พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]

        ในเวลาต่อมาทุกอย่างกลับเงียบสงบ หลังจากฮองเฮาทรงประทานรางวัลให้เหล่าคุณหนูทั้งหลายแล้วก็มิได้มีการเคลื่อนไหวใดๆ ไม่ต้องกล่าวถึงชายาเอกองค์ชาย แม้แต่ชายารองก็มิได้แต่งตั้งใครหรือแม้กระทั่งองค์จักรพรรดิก็มิได้แตกต่าง ทุกอย่างยังคงเป็นปรกติราวกับว่างานเลี้ยงชมบุปผาในครานั้นเป็นเพียงงานเลี้ยงธรรมดางานหนึ่งเท่านั้น

        ดังนั้นตำหนักหลังของฉู่อ๋องเยี่ยนอ๋องและเซวียนอ๋องจึงยังไม่มีนายหญิงอย่างเป็นทางการแต่ย่อมมิได้หมายความว่าเรือนชั้นในของพวกเขาจะปราศจากหญิงงาม อนุบ่าวแต่ในจำนวนนี้กล่าวกันว่าในเรือนชั้นในของเซวียนอ๋องนับว่ามีอนุรับใช้มากที่สุด

        กลับมาได้เพียงไม่นานก็มีหญิงสาวตบเท้าเข้าจวนเป็นทิวแถวแม้จักรพรรดิจงเหวินตี้จะกริ้วเพียงใดก็ไม่มีหนทางจัดการกับเขาได้เริ่มแรกก็ส่งคนไปอบรมสั่งสอน ต่อมาแม้แต่การอบรมสั่งสอนก็ถูกยกเลิกไป ปล่อยให้เขาเหิมเกริมเอาตามแต่ใจแต่การที่เขาเป็นเช่นนี้ กลับทำให้ฮองเฮาและซูกุ้ยเฟยนึกพึงพอพระทัยอยู่เงียบๆค่อยๆ คลายความกังวลและการระวังป้องกันไปโดยไม่รู้ตัว

        ดังนั้นตำหนักของเซวียนอ๋องเฟิงเจวี๋ยหร่านจึงเป็นตำหนักที่หรูหราฟุ้งเฟ้อเป็นที่สุดมักจะมีของกำนัลจากในวังประทานมาให้อยู่เรื่อยไม่ฮองเฮาพระราชทานเครื่องเรือนจากไม้หนานมู่ทองคำมาชุดใหญ่ก็ซูกุ้ยเฟยส่งคนนำอักษรภาพลายพู่กันล้ำค่ามามอบให้ทุกสิ่งล้วนแสดงให้เห็นว่าโปรดปรานเฟิงเจวี๋ยหร่านเป็นอย่างยิ่ง 

        คิดแต่จะลวงล่อให้เขาสำราญกับการกินดื่มเท่านั้น

        เรือนจิ่นเวยจวนเซวียนอ๋อง

        องค์ชายรูปงามดวงตาเป็นประกายพราวระยับดั่งวารีฤดูสารทแววตาโอหังเอาแต่ใจกวาดมองรูปภาพปึกหนาที่ขันทีนำมาให้ขณะที่นั่งเอกเขนกอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่ง มือหนึ่งเด็ดองุ่นโยนเข้าปากทีละเม็ดคล้ายค่อยๆ ดึงความเกียจคร้านทีละสายมารวมอยู่บนใบหน้าทรงเสน่ห์เย้ายวนราวกับปีศาจ

        “ภาพเหล่านี้ล้วนเป็นสตรีที่ฮองเฮาทรงสรรหามาให้เปิ่นหวางหรือ”น้ำเสียงประหนึ่งคนเกียจคร้านแฝงความรู้สึกรำคาญอยู่หลายส่วน

        สายลมพัดม้วนรูปภาพที่อยู่ในมือของขันทีพะเยิบขึ้นเห็นได้ชัดว่าแต่ละแผ่นเป็นรูปใบหน้าของโฉมงามที่มีความงามแตกต่างกันไปทั้งงามสง่า จิ้มลิ้มพริ้มเพรา งดงามอ่อนโยน บริสุทธิ์ไร้เดียงสา...

