เพียงฟ้าตักกุ้งเข้าเต็มปาก รสชาติหวานของเนื้อกุ้งที่เด้งนุ่มอยู่ในปากผสมกับกลิ่นกระเทียมและความเค็มที่ตัดกันอย่างลงตัวกระจายอยู่ในโพรงปาก ทำให้เพียงฟ้าหลับตาพริ้มด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
จอมทัพมองแก้มนุ่มที่อมกุ้งไว้เต็มปากเหมือนกระรอกน้อยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ขณะเอื้อมมือไปหยิบเม็ดข้าวที่ติดอยู่บนมุมปากอย่างเป็ธรรมชาติ
จอมทัพมองข้าวเม็ดเล็กบนปลายนิ้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งที่เป็การกระทำที่ไม่ได้แตกต่างไปจากเดิม แต่ตอนนี้กลับทำให้รู้สึกแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
"อร่อยไหม..."เขาถามยิ้มๆพลางใช้ปลายลิ้นตวัดเอาข้างเม็ดเล็กเข้าปากอย่างเป็ธรรมชาติ
เพียงฟ้าพยักหน้าเหมือนไก่จิกทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก
ใช้เวลาเพียงพริบตาข้าวในจานก็หายไปหมดไม่เหลือแม้แต่ข้าวสักเม็ด เหลือเพียงเศษกระเทียมเล็กๆไม่กี่ชิ้นและคราบน้ำมันบางๆทิ้งไว้เป็หลักฐาน
สองหนุ่มสาวช่วยกันจัดเก็บโต๊ะจนเรียบร้อยอย่างคุ้นเคย ก่อนจะมาจบลงที่ห้องนั่งเล่นตรงหน้าทีวีจอใหญ่ที่ไม่ค่อยได้ใช้ทำอะไรนอกจากดูหนังเป็ครั้งคราว่วันหยุด
โดยปกติจอมทัพกับเพียงฟ้าจะใช้เวลาใน่ปิดเทอมในการไปเที่ยวห้างหรือร้านอาหารบ้าง แต่ส่วนใหญ่มักจะมาคลุกตัวเล่นเกมหรือดูหนังกันที่บ้านมากว่า
ครั้งนี้ก็เช่นกัน...
เสียงดนตรีภาพยนต์แนวระทึกขวัญดังขึ้นพร้อมการดำเนินเื่ที่ชวนน่าใ เื่ราวในภาพยนต์ดำเนินไปอย่างแยบยลค่อยเป็ค่อยไป แต่กลับชวนให้รู้สึกกดดันจนต้องลุ้นตัวโก่ง
สำหรับจอมทัพที่ชื่นชอบภาพยนต์แนวต่อสู้และระทึกขวัญอยู่แล้วยิ่งลุ้นจนนั่งหลังไม่ติดเบาะ แสดงสีหน้าจริงจังจ้องภาพในจอตาไม่กระพริบจนเพียฃฟ้าที่พยายามชวนคัยได้แค่ถอนหายใจ
เพียงฟ้าไม่ได้มีแนวหนังที่ชอบเป็พิเศษ แต่ส่วนใหญ่เธอมักดูพวกแนวอาชญากรรมสืบสวนสอบสวนมากกว่า หนังแยวระทึกขวัญที่แม้จะดูน่ากลัวแต่กลับดูไม่สมจริงสักหน่อย โดยเฉพาะนิสัยตัวละครที่ชอบหาเื่ตายที่เธอไม่สามารถทำความเข้าใจได้
เห็นอยู่ชัดๆว่าคนที่ยืนอยู่น่าสงสัย ต่อให้นั่งมอง ยืนมอง นอนมอง ต่ลังกาหรือแม้แต่หลับตามองยังรู้ว่านี่แหละฆาตกรโรคจิต แต่ดันเดินเข้าหาแถมพอหนีดันลนลานจนล้มบ้าง กลิ้งบ้าง
แค่เห็นสภาพเพียงฟ้าก็ได้แต่กรอกตาไม่คิดแม้แต่จะภาวนาให้ตัวละครรอดด้วยซ้ำ!!..
