บทที่ 12 วีรบุรุษปราบเสือ
หลังจากถูกยิงเข้าที่ขาข้างหนึ่ง เ้าเสือก็เกิดอาการบ้าคลั่งมากขึ้น มันยกอุ้งเท้าขวาด้านหน้า ซึ่งใหญ่พอ ๆ กับพัดหางนกยูงขึ้นตะปบจางหม่านชาง
จางหม่านชางหวาดผวาจนหน้าซีดเผือด และเมื่อโดนเสือตะปบเข้า เขาก็กลิ้งไปตามไหล่เขาเป็ระยะทางกว่าสองจั้ง
เ้าเสือร้องคำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะลุกขึ้นด้วยสามขาที่เหลือ พร้อมวิ่งไล่ต่อไปอย่างไม่ลดละ
ปัก!
ลูกธนูอีกหนึ่งดอกพุ่งเข้าใส่ขาหลังซ้ายของมัน
เมื่อขาซ้ายทั้งสองถูกธนูแทงทะลุ พยัคฆ์ร้ายก็เสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้นอย่างแรงทันที
ถึงกระนั้นมันก็ยังคงเกรี้ยวกราด ทั้ง ๆ ที่ขาขวาทั้งสองของมันกระทุ้งลงบนพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น
เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว ใบหน้าของหญิงสาวในหมู่บ้านซีดเผือดด้วยความใ
จินเฟิงถือหน้าไม้อยู่ห่างออกไปเจ็ดจั้ง เขายิงธนูอีกดอกเข้าที่หัวเสือ
เมื่อถูกธนูปักเข้าที่หัว มันก็ค่อย ๆ หยุดดิ้นรน
ไม่ว่าจะในชีวิตที่แล้วหรือในชีวิตปัจจุบัน นี่เป็ครั้งแรกที่จินเฟิงต้องเผชิญหน้ากับเสือที่ดุร้าย
ตอนนี้เขาไม่รู้สึกกระวนกระวายมากนักเพราะเสือได้สิ้นใจลงแล้ว ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักว่าหัวใจของเขาเต้นรัวเป็กลองและมือที่ถือหน้าไม้อยู่ก็สั่นตลอดเวลา
หญิงสาวส่วนใหญ่ที่กรีดร้องเมื่อครู่ต่างก็ใกลัวจนขาอ่อนปวกเปียก พวกนางตัวสั่นและนั่งลงกับพื้นไม่ขยับเขยื้อนไปไหน
พวกนางยังดี แต่จางหม่านชางนี่สิ เขาเกือบจะได้ไปเดินเล่นอยู่หน้าประตูนรกแล้ว ที่แย่ไปกว่านั้นคือใต้สะโพกของเขาเปียกเป็วงกว้าง เพราะความหวาดกลัวสุดขีดก่อนหน้านี้ ชายขาพิการทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นไม่หยุด
“ลูกแม่!”
ขณะเดียวกันแม่ของเขาก็รีบวิ่งเข้ามา นางลากบุตรชายไปข้าง ๆ เพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าเขาไม่เป็อะไร จากนั้นนางก็คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับคำนับจินเฟิง
เมื่อเห็นนางคุกเข่าลง หลินอวิ๋นฟางและน้องสาวของจางหม่านชางก็ไม่กล้ายืน พวกนางรีบคุกเข่าลงเช่นเดียวกัน
จินเฟิงไม่คุ้นเคยกับพิธีคุกเข่าของคนสมัยก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายเป็ผู้าุโ เขาจึงรีบยื่นมือออกไปประคองหญิงชราขึ้น “ท่านน้า ลุกขึ้นเถิดอย่าทำเช่นนี้เลย ผู้าุโอย่างท่านแสดงความเคารพให้ข้าที่อายุน้อยกว่า ชีวิตของข้าจะไม่สั้นลงหรือ?”
“เสี่ยวเฟิง นั่นเป็เพราะเ้าช่วยชีวิตบุตรชายข้าไว้ เ้าสมควรได้รับมัน!"
แม่ของจางหม่านชางร้องไห้และกล่าว “เมื่อข้ากลับไป ข้าจะทำป้ายเชิดชูเ้าและนำไปรวมกับป้ายบูชาบรรพบุรุษ ข้าจะเชิดชูเ้าไปตลอดชีวิต!”
"ไม่ได้! ไม่ได้!"