        “มีทั้งหมดสิบแปดนางพ่ะย่ะค่ะแต่ละนางล้วนเป็นธิดาของขุนนางใหญ่ขั้นสามขึ้นไป รูปงามเฉลียวฉลาดมีสง่าราศีกิริยามารยาทดีงาม ฮองเฮาทรงตรัสว่าหากท่านอ๋องชมชอบก็เลือกไว้สักสองสามคนก็ได้ไม่ว่าจะโปรดให้เป็นชายาเอกหรือชายารอง ฮองเฮาก็ทรงพร้อมจะสนับสนุนพ่ะย่ะค่ะ”

        ขันทีส่งม้วนรูปภาพมาให้เซวียนอ๋องทั้งยังกางรูปภาพออกทอดพระเนตรทีละภาพอย่างเอาอกเอาใจ และกล่าวแนะนำอย่างขันแข็ง

        “ท่านอ๋องทรงทอดพระเนตรแม่นางผู้นี้สิพ่ะย่ะค่ะนี่เป็นแม่นางที่งดงามที่สุดในบรรดาสาวงามทั้งสิบแปด บ่าววางภาพของนางไว้บนสุดทรงทอดพระเนตรให้ละเอียดสิพ่ะย่ะค่ะ ช่างเป็นโฉมสะคราญที่มีความงามล้ำเลิศแม้แต่พระสนมในวังหลวงยังมีเพียงไม่กี่พระองค์ที่งดงามทัดเทียมนางได้”

        สาวงามในภาพงดงามไม่มีที่เปรียบเรือนผมมุ่นเป็นทรงเมฆา สวมอาภรณ์แพรเนื้อนุ่มปักลายดอกโบตั๋นกระโปรงสีชมพูยาวกรอมพื้นพลิ้วไหว คลุมไหล่ด้วยแพรโปร่งสีอ่อน ดวงตาหวานหยาดเยิ้มงดงามอ่อนช้อย เป็นยอดหญิงงามล้ำประดุจหยก สายตาของเฟิงเจวี๋ยหร่านเลื่อนไปบนรูปภาพเพ่งมองโฉมงามอย่างพินิจ ริมฝีปากหยักยกเป็นมุมงดงาม

        ขันทียิ้มอย่างลำพองใจนี่เป็นหญิงงามที่ฮองเฮาทรงหมายมั่นเป็นพิเศษฮองเฮาทรงวางแผนเอาชนะใจเซวียนอ๋องด้วยหญิงงามที่กล่าวได้ว่างดงามพริ้มเพราโฉมงามเช่นนี้บุรษไหนจะตัดใจลง สิบส่วนเป็นไปได้ถึงเก้าส่วนที่เซวียนอ๋องจะทรงเลือกคุณหนูผู้นี้แม้ว่าคุณหนูคนอื่นๆ จะงดงามเช่นกัน แต่ไม่อาจเปรียบได้กับคุณหนูผู้นี้เมื่อเห็นคุณหนูผู้นี้แล้วค่อยไปดูคนอื่นๆ ไม่ว่าบุรุษคนไหนก็ย่อมเลือกนางเป็นชายาเอกแน่นอน

        นั่นคือยอดพธูที่งดงามเลื่องชื่อที่สุดของเมืองหลวงเชียวนะ!

