ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 131 ลงมือด้วยตัวเอง

        “ท่านโหวท่านปล่อยให้พวกเขาทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ!”

        เห็นอวิ๋นโส่วจงและภรรยาไม่สนใจ หมอต้วนก็โกรธจนตัวสั่นสองคนนี้ช่างพึ่งพาไม่ได้เสียจริง!

        บุตรชายป่วยอาการหนักเช่นนี้ไม่ยอมให้หมอดูแลกลับให้เด็กสาวตัวเล็กๆ ไปอธิษฐานขอพรอีก ด้วยจรรยาบรรณของหมอเขาจึงได้แต่ไปร้องขอให้ฉู่อี้ช่วยพูด

        ทว่าฉู่อี้กลับกล่าวว่า“ท่านหมอต้วนก็เหน็ดเหนื่อยมานานหลายวันแล้ว พอดีเลย ท่านไปพักผ่อนก่อนเถิด”

        ท่านหมอต้วน: ... เขายังจะพูดอะไรได้อีก? แต่เอาเถิด ไร้คำสั่งจากท่านโหวเขาก็ไม่อาจจากไปได้ จึงสะบัดแขนเสื้อ เดินไปพักผ่อนที่ห้องข้างๆ

        ส่วนอวิ๋นเจียวในตอนนี้นางรู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ตอนทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่งความงามในชาติที่แล้วเวลาว่างไม่ได้เอาแต่เที่ยวเล่น หรือสนใจเรื่องความรักแต่กลับคอยติดตามหมอและหัวหน้าพยาบาล จนได้เรียนรู้ความรู้ด้านศัลยกรรมมาไม่น้อย

        อย่างน้อยในด้านการพยาบาล นางก็ขาดเพียงใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเท่านั้นการฉีดยา ให้น้ำเกลือ ฆ่าเชื้ออะไรพวกนี้ นางทำได้หมด

        อวิ๋นเจียวเริ่มจากการโยนทองคำและเงินทั้งหมดที่มีเข้าไปในเถาเป่าแปลงเป็นเงินหยวนแล้วโอนเข้าบัญชีอาลีเพย์ จากนั้นจึงเข้าไปที่ร้านขายยาออนไลน์ติดต่อหมอศัลยกรรมที่เปิดให้คำปรึกษาออนไลน์แล้วรายงานอาการของอวิ๋นฉี่ซานให้ฟังอย่างละเอียด

        หมอ “อาการหนักมาก ต้องรีบส่งโรงพยาบาล”

        อวิ๋นเจียว “แถวนี้ไม่มีโรงพยาบาลค่ะ”

        หมอ “งั้นหมอขอตรวจดูบาดแผลด้วยตัวเอง แต่การวินิจฉัยผ่านวิดีโอคอลต้องใช้คะแนนเถาเป่าสิบคะแนนและค่าบริการอีกสามร้อยหยวน”

        อวิ๋นเจียวได้ยินดังนั้นจึงตอบตกลงทันที“ตกลงค่ะ” ทันทีที่ตอบตกลง คะแนนของนางก็ลดลงสิบคะแนน ในขณะเดียวกันบัญชีอาลีเพย์ก็ถูกหักเงินค่าบริการไปสามร้อยหยวน

        “หันเลนส์ไปที่ใบหน้าคนไข้ หมอจะขอดูม่านตา”

        จะเอาเลนส์ที่ไหนมาเล่า แต่อวิ๋นเจียวคิดว่าต่อให้เขาจะดู ก็คงต้องดูผ่านดวงตาของนางอยู่ดี ดังนั้นนางจึงพยายามลืมตาของอวิ๋นฉี่ซานขึ้นพลันได้ยินเสียงดังขึ้นในหัว “มืดเกินไป มองไม่ชัด”

        อวิ๋นเจียวรีบกล่าว “ขอโทษค่ะ รอสักครู่ ฉันจะซื้ออุปกรณ์การแพทย์ก่อน”กล่าวจบ อวิ๋นเจียวก็สั่งซื้อชุดอุปกรณ์ผ่าตัดขั้นพื้นฐานผ่านเถาเป่าทันทีประกอบไปด้วยไฟฉาย กรรไกรขนาดต่างๆ คีมคีบ สำลีทางการแพทย์ คอตตอนบัด ผ้าก๊อซแอลกอฮอล์สำหรับฆ่าเชื้อ ทิงเจอร์ไอโอดีน ปรอทวัดไข้ และอื่นๆ

        หลังจากซื้อของเสร็จนางก็ใช้ไฟฉายส่องไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของอวิ๋นฉี่ซาน จากนั้นก็วัดอุณหภูมิร่างกายพบว่าอุณหภูมิขึ้นสูงถึงสี่สิบองศา! เป็นไข้สูง!

