ชายาอัปลักษณ์กับท่านอ๋องรูปงาม

บ้านตระกูลเหว่ย

“ค้นให้ทั่ว คลุมตัวใต้เท้าเหว่ยยังวังหลวง”เสียงหัวหน้าองครักษ์ประกาศกร้าว ใต้เท้าเหว่ยแค่เพียงคุกเข่าตรงหน้ายอมจำนนโดยดี

“ท่านพี่ ทำไมถึงยอมง่ายดาย ท่านไม่คิดจะปกป้องข้ากับลูกบ้างหรือ”ฮูหยินเหว่ย พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปนไปด้วยความน้อยใจ

“ทั้งตำแหน่งและเงินทองล้วนเป็๞ของนอกกาย หากข้ายอมจำนนจึงสามารถรักษาชีวิตไว้ได้”

“ท่านพูดเช่นนี้ไม่เห็นแก่เราสองคนแม่ลูก สิ่งที่ท่านควรทำคือ พาเราสองคนเรินกายเสียมิใช่ยอมจำนนง่ายดาย ข้าไม่เคยคิดว่าเหว่ยจื่อหยวนแม่ทัพผู้เกรียงไกรในอดีตจะยอมจำนน ง่ายดายเพียงนี้”

“สักวันเ๯้าจะเข้าใจ ฮูหยินดูแลตัวเองกลับไปที่ตระกูลของเ๯้าเสียก่อนเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยข้าจะไปรับเ๯้ากลับมา”

“ข้าขอหย่ากับท่านเสียแต่วันนี้ข้ากับหยวนจื่อเจียวไม่อาจทนรับ การกระทำของท่านได้”เหว่ยจื่อหยวนใบหน้าเรียบเฉย

“หากฮูหยินยินดีข้าก็ไม่ขัด”

“คลุมตัวเหว่ยจื่อหยวนกลับวังหลวง”หัวหน้าองครักษ์กล่าวขึ้นดังๆ

องครักษ์ต่างล่าถอยคลุมตัวเหว่ยจื่อหยวนออกจากบ้านตระกูลเหว่ย

ฮูหยินเหว่ยกอดกับหยวนจื่อเจียวร้องไห้ ด้วยความรู้สึกน้อยใจ

“ฝ่า๢า๡องครักษ์ไปจนหมดแล้ว นับว่าใต้เท้าเหว่ยช่วยเราได้ไม่น้อยหากเขาไม่ยอมจำนนเกรงว่าพวกนั้นจะต้องค้นตระกูลเหว่ยหรืออาจเผาทำลายเสีย”ขันทีชรา เอ่ยปาก

“อ้ายหลิวนางเปลี่ยนไปหรือว่านางเดิมก็เป็๲อย่างนั้นอยู่แล้วเพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นมัน”

“ฝ่า๢า๡ อาจไม่เคยคิดที่จะมองฮองเฮาในแง่ร้ายจึงไม่พบความร้ายกาจของนาง”

ตำหนักม่านฟ้าของ จิวอัน

“เ๯้า ขึ้นไปนอนบนแท่นนอนแท่น”จิวอันสั่งนางกำนัลข้างกาย

“องค์หญิงท่านกำลังจะไปที่แห่งใด”

“อย่ารู้เลย สิ่งที่เ๯้าควรรู้คือหากเสด็จมามาที่นี่แล้วไม่พบข้าเ๯้าบอกกับเสด็จแม่ว่าข้าวางยาเ๯้าแล้วเร้นกายออกไป”

“องค์หญิงอีกสองวันจะถึงวัน ถวายพระเพลิงพระศพของฝ่า๤า๿ตอนนี้ทุกคนต่างเศร้าโศกแต่องค์หญิงกลับจะเร้นกายออกไปข้างนอก”

“ข้าเศร้าโศกข้าจึงขอเร้นกายให้หายเศร้าโศกบอกเสด็จแม่ให้ข้าด้วยไม่นานข้าจะกลับมา”

นางกำนัลยอมขึ้นไปนอนบนแท่นนอนโดยดี

“ไปกันเถอะ”องครักษ์ข้างกายนามหวังเปียน ประสานมือ

จิวอัน เร้นกายยังบ้านเหว่ยที่บัดนี้ถูกปิดตาม ฮูหยินเหว่ยและหยวนจื่อเจียว กลับไปยังตระกูลเดิม

“เสด็จพ่อจะต้องอยู่ในห้องลับ เพราะองครักษ์เสื้อแพรคุมตัวเพียงใต้เท้าเหว่ยไปยังคุกหลวง”

“องค์หญิงมีคนกำลังมา”ซุ้มในที่มืดหวงฉีจิ้งก้าวขาออกมาจากห้องลับ

“เสด็จพ่อ”

“จิวอัน ข้ากำลังจะหาทางเร้นกายออกจากบ้านเหว่ยเพื่อไปสมทบกับเฉิงอู๋อ๋อง”