เชื่อเถอะเป็เธอนอกจากจะไม่เข้าไปทักแล้ว ยังวิ่งสี่คูณร้อยไปหาตำางจทันทีที่เห็นเงาแล้ว
เพียงฟ้ามองตัวละครหญิงในหน้าจอที่ทำได้เพียงกรีดสุดเสียงอยู่ในห้องนอนขณะที่ฆาตกรพยายามพังประตูก็ได้แต่กุมขมับแน่น
โทรศัพท์ในมือนั่นแค่ของประกอบฉากเหรอ...
ไม่คิดหาอะไรมากั้นประตูถ่วงเวลาแล้วเปิดหน้าต่างหนีบ้างเหรอแม่คุณ!!!
พอเห็นฉากที่สาวเ้าถูกฆาตกรที่บุกเข้ามาแทงตายคาห้องนอนเพียงฟ้าก็ทำได้แค่ทำใจ ไม่ต้องเดาอีกต่อไปแล้วว่าตัวละครอื่นๆในเื่จะสภาพเป็อย่างไร
พอเถอะ...
เพียงฟ้ากรอกตาแทบจะครบ 360° ด้วยความเบื่อหน่าย ทั้งภาพ เพลง ฉากหรือแท้แต่บทที่ซ้ำซากจำเจแถมยังโง่เง่าสิ้นดี
เพียงฟ้าเลิกสนใจภาพยนต์ตรงหน้าโดยสิ้นเชิง ขณะที่เงยหน้ามองเพดานอย่างคนเบื่อโลก ดวงตาที่เหม่อลอยก็พลันสว่างวาบขึ้นมา ตามมาด้วยรอยยิ้มขี้เล่นซุกซนที่ปรากฏออกมา
จอมทัพที่กำลังจดจ่อกับหนังระทึกขวัญตรงหน้าไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่าเพียงฟ้าที่เงียบไปนานลุกขึ่นเดินจากไปและกลับมาพร้อมกล่องเล็กในมือโดยมีรอยยิ้มร้ายประดับบนใบหน้า
กว่าจะรู้ตัวก็เป็ตอนที่ััได้ถึงฝ่ามือที่กำลังซุกซนอยู่แถวๆกางเกง จอมทัพไม่ทันได้ส่งเสียงจากปากด้วยซ้ำ เพียงฟ้าก็อาศัย่จังหวะกระชากกางเกงขาสั้นที่ใส่ไว้หลวมๆออกไปราวกับปอกผลไม้
จอมทัพทำได้แค่อ้าปากค้างขณะมองรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของคนที่ถกกางเกงเขาลงไปจนถึงเข่า เผยให้เห็นส่วนลับที่นอนสงบนิ่งอยู่เต็มตาจนจอมทัพหน้าร้อนวาบด้วยความอับอายถึงขีดสุด
"เล่นอะไรเนี่ย!!!"จอมทัพกล่าวเสียงเข้ม ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธผสมอับอายจนแทบพูดไม่ออก
เขาอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้แต่สมองกลับคิดอะไรไม่ออกจนได้แต่อ้าปากพะงาบอยู่แบบนั้น
"ก็ฟ้าเบื่อนี่"เพียงฟ้าเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"เบื่อแล้วมาเกี่ยวอะไรกับทัพเล่า!"จอมทัพเถียงกลับพยายามดึงกางเกงขึ้นมาใส่ แต่กลับถูกเพียงฟ้ารั้งไว้ไม่ยอมปล่อย
กลายเป็ศึกชักเย่อแย่งชิงกางเกงอันแปลกประหลาดไปเสียเฉยๆ
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและดนตรีประกอบของภาพยนต์ระทึกขวัญ บรรยากาศนอกจอกลับเต็มไปด้วยความเขินอายอย่างน่าอึดอัด โดยเฉพาะสำหรับจอมทัพที่มือข้างหนึ่งพยายามดึงกางเกงขณะที่อีกข้างพยายามปกปิดส่วนลับด้วยความตื่นตระหนก
จอมทัพไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเขาไม่ได้รู้สึกโกรธอย่างจริงจังหรือแม้แต่แปลกใจกับการกระทำอันอุกอาจเกินควรของเพียงฟ้า
เขากลับมองว่าเป็การกลั่นแกล้งอย่างซุกซนเท่านั้น...