        “หญิงงามผู้นี้มาจากสกุลใดหน้าตาไม่เลว...” รอยยิ้มที่คล้ายว่าคร้านจะยิ้มดูสอดรับกับรูปโฉมที่งดงามไร้ที่ติมุมปากที่หยักยกขึ้นบางๆ มีเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างยิ่ง ชวนให้คนใจสั่นขันทีรีบเลื่อนสายตาขึ้นมาเพื่อกล่าวต่อ แต่พอเงยศีรษะขึ้นมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาก็ชะงักงันแม้ว่าจะเห็นคนงามในวังหลวงจนชินตา แต่ก็ยังถูกรูปโฉมของเขาดึงดูดจนมองตาค้างไร้วาจาไปชั่วขณะ

        “บังอาจกล้าจ้องมองท่านอ๋องโดยตรงเช่นนี้เชียวหรือ” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของคนผู้หนึ่งดังขึ้น

        “ฮึ!”เสียงเย็นแค่นออกมาอย่างดุดันร้ายกาจยังไม่ทันที่ขันทีผู้นั้นจะเอ่ยคำใด ร่างของเขาก็ถูกฝ่ามือหนึ่งกระแทกอย่างแรงในช่องอกร้อนวูบ กระอักโลหิตพุ่งออกมาพ่นลงบนใบหน้าของหญิงงามปานบุปผาในรูปภาพด้านบนสุดใบหน้างามเพริศพริ้งพลันอาบย้อมด้วยโลหิตแดงฉาน ดูแล้วน่าสยดสยองขึ้นหลายส่วน

        “ท่านอ๋องไว้ชีวิตด้วย โปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด” เมื่อเห็นแววตาเย็นยะเยือกขององครักษ์ด้านข้างที่มองตนเองอยู่แล้วมองไปยังร่างของชายหนุ่มสูงสง่าในอาภรณ์หรูที่อยู่บนบัลลังก์สูงมุมปากหยักยกขึ้นอย่างร้ายกาจ ยังมีสิ่งใดไม่กระจ่างอีกเล่า ในอกพลันหดรัดหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด คุกเข่าตัวสั่นงันงกโขกศีรษะร้องขอชีวิตไม่หยุดอารามร้อนใจโขกศีรษะแรงเกินไปเพียงชั่วพริบตาโลหิตจากหน้าผากก็ไหลอาบลงมาย้อมเข้านัยน์ตาจนพร่าเลือน

        “เปิ่นหวางหน้าตาหล่อเหลามากเพียงนั้นเชียวหรือ”เฟิงเจวี๋ยหร่านยิ้มอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด น้ำเสียงและวาจาไม่มีโทสะแม้แต่น้อยดวงตายังคงเจิดจ้าสง่างามอย่างยิ่ง

        “บ่าวไม่กล้าบ่าวไม่กล้า” ยามนี้ขันทีจะกล้าพูดอะไรได้ได้แต่โขกศีรษะไม่หยุดจนศีรษะแตกเลือดอาบใบหน้ายังไม่กล้ามากวาจาแม้แต่ประโยคเดียว

        ล่วงเกินเซวียนอ๋องไปแล้วจะกล้ากล่าวคำใดได้อีกเล่า

        “หรือเจ้าคิดว่าเปิ่นหวางรูปไม่งาม”เสียงถอนหายใจหนักตามมาแฝงความเฉื่อยชาอยู่หลายส่วน

        “มะ...มะ... ไม่ ไม่ ไม่ใช่ ท่านอ๋องรูปงามล้ำเลิศไม่มีที่เปรียบไม่มีผู้ใดเทียบได้เลยพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีละล่ำละลักโขกศีรษะจนหัวหมุนไปหมดแล้ว

        “ไม่มีใครเทียบได้จริงหรือ”

        “ยะ...ย่อมเป็นเช่นนั้นจริงพ่ะย่ะค่ะ” บัดนี้ไม่ว่าเฟิงเจวี๋ยหร่านพูดสิ่งใดเขาก็ย่อมคล้อยตามสิ่งนั้น