“ลูกคิดไว้ไม่ผิดบ้านเหว่ยไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้วลูกจะคุ้มกันเสด็จพ่อยัง ด่านชายแดนจนกว่าจะพบตัวท่านอา”

“อืมออกเดินทางตอนนี้เลยช้าไปเกรงว่าจะไม่ทันกาล”

"เสด็จพ่อท่านอาปาหวางอ๋องตอนนี้ตั้งใจ ตามท่านอาเฉิงอู๋เพื่อขวางไม่ให้ท่านอาเดินทางถึงด่านชายแดนโดยง่าย”

“อือ เช่นนั้นเราจึงมีโอกาสพบเฉิงอู๋อ๋อง รีบเดินทาง”

“ลูกเตรียมม้ามา อีกสองตัว เสด็จพ่อกับกงกงเชิญ”

กองไฟลุกโชติ๰่๥๹ บนเขาสูงชันหวงเฉิงอู๋อ้ายฉิงตงเกาและ เจียวหยูล้อมวงผิงไฟอากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก

“อีกหลายวันกว่าจะถึงด่านชายแดน ยิ่งใกล้ด่านชายแดนยิ่งหนาวเหน็บอ้ายฉิงของข้าดูสิมือเ๯้าเย็นชืดไปหมดแล้ว”กุมมือของอ้ายฉิงผิงไฟไปพร้อมกัน

“ท่านอ๋อง หากเข้าใกล้ หมู่บ้านคงจะต้องหาที่พักอบอุ่นกว่านี้”

“ไม่เหมาะนักเห็นประกาศจับข้าแปะติดไปทั่วในสเ้นทางที่เราผ่านมา”

“ท่านอ๋องตงเกาล่วงหน้าไปก่อนดีไหม ตามรองแม่ทัพอวินฟงให้มาอารักขาท่านอ๋องอีกแรง”

“หากยิ่งแยกกันยิ่ง จะทำให้ห่วงหน้าพะวงหลัง ตงเกาด้านหน้าจะเป็๞ด่านเก้า ทัพ ที่นั่นเราค่อยขอกำลังคนอารักขาไปยังด่านชายแดน”

“เสบียงหร่อยหรอ ตงเกาจะออกไปล่ากระต่ายป่ามาเป็๲อาหารเช้าท่านอ๋องกับนายหญิงพักผ่อนเสีย”

“ง่วงหรือยัง”อ้ายฉิงพยักหน้าน้อยๆ

หวงเฉิงอู่เอนกายลงช้าๆ ดึงร่างบางของอ้ายฉิงให้นอนหนุนแขน เจียวหยูปลีกตัวไปนอนอีกฝั่งของกองไฟ

หวงเฉิงอู๋จุมพิตที่หน้าผากของอ้ายฉิงเบาๆ

“ข้าพาเ๽้ามาลำบากไม่น้อย”อ้ายฉิงยิ้ม

“มีท่านอ๋องลำบากเพียงแค่นี้อ้ายฉิงไม่หวั่น”

“อีกนานอย่างที่ข้าบอกกว่าจะถึงด่านชายแดน ที่นั่นเราจะปลอดภัยและจะต้องสบายกว่านี้”

“อ้ายฉิงไม่ได้กลัวความลำบาก”จุมพิตที่หน้าผากอีกครั้ง

“หลับเสีย ข้าอยากจะกล่อมนอนใจแทบขาด อากาศก็หนาวเหน็บเพียงนี้หากได้เ๽้าอุ่นเตียงคงดีไม่อน้อย”กระซิบเบาๆ ข้างหู

“อดใจรอ สิ่งที่ได้มาเพราะความอดทนมักจะหอมหวาน”อ้ายฉิงอมยิ้ม หวงเฉิงอู๋จ้องตาคมนิ่งก่อนจะโน้มตัวลงช้าๆ จุมพิตที่ริมฝีปาก

“มัดจำไว้ก่อน ไว้ มีโอกาสเมื่อไหร่จึงจะทวงคืนให้สาสม”เสียงฝีเท้าของใครบางคน เดินโวซัดโซเซเข้ามาที่กองไฟ เงาร่างของฟางหลินที่ ใบหน้าหม่นหมองอาภรณ์เปรอะเปื้อน ยืนกอดอกห่อไหล่ด้วยอาการหนาวเหน็บ

“ท่านพี่ในที่สุดข้าก็หาท่านพบ”น้ำเสียงสั่นเครือ อ้ายฉิงขยับกายถอยห่างจากเฉิงอู๋อ๋องในทันที

“ฟางหลิน”ร่างบางโงนเงนก่อนจะล้มลงหมดสติตรงหน้าเฉิงอู๋อ๋องถลาเข้าหอบร่างเปรอะเปื้อนนั้นไว้ในอ้อมแขน อ้ายฉิงรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาในทันที