เป็๲เเม่ที่กำลังเย็บชุดเเต่งงานให้นางอยู่มากินข้าว เมื่อพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทุกคนก็ได้กินข้าวเเละพูดคุยกันอย่างมีความสุข

เมื่อกินของคาวอิ่มเเล้วก็ตามด้วยของหวานข้าวโพดต้มนํ้าตาลที่ฟางเหมยยกลงจากเตาร้อนๆ มีกลิ่นหอมของข้าวโพดและนํ้าตาลที่เคี่ยวไว้จนเข้ากันดี ยกมาเเทนที่ของคาว พร้อมตักใส่ชามให้ทุกคนได้กิน

"ให้ข้าช่วยนะ" ซีห่าวซึ่งเดินไปยังเรือนครัว เห็นว่าฟางเหมยกำลังล้างชามอยู่จึงอาสาเข้าไปช่วยนาง

"ไม่เป็๲ไรเ๽้าค่ะท่านพี่ข้าทำเองได้" ฟางเหมยดันมือซีห่าวออกในขณะที่ชายหนุ่มกำลังยื่นมือเข้าไปช่วย

"ข้ามิเคยรู้มาก่อนว่าเ๽้าทำกับข้าวรสมือดีเยี่ยงนี้ ไม่งั้นข้าคงขอมาฝากท้องด้วยบ่อยๆ" ซีห่าวยืนในท่ากอดอกคุยกับฟางเหมย

"ก็ท่านพี่ไม่เคยกินจะรู้ได้ยังไงเ๽้าคะ"

"นั่นสิ เเต่รู้สึกว่าเ๽้านี่ต่อปากต่อคำเก่งหนักหนา"

"เมื่อก่อนจะเป็๲ยังไงก็ช่าง เเต่ตอนนี้ข้าก็เป็๲ของข้าเเบบนี้"

"เเต่ข้าชอบนะที่เ๽้าเป็๲แบบนี้ จงเป็๲ตัวของเ๽้าเองเถิด"

ฟางเหมยเเละซีห่าวหันมาสบตาเเละยิ้มให้เเก่กัน ความรู้สึกของทั้งสองเริ่มรู้สึกเปลี่ยนเเปลงไปในทางที่ดีขึ้นมาก หลังจากที่ก่อนหน้านี้ต่างคนต่างกังวลใจว่าถ้าเเต่งงานกันไปแล้วไม่ได้รักกันจะปฎิบัติตัวเเก่กันยังไง

"ฮะแฮ่ม...ข้าขอเสียมารยาทขัดจังหวะเ๽้าทั้งสองเสียหน่อยหนา ซีห่าวเ๽้าจงมากับข้าเถิด"เสียงกระแอมของจางเหว่ยทำให้ทั้งสองหยุดสบตากัน

ซีห่าวเดินตามจางเหว่ยไปนั่งยังเเคร่หน้าบ้าน

"เ๽้ามีเ๱ื่๵๹อะไรจะคุยกับข้าหรือจางเหว่ย"

"ข้ามีเ๱ื่๵๹ไม่สบายใจ"

"เ๱ื่๵๹ไม่สบายใจอันใดหรือ...เผื่อข้าจะให้คำปรึกษาเเก่เ๽้าได้"

"เ๽้าจำฮุ่ยเจินได้หรือไม่"

"ฮุ่ยเจินหญิงสาวที่มีรูปร่างท้วมน่ะหรือ"

"ใช่...วันนี้นางมาสารภาพว่านางเเอบชอบข้า นางมาขอโอกาสให้ข้าได้ลองเปิดใจให้เเก่นางบ้าง"

"แล้วเ๽้ารู้สึกยังไงกับนางเล่าจางเหว่ย"

"ข้าไม่ได้รู้สึกชอบนางเเม้เเต่เพียงนิดเดียวเลยซีห่าว ก็เ๽้าดูนิสัยของนางสิออกจะร้ายซะขนาดนั้น เเถมเมื่อไม่กี่วันมานี้ยังมาพูดจาดูถูกฟางเหมยอีก"

"ถ้าเ๽้าไม่ชอบก็จงปฎิเสธนางไปเสียเถิด ไม่เห็นจะยากเลยจางเหว่ย เเล้วนี่เ๽้าเก็บเอามาคิดทำไมเ๱ื่๵๹เเค่นี้เอง"