"ฟ้าไม่เล่นแบบนี้ ทัพไม่ชอบ"จอมทัพกล่าวพร้อมความอดทนที่ต่ำลงเรื่อยๆ แม้เขาจะไม่จริงจังกับการแกล้งนี้จนเกินไป แต่ความอายก็ยังมีอยู่ด้วย
เพียงฟ้าสังเกตุเห็นเื่นี้จึงยอมปล่อยอย่างเป็ธรรมชาติ แต่ก็ยังยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ซุกซน
"ก็ได้...แต่ทัพต้องใส่เ้านี่ไว้"ไม่ว่าเปล่าเพียงฟ้าก็หันไปหยิบของหน้าตาประหลาดออกมาจากกล่องใบไม่ใหญ่ที่พึ่งไปหยิบลงมา
จอมทัพพอจะเดาได้ว่ามันเป็ของเล่นผู้ใหญ่ที่มักเห็นจากโฆษณาเว็บโป้ในเน็ต แต่ในฐานะคนที่ไม่สนใจเขาจึงไม่รู้ว่ามันเอาไว้ทำอะไร
โดยเฉพาะกับของเล่นผู้ใหญ่หน้าตาพิลึกอันนี้...
"มันคืออะไร"เขาถามพลางรับของเล่นมาสำรวจอย่างใคร่รู้ "เครื่องแบบพิเศษเหรอ? แต่ทำไมต้องใส่ด้วยล่ะนี่มัน่ปิดเทอมนี่..."
ของเล่นรูปร่างคล้ายกับตัว c เป็แท่งยาวสีดำขลับคล้ายกับเครื่องแบบพิเศษที่เขาเคยใช้ แต่กลับใหญ่และหนากว่ากันเกือบเท่าตัว
พูดอย่างง่ายๆก็คือดิลโด้ที่มีแง่งเล็กๆงอกขึ้นมา มองดูแล้วแปลกพิลึกจนจอมทัพรู้สึกสับสน ความสับสนในแววตาของจอมทัพฉายชัดแบบไม่คิดปิดบัง
"ไม่ใช่เครื่องแบบพิเศษ อันนี้เป็ของเล่นผู้ใหญ่ต่างหาก"เพียงฟ้าตอบด้วยสีหน้าขี้เล่น
สมองของจอมทัพสับสนไปชั่วครู่คล้ายกับกำลังบันทึกข้อมูลใหม่เข้าไป แววตาสับสนยังคงอยู่แต่ไม่ใช่เพราะเหตุผลเดิม
แล้วทำไมเขาต้องใช้มันด้วย ไม่ใช่ว่าของแบบนี้ต้องเป็ผู้หญิงใช้เหรอ...
เพียงฟ้ามองสีหน้างงงวยแต่ไม่อธิบายอะไรต่อ กลับยิ้มแล้วถามด้วยสีหน้าซุกซน "จะยอมใส่หรือจะแก้ผ้าดูหนังล่ะ"
ในความเป็จริงจอมทัพไม่จำเป็ต้องฟังหรือทำตามข้อเสนอใดๆด้วยซ้ำ แต่สมองของเขากลับคิดว่าต้องเลือกระหว่างสองทางนี้เท่านั้นอย่างน่าแปลก
"ถ้าทัพเลือกใส่กางเกงทัพก็ต้องใส่อันนี้ไว้จนกว่าจะเข้านอน แต่ถ้าไม่ทัพก็แค่ต้องแก้ผ้าไปตลอดจนกว่าจะเช้าแค่นั้นเอง"
เสียงของเพียงฟ้ายิ่งกระตุ้นให้จอมทัพคบคิดอย่างหนัก ไม่ได้นึกเอะใจกับทางเลือกอันแปลกประหลาดนี่แม้แต่น้อย เขาลังเลใจอยู่นานสุดท้ายก็ตัดสินใจ
ถ้าแก้ผ้าแล้วคุณน้ากลับมาเห็นคงแย่...