        หมอ “หมอต้องการผลตรวจเลือด หมอจะส่งลิงก์เครื่องตรวจเลือดแบบพกพาให้”

        อวิ๋นเจียวกดลิงก์ทันที แล้วชำระเงิน จากนั้นจึงรีบทำความสะอาดมือสวมถุงมือทางการแพทย์ จากนั้นก็ทำตามคำแนะนำของหมอ เจาะเลือดของอวิ๋นฉี่ซานหยดลงในเครื่องตรวจเลือดแบบพกพาประมาณห้านาทีต่อมา ผลตรวจเลือดก็ออกมา

        “การติดเชื้อรุนแรงกว่าที่คิดอีกทั้งยังเสียเลือดมาก แต่โชคดีที่ระดับลูกค้าและสิทธิ์ของคุณสามารถซื้อยาตามใบสั่งแพทย์รวมถึงเลือดได้คุณรอเดี๋ยวนะ หมอจะรีบจัดยาให้ คุณรีบให้น้ำเกลือและเลือดตามที่หมอบอกก่อนจากนั้นค่อยดูแผล”

        ไม่นานนัก ยาจำนวนมากก็มาถึงมือของอวิ๋นเจียวนางรีบผสมน้ำเกลือตามคำแนะนำของหมอ แล้วนำไปให้อวิ๋นฉี่ซาน พร้อมกันนั้นก็ให้เลือดด้วยผลตรวจเลือดของอวิ๋นฉี่ซานเป็นกรุ๊ปเลือดโออวิ๋นเจียวรู้สึกโชคดีที่เลือดกรุ๊ปนี้ไม่ใช่เลือดหายากไม่อย่างนั้นต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

        ต่อไปก็คือการตรวจบาดแผล ขาที่ได้รับบาดเจ็บของเขาไม่ได้ถูกผ้าห่มคลุมไว้ผ้าพันแผลก็เป็นผ้าใหม่ คิดว่าท่านหมอคงเพิ่งทำแผลให้

        อวิ๋นเจียวใช้กรรไกรค่อยๆ ตัดผ้าพันแผลออกแล้วใช้แอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดคราบยาบนบาดแผลอย่างระมัดระวังตามคำแนะนำของหมอ

        เมื่อทำความสะอาดบาดแผลเสร็จอวิ๋นเจียวก็แทบจะร้องไห้ออกมา หัวใจของนางราวกับถูกกรีดด้วยมีด บาดแผลจากคมดาบสองแผลเป็นสองเส้นราวกับปากอันน่ากลัวของสัตว์ร้ายที่กำลังอ้ากว้าง

        เนื้อหนังที่แหวะออกเผยผิวหนังสีแดงสด มีหนองเล็กน้อยคิดว่าคงเป็นหนองที่เพิ่งก่อตัวขึ้นหลังจากที่ท่านหมอทำแผลไปแล้ว อวิ๋นเจียวค่อยๆ ทำความสะอาดบาดแผลให้กับอวิ๋นฉี่ซานอย่างระมัดระวังพร้อมกับตั้งใจฟังคำแนะนำของหมอ

        “โชคดีที่แผลไม่ลึกไม่อย่างนั้นหากโดนเส้นประสาทคงส่งผลต่อการเดินในอนาคตอย่างแน่นอน มีดที่ใช้ทำร้ายเขาน่าจะทื่อมากแถมยังสกปรกด้วย คนไข้เลยติดเชื้อรุนแรงขนาดนี้ บาดแผลของเขาต้องเย็บอุปกรณ์ผ่าตัดหมอเตรียมให้แล้ว ต่อไปคุณทำตามที่หมอบอก ไม่ต้องตระหนก”

        อวิ๋นเจียว “ค่ะ ขอบคุณคุณหมอ”

        บางทีเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดหมอจึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณดูชำนาญมาก เป็นพยาบาลเหรอคะ?”

        อวิ๋นเจียว “ฉันไม่มีใบประกอบวิชาชีพแต่เคยเรียนมาบ้างค่ะ”

        ตอนนี้อุปกรณ์ผ่าตัดที่อวิ๋นเจียวสั่งซื้อก็มาส่งถึงมือแล้วนางรู้สึกประหม่าอย่างมากแต่ก็ยังคงทำตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัดไม่ว่าจะเป็นการฆ่าเชื้อ ร้อยไหม เย็บแผล...