        “เมื่อไม่มีใครเปรียบได้สตรีขี้ริ้วขี้เหร่เหล่านี้เจ้าหยิบมาให้เปิ่นหวางดูได้อย่างไรคิดจะหยามน้ำหน้าเปิ่นหวางใช่หรือไม่ เฟิงเยวี่ยจับเขาโยนออกไปให้เปิ่นหวางดูสตรีในรูปนี้ แบบนี้ยังเรียกว่าหญิงงามได้อีกหรือ ควรจะเป็นสตรีปีศาจเสียมากกว่าทำให้เปิ่นหวางตกใจกลัวหมดแล้ว เอาไปๆ เอาไปให้พ้น” เฟิงเจวี๋ยหร่านมุ่นคิ้วสะบัดแขนเสื้อปัดม้วนภาพเหล่านั้นออกไปอย่างรังเกียจสีหน้าเต็มไปด้วยความขยะแขยง

        “พ่ะย่ะค่ะ”เฟิงเยวี่ยที่รับใช้อยู่ข้างกายก็ไม่เกรงใจใช้มือหนึ่งหิ้วขันทีผู้นั้นขึ้นมาอีกมือหยิบม้วนภาพบนโต๊ะแล้วโยนออกไปอย่างแรง

        “ไปกราบทูลฮองเฮาด้วยว่าเปิ่นหวางขอบพระทัยที่ทรงเมตตา แต่ 'โฉมงามปีศาจ' แบบนี้เปิ่นหวางสุดจะกลืนลงจริงๆ เปิ่นหวางเป็นคนขี้กลัวดีร้ายอาจตกใจหวาดผวาจนถึงแก่ชีวิตได้” เสียงของเฟิงเจวี๋ยหร่านลอยออกมาจากในห้องแม้ว่าจะออกมาไกลแล้ว ทว่าน้ำเสียงแต่ละถ้อยคำยังดังก้องมาถึงข้างหูอย่างชัดเจน 

        “พ่ะย่ะค่ะๆบ่าวน้อมรับคำสั่ง” ขันทีหวาดกลัวจนวิญญาณแทบออกจากร่างอยู่แล้วยามนี้จะกล้ากล่าวสิ่งใดอีก แค่เอาชีวิตรอดมาได้ก็ดีมากแล้วการที่เขาเผลอมองเซวียนอ๋องผู้มีอารมณ์แปรปรวนแล้วยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ก็อธิบายได้ว่าเซวียนอ๋องทรงไว้หน้าฮองเฮาแล้วมิเช่นนั้นด้วยท่าทางของเขาเมื่อครู่ไหนเลยจะมีชีวิตรอดอยู่ได้

        เมื่อถูกเฟิงเยวี่ยโยนออกมานอกตำหนักขันทีก็รีบเผ่นแน่บ แต่วิ่งออกมาได้ไม่กี่ก้าวพลันนึกขึ้นได้รีบหันกลับไปเก็บภาพวาดที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนเหล่านั้นขึ้นมาแล้วแต่กลับสะดุดล้มไปชนกับหินรูปสิงห์ที่ตั้งอยู่ด้านข้าง องครักษ์ที่อยู่ในจวนอ๋องต่างพากันหัวเราะลั่น

        ภายในตำหนักของฮองเฮา

        “นี่คือคำตอบที่เจ้านำกลับมาหรือ”ฮองเฮามือสั่นชี้ไปที่รูปภาพแล้วเอ่ยถามด้วยโทสะ

        รูปภาพเปื้อนโลหิตจนมองไม่เห็นความงดงามของสตรีในรูปแม้แต่น้อยมีแต่รอยด่างของน้ำหมึกที่ผสมผสานกับสีเลือด ไม่เพียงแต่ไม่งามยังให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวเหมือนผีร้าย ทำให้ฮองเฮากริ้วจนแทบกระอักโลหิต 　