"ข้ารู้สึกเห็นใจนาง"

"นี่เ๽้ามีใจให้นางหรือ ถึงได้รู้สึกเห็นใจนาง"

"เปล่าเสียหน่อย"

"จงมองมาที่ตาข้าสิจางเหว่ย ลูกผู้ชายด้วยกันทำไมข้าจะดูไม่ออก" ซีห่าวจับคางจางเหว่ยให้มองมาที่เขา ซีห่าวรู้สึกได้เลยว่าจางเหว่ยก็มีใจให้หญิงปากร้ายนางนั้น

"ข้ายอมรับก็ได้ซีห่าว ว่าข้าก็มีใจให้กับฮุ่ยเจิน ก็นางเล่นส่งข้าวส่งนํ้าเวลาข้าออกไปทำสวนเเทบทุกวัน เป็๲ใครบ้างจะไม่รู้สึกหวั่นไหว เพียงเเต่....." จางเหว่ยยอมรับสารภาพเเก่ซีห่าวว่าเขาก็ได้รู้สึกมีใจให่กับฮุ่ยเจินเช่นกัน เเต่เขาก็ยังรู้สึกติดใจกับนิสัยของนางที่ชอบพูดจาดูถูกผู้อื่นไปทั่ว อาจเป็๲เพราะว่าที่บ้านนางค่อนข้างมีฐานะที่ดีกว่าผู้คนในหมู่บ้าน เวลาจะทำอะไรเลยไม่ค่อยจะเห็นหัวผู้อื่นสักเท่าใด

"เพียงเเต่อะไรหรือจางเหว่ย"

"ข้ายังรู้สึกติดใจในนิสัยของนาง"

"ข้าก็พอรู้มาบ้างว่าฮุ่ยเจินชอบพูดจาดูถูกผู้อื่น นางค่อนข้างที่จะปากเสียไปเสียหน่อย เเต่เ๱ื่๵๹อื่นนางก็มิได้เเย่ไปเสียหมด นางก็ดูเป็๲คนขยันทำมาหากิน เเถมยังชอบทำทานเเก่ผู้ยากไร้อยู่เป็๲ประจำ เพียงเสียเเต่ว่าปากนางอาจจะร้ายไปเสียหน่อยเท่านั้นเอง"

"ท่านพ่อกับท่านเเม่ท่านเคยบอกแก่ข้าไว้เเล้วนั้นสิซีห่าว ว่าจะคบกับหญิงสาวในหมู่บ้านนางใดก็ได้ เเต่ถ้าเป็๲ฮุ่ยเจินท่านทั้งสองจะไม่มีวันยอมรับ"

 "เ๱ื่๵๹นั้นเ๽้าไม่ต้องห่วงเเละกังวลใจไป ข้าจะอาสาเจราจากับท่านพ่อท่านเเม่ให้เ๽้าเอง ถ้าเ๽้ามั่นใจที่จะตกลงปลงใจคบหาฮุ่ยเจินจริงๆ ก็จงมาบอกข้าเถิด ข้ายินดีช่วยเ๽้าอย่างเต็มที่"

"เอาไว้ข้าขอคิดดูก่อน ขอบใจเข้ามากซีห่าว"

"งั้นข้าขอตัวกลับเลยล่ะกัน เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน ข้าฝากลาทุกคนด้วย"

"เอาผักกลับไปด้วยซีห่าว เ๽้าอุตส่าห์มีนํ้าใจเอาผลไม้มาฝากบ้านข้าตั้งหลายหน" จางเหว่ยหยิบตะกร้าที่บรรจุกระหลํ่าปลียื่นให้เเก่ซีห่าว

"ขอบใจมากจางเหว่ย เเม่ข้าบ่นอยากกินกะหล่ำปลีมาหลายวันเเล้ว"

เมื่อทั้งสองรํ่าลากันเสร็จ ซีห่าวก็ได้ถือตะกร้าที่บรรจุกะหล่ำปลีอยู่สี่หัวเดินกลับไปยังบ้านตนเอง

^____________________^

ถ้าอ่านกันเเล้วเค้าขอให้ช่วยติชมมาหน่อยน้าาา เพราะมือใหม่จริงๆ อาจมีจุดบกพร่องอะไรจะได้เเก้ไขต่อไป