        แผลหนึ่งยาวประมาณเก้าเซนติเมตร อีกแผลหนึ่งยาวประมาณสิบห้าเซนติเมตรการเย็บแผลสองแผลนี้ราวกับใช้แรงทั้งหมดที่มีในชีวิตของอวิ๋นเจียว

        หลังจากเย็บแผลเสร็จก็ถึงขั้นตอนการทายาพันแผล ใส่สายสวนปัสสาวะ... หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเหงื่อของอวิ๋นเจียวก็ท่วมตัวราวกับเพิ่งขึ้นมาจากสระน้ำ

        “อืม เย็บแผลสวยมาก พันแผลก็เรียบร้อยมากเด็กน้อย ดูจากมือของคุณแล้ว คุณคงอายุไม่มากนัก อายุยังน้อยแต่ใจเย็นได้ขนาดนี้หาได้ยากจริงๆคุณมีพรสวรรค์ด้านการแพทย์นะ อนาคตไปสอบเข้าเรียนแพทย์เถอะ อย่าปล่อยให้เสียของ”

        อวิ๋นเจียว “ขอบคุณค่ะ ตอนนี้ควรทำยังต่อเหรอคะ?”

        หมอ “หลังจากให้เลือดและน้ำเกลือจนหมดแล้วค่อยติดต่อหมออีกครั้ง หมอจะได้ดูอาการ คอยวัดอุณหภูมิทุกชั่วโมงหากอุณหภูมิสูงขึ้นให้รีบติดต่อหมอทันที หมอจะออนไลน์ถึงเที่ยงคืน หมอจะบันทึกอาการของคนไข้ไว้หากหมอเลิกงานแล้ว จะมอบหมายให้หมอที่อยู่เวรคนต่อไปเอง คุณไม่ต้องกังวลนะ”

        อวิ๋นเจียว “งั้นก็ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ”

        อวิ๋นเจียวปรับความเร็วของน้ำเกลือจากนั้นก็ตรวจดูอาการของอวิ๋นฉี่ซานอย่างละเอียดอีกครั้งจากนั้นจึงไปที่ห้องด้านข้าง ต้มน้ำอุ่นเช็ดตัว

        นางเหงื่อท่วมตัว ต้องรีบเช็ดตัว พี่รองยังไม่ฟื้นขึ้นมานางจะล้มลงไม่ได้ หลังจากเช็ดตัวเสร็จ นางก็รีบกินขนมรองท้องแล้วรีบไปเฝ้าอวิ๋นฉี่ซาน

        ตอนนี้นางไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย คอยวัดไข้เปลี่ยนน้ำเกลือเป็นระยะ นางไม่ได้นอนทั้งคืน

        หน้าประตู อวิ๋นโส่วจงและภรรยาก็เฝ้าอยู่ทั้งคืนฉู่อี้ก็ไม่ได้จากไป คอยเฝ้าอยู่เป็นเพื่อน ไม่ว่าใครจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรเขาก็ไม่ยอมไป

        จางหลิงไม่มีทางเลือกจึงได้แต่นำเตาถ่านมาตั้งไว้รอบๆ หาผ้าห่มขนสัตว์มาคลุมไหล่ให้ฉู่อี้ส่วนชุนเหมยก็คอยยกน้ำชาและน้ำร้อนให้ อวิ๋นโส่วจงกับภรรยาก็สวมเสื้อคลุมเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง

        พวกเขารู้ดีว่า ยิ่งในเวลาเช่นนี้ ตนเองก็ยิ่งห้ามป่วยป่วยตอนนี้มีแต่จะสร้างความวุ่นวาย แต่จะให้พวกเขาเข้านอนก็ไม่ถูก พวกเขาทั้งกังวลทั้งเป็นห่วงบุตรชายและบุตรสาวกลัวว่าอวิ๋นเจียวจะมาตามพวกเขา

        พอฟ้าสาง ถุงน้ำเกลือถุงสุดท้ายก็หมดลงอวิ๋นเจียววัดอุณหภูมิร่างกายของอวิ๋นฉี่ซานอีกครั้งก็พบว่าอุณหภูมิร่างกายกลับมาเป็นปกติแล้ว

        ในที่สุดอวิ๋นเจียวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกต้องขอบคุณสวรรค์จริงๆ ที่ยุคนี้ไม่มียาปฏิชีวนะดังนั้นการใช้ยาปฏิชีวนะครั้งแรกจึงได้ผลดีเช่นนี้

        นางรีบเข้าไปในเถาเป่า ติดต่อหาหมอจากนั้นก็ใช้คะแนนเถาเป่าสิบคะแนนเปิดวิดีโอคอล แล้วยื่นผลตรวจเลือดให้อีกฝ่ายดู

        “อืม ฟื้นตัวเร็วมาก อีกไม่นานเขาก็คงฟื้นขึ้นมาแล้วหมอจะจัดน้ำเกลือเพิ่มให้อีกหน่อย”

        อวิ๋นเจียวรีบกล่าว“ไม่ต้องให้น้ำเกลือแล้วได้ไหมคะ เปลี่ยนเป็นยากินแทนได้ไหม?”

        “ได้งั้นเปลี่ยนเป็นยากินกับยาฉีดก็แล้วกัน”

        “ตกลงค่ะ ยากินกับยาฉีดก็ได้ค่ะ” อย่างน้อยการฉีดยาก็เหมือนกับการฝังเข็มนางจะได้อธิบายได้