        “ฮองเฮาอย่าเพิ่งทรงร้อนพระทัยเซวียนอ๋องอาจมีเจตนาทำเรื่องให้กลายเป็นเช่นนี้” หลิวกงกงเห็นขันทีหวาดกลัวจนหน้าซีดตัวสั่นจนจะกลายเป็นโคลนเหลวก็อดถอนใจอยู่ในอกไม่ได้หากไม่เห็นแก่ที่ไม่กี่วันก่อนขันทีน้อยผู้นี้รู้จักนอบน้อมนำแหวนอัญมณีสีเขียวมรกตมากำนัลให้ตนเองก็ไม่คิดจะแยแสตัวโง่งมผู้นี้เสียเท่าไร “ฮองเฮาทรงเห็นว่าอย่างองค์ชายจะทรงตกพระทัยหวาดผวาจริงๆหรือพ่ะย่ะค่ะ”

        “เพราะเหตุใดเซวียนอ๋องจึงทำรูปเลอะเทอะจนกลายเป็นแบบนี้แม้ว่าเขาจะไม่ชอบหลานสาวของเปิ่นกง ก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หลานสาวของเปิ่นกงมิใช่ว่าแต่งไม่ออกเสียหน่อย” ฮองเฮาตรัสถามอย่างเกรี้ยวกราดไม่ใช่ว่าพระนางอวยให้หลานสาวตนเอง แต่อย่างที่ใครๆ ก็กล่าวไว้ว่าเด็กสาวผู้นี้เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวงและเป็นธิดาที่งดงามที่สุดในจวนติ้งกั๋วกงตระกูลฝั่งมารดาของพระนาง

        หญิงงามแบบนี้เดิมทีฮองเฮาก็ไม่ทรงอยากสละให้เฟิงเจวี๋ยหร่าน

        แต่ฮองเฮาก็ไม่มีแผนการให้หลิงเฟิงเยียนเข้าวังถวายตัวในเวลานี้หากในสกุลหนึ่งจะมีชายาเข้ามานั่งครองตำแหน่งสูงได้เพียงคนเดียวเท่านั้นและตนเองก็เป็นถึงฮองเฮาแล้ว หากยังมีสตรีจากตระกูลเดียวกันเข้ามาอีกอาจทำให้จักรพรรดิทรงรู้สึกว่าติ้งกั๋วกงมีอำนาจล้นฟ้า อาจเกิดความหวาดระแวงได้เสียหญิงงามไปเปล่าๆ คนหนึ่งไม่ว่า ยังอาจนำความคลางแคลงพระทัยมาให้ฝ่าบาทอีกด้วย

        หลิงเฟิงเยียนเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในเหย้าเรือนมาโดยตลอดภายนอกต่างเล่าลือถึงกิตติศัพท์ความงามของนางไปทั่วแต่น้อยคนนักที่จะได้เห็นรูปโฉมของนางจริงๆครานี้เพราะจักรพรรดิจงเหวินตี้ทรงปรารภว่าอยากหาชายาที่งามพร้อมให้เฟิงเจวี๋ยหร่านตนเองก็คิดอยากจะดึงเขาเข้ามาเป็นพวก ดังนั้นจึงยอมตัดใจมอบหญิงงามในอุ้งมือให้ไหนเลยจะคิดว่ากลับถูกหยามหมิ่นศักดิ์ศรีเยี่ยงนี้ แล้วจะรักษาความสุขุมเยือกเย็นและความอ่อนโยนที่มีมาตลอดไว้ได้อย่างไร

        ฮองเฮากริ้วจัดผลที่ตามมาย่อมร้ายแรง

        แม้ว่าเฟิงเจวี๋ยหร่านจะเป็นพระโอรสคนโปรดของจักรพรรดิจงเหวินตี้ก็ไม่อาจมีพฤติกรรมโอหังเช่นนี้ได้ มองข้ามความหวังดีของพระราชมารดาทั้งยังแสดงพฤติกรรมเพื่อฉีกพระพักตร์ด้วยการใช้โลหิตสกปรกมาสาดใส่รูปภาพหลานสาวของพระนางนี่เป็นการหยามหมิ่นต่อฮองเฮา หยามหมิ่นต่อจวนติ้งกั๋วกง ทำให้ฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ต้องเสียพระพักตร์การกระทำอันจองหองไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้ ฮองเฮาจะทรงอดทนได้อย่างไร