จอมทัพหนับตาแน่นพลางถอนหายใจหนักราวกับเป็การต้ดสินใจครั้งใหญ่ "ไอ้นี่...ใส่ยังไง"
เพียงฟ้ายิ้มรับด้วยแววตาตื่นเต้น เด้งตัวนั่งบนโซฟาพลางตบขาตัวเองเบาๆเป็สัญญาณอย่างกระตือรือร้น "เราต้องใช้เจลก่อน จากนั้นนวดให้คลายตัวค่อยใส่เข้าไป มาสินอนลงเดี๋ยวฟ้าช่วยทำให้..."
จอมทัพขยับตัวนอนลงบนตักเพียงฟ้าอย่างลังเล ด้วยขนาดตัวทำให้เขากลัวว่าเธอจะหนัก แต่เมื่อเพียงฟ้าบอกให้ทิ้งตัวลงมาได้ตามสบาย ร่างกายเขากลับผ่อนคลายลงตามคำพูดนั้นอย่างไม่ทันรู้ตัว
เจลสีใสถูกเทลงบนบั้นท้าย เพียงฟ้าค่อยๆใช้นิ้วเรียวเล็กลูบไล้ไปตามร่องก้น เฉียดผ่านไปมาบนช่องทางที่ปิดสนิท ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมชวนพูดคุยพร้อมปลอบให้จอมทัพรู้สึกผ่อนคลายอยู่ตลอด
ความรู้สึกเย็นของเจลผสมกับความอบอุ่นจากปลายนิ้วทำให้จอมทัพขยับตัวเล็กน้อยอย่างไม่คุ้นชิน ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเฉียดผ่านช่องทางร่างกายก็มักจะรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
ในส่วนลึกในใจรู้สึกไม่สบายใจและแปลกใหม่กับััของปลายนิ้ว เพียงนึกถึงของเล่นที่กำลังจะสอดใส่เข้ามาภายในเสี้ยวหนึ่งของเขาก็ต่อต้านอย่างไม่รู้ตัว
"ไม่เป็ไร...ผ่อนคลาย"เพียงฟ้ากล่าวอย่างใจเย็น พลางใช้มืออีกข้างลูบหัวจอมทัพเบาๆอย่างอดทน
เสียงนั้นเหมือนมีมนต์สะกดที่ทำให้จอมทีพผ่อนคลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ ฉับพลันความรู้สึกขุ่นมัวในใจก็จางลง ความรู้สึกต่อต้านก็น้อยลงจนร่างกายผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด
"ทัพไม่ชอบเหรอ รู้สึกต่อต้านใช่หรือเปล่า"เพียงฟ้าเอ่ยถามขณะที่ปลายนิ้วเขี่ยวนอยู่บนปากทางที่ปิดสนิท
จอมทัพพยักหน้ารับอย่างไม่ปฏิเสธ "ฉันแค่รู้สึกว่ามันไม่ควรจะใส่เข้าไป มันแปลกไม่ใช่เหรอ ทำไมผู้ชายต้องสอดไอ้นั่นเข้าไปข้างในก้นด้วยล่ะ"
เพียงฟ้าเลิกคิ้วอย่างไม่คาดคิด เธอไม่ได้โต้แย้งแต่กลับพูดตอบโต้อย่างใจเย็นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเพลงกล่อมเด็ก "มันไม่แปลกหรอก หลายคนก็ใช่เหมือนกัน มันไม่ใช่เื่ผิดแปลกอะไร อีกอย่างนายคงไม่รู้ว่าข้างในมีจุดที่เชื่อมกับต่อมลูกหมาก ถ้านวดหรือััจะทำให้รู้สึกดีนะ"
จอมทัพรับฟังด้วยสีหน้าครุ่นคิด ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าการใช้สิ่งนี้เป็เื่ธรรมดาอย่างที่เพียงฟ้ากล่าว ยิ่งคิดตามความต่อต้านที่เคยมีก็ลดลงเรื่อยๆจนในที่สุดก็กลายเป็ความรู้สึกสบายใจ
"งั้นเอง...ฉันไม่เคยรู้เลย"จอมทัพกล่าวด้วยสีหน้าโล่งใจ ความตึงเครียดในใจและน้ำเสียงคลายลงจนััได้ชัดเจน
ผู้ชายก็ใช้เหมือนกันสินะ...