        “เด็กๆไปเชิญฝ่าบาทมา ให้พระองค์ทรงทอดพระเนตรผลงานขององค์ชายแปดด้วยพระองค์เองว่าเขาปฏิบัติอย่างไรต่อความหวังดีของพระมารดาเช่นข้าผู้นี้ไว้บ้าง”

        พระหัตถ์ยึดจับที่วางพระกรบนพระที่นั่งหงส์ไว้แน่นขบเขี้ยวดังกรอดๆ แม้ว่าจะหมายมาดดึงเฟิงเจวี๋ยหร่านมาเป็นพวกแต่พระนางก็ไม่ยอมให้เขาท้าทายอำนาจของตนเองเช่นกัน

        ตอนนี้พระนางอยู่ใต้บุคคลเพียงผู้เดียวคนอื่นๆ ล้วนต้องอยู่ภายใต้อำนาจของพระนางทั้งสิ้น!

        ต่อไปตำแหน่งของพระนางก็ยิ่งอยู่เหนือทุกคนไม่ว่าใครล้วนต้องก้มศีรษะให้ พระนางจะต้องเป็นไทเฮา และเป็นไทเฮาที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริงด้วย

        “ฮองเฮาทรงพระทัยเย็นไว้ก่อนควรจะถามความให้รู้แจ้งก่อนดีหรือไม่ อีกประเดี๋ยวหากฝ่าบาททรงคิดปกป้องเซวียนอ๋องพระองค์จะได้มีหลักฐานออกมายืนยันเช่นไรเล่า”

        หลิวกงกงเห็นท่าทางกริ้วจัดของฮองเฮาก็รีบเอ่ยปากทัดทานจักรพรรดิจงเหวินตี้ทรงโปรดปรานเซวียนอ๋องยิ่งนัก ทั่วทั้งวังหลวงล้วนทราบดีหากสถานการณ์ไม่ชัดเจน ถูกเซวียนอ๋องจับพิรุธได้ ถึงเวลาก็เลิกคิดที่จะให้บทเรียนกับเซวียนอ๋องไปได้เลย

        ฮองเฮาก็ทรงตระหนักว่าเรื่องนี้พระนางเองก็ใจร้อนเกินไปใบหน้าที่กริ้วจัดจนเขียวคล้ำก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงนางไม่อยากจะคิดบัญชีกับเฟิงเจวี๋ยหร่านโดยตรงแต่ต้องการฉวยโอกาสนี้ให้จักรพรรดิทรงสั่งสอนเฟิงเจวี๋ยหร่าน ส่วนตนเองก็สมควรจะแสดงความจริงใจในเวลาที่เหมาะสมให้เฟิงเจวี๋ยหร่านรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจอันกว้างขวางของตนเองและยืนอยู่ฝั่งเดียวกับพระนางนี่ต่างหากคือเป้าหมายที่ฮองเฮาต้องการอย่างแท้จริง

        ทรงถอนหายใจยาวสายตาจ้องไปยังขันทีน้อยที่อยู่เบื้องหน้า กล่าวเสียงเย็น “เซวียนอ๋องไปเอาโลหิตสกปรกเหล่านี้มาจากไหน”

        แม้ว่าจะไม่พึงพอใจสตรีในภาพอย่างไรก็ไม่จำเป็นจำต้องทำให้เปรอะเปื้อนโลหิตเช่นนี้นี่เป็นเรื่องที่ฮองเฮาทรงยอมรับไม่ได้เป็นที่สุดพระนางไม่คิดว่าจะมีผู้ใดไม่พึงใจหลานสาวของตน สาวงามที่มีรูปโฉมล้ำเลิศเช่นนี้บุรุษที่ไหนเห็นแล้วจะไม่หวั่นไหวได้เช่นนั้นเฟิงเจวี๋ยหร่านย่อมจงใจทำให้ภาพวาดกลายเป็นเช่นนี้แน่เป็นการฉีกหน้าพระนางชัดๆ!