จินเฟิงและหัวหน้าหมู่บ้านรีบเข้าไปประคองคนครอบครัวจางขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยแย้งคำพูดเมื่อครู่
เมื่อเห็นว่าเสือโคร่งถูกจัดการแล้ว เหล่าสตรีก็รีบมาห้อมล้อมเขาด้วยความกระตือรือร้น
ในยามทุกข์ยาก ทุกคนควรเทิดทูนผู้แข็งแกร่ง
ไม่ว่าก่อนหน้านี้จินเฟิงจะเคยเป็คนอย่างไร แต่ตอนนี้ในสายตาของทุกคน เขาต่างออกไปแล้ว
จินเฟิงฆ่าเสือต่อหน้าพวกนาง และได้ช่วยชีวิตจางหม่านชางเอาไว้ สตรีเหล่านี้รู้สึกราวกับฝันไป
ทว่าเสือที่นอนหมดลมหายใจอยู่ด้านข้าง เป็เครื่องย้ำเตือนชั้นดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
“จิน… จินเฟิง เ้าช่างน่าทึ่งเสียจริง เ้าฆ่าเสือตัวใหญ่ด้วยตัวคนเดียว!”
เสี่ยวอวี้จ้องมองชายหนุ่มด้วยดวงตาที่เป็ประกาย
จะมีสตรีคนไหนไม่ประทับใจบ้าง? จินเฟิงเป็บัณฑิต เขาได้เข้าเรียนหนังสือั้แ่เด็ก ไม่เคยต้องเผชิญแดดเผชิญฝน รูปร่างหน้าตาเมื่อเทียบกับชายบ้านอื่นแล้ว ถือว่าสู้ได้
ไม่เพียงแต่ดวงตาของเสี่ยวอวี้ที่สดใสเป็ประกาย แต่สตรีที่เข้าสู่วัยออกเรือนรวมถึงสตรีที่แต่งงานแล้วต่างก็มองมาที่จินเฟิงเช่นเดียวกัน
แต่ก่อนไม่มีหญิงสาวคนไหนอยากแต่งงานกับเขาเพราะกลัวอดตาย
แต่ตอนนี้พวกนางได้เห็นอีกด้านหนึ่งของจินเฟิงแล้ว
เสือทั้งตัวเขายังฆ่าได้ เหตุใดจะเลี้ยงสมาชิกในครอบครัวไม่ได้?
แต่งงานกับวีรบุรุษผู้ปราบเสือ ในอนาคตใครจะกล้ามารังแก?
ตอนนี้ซานเสิ่นจือที่เป็ผู้นำในการโจมตีจินเฟิงรู้สึกว่าใบหน้าของนางร้อนจัด
“เสี่ยวเฟิง ข้าผิดไปแล้ว...”
ซานเสิ่นจือเริ่มที่จะขอโทษ แต่ชายหนุ่มคร้านที่จะสนใจหญิงชราในหมู่บ้าน เขาจึงโบกมือแล้วพูดว่า
“ไม่เป็ไรหรอกท่านอา มันผ่านไปแล้ว”
“ใช่ มันผ่านไปแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลย”
หัวหน้าหมู่บ้านตบไหล่จินเฟิงและหัวเราะร่า "เ้าทำได้ดีมาก ฮ่าฮ่า เรามีวีรบุรุษปราบเสือในซีเหอวานเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว ในอนาคตคงไม่มีใครกล้าประเมินพวกเราต่ำแล้วล่ะ”
กวานเจียวานและเถียนเจียวานที่อยู่รอบ ๆ เป็หมู่บ้านของตระกูลที่มีแซ่เดียวกัน ในขณะที่ซีเหอวานเป็หมู่บ้านที่คนยากจนมาอาศัยอยู่ เพราะหลีกหนีความวุ่นวายทางการทหารและความอดอยาก
แม้แต่ตอนที่กลุ่มโจรบนหลังม้ามาเก็บค่าธรรมเนียม ทุกครอบครัวในซีเหอวานยังต้องชำระข้าวเปลือกเพิ่มถึงสองจิน
ทว่าตอนนี้ ซีเหอวานมีวีรบุรุษปราบเสือแล้ว หมู่บ้านอื่น ๆ คงต้องชั่งใจหาก้ารังแกพวกเขา
วีรบุรุษปราบเสือโคร่งล้วนไม่ใช่คนธรรมดา ไม่ว่าจะเป็วีรบุรุษที่มีทักษะยอดเยี่ยมหรือนักล่าสูงวัยที่สร้างกับดักเก่ง จะอย่างไหน คนแบบนี้ก็ไม่น่ามีเื่ด้วย
...
ที่ด้านล่างูเา กวานเสี่ยวโหรวยังรอคอยอย่างเป็กังวล เมื่อล้างจานเสร็จนางจึงออกไปตามหาจินเฟิง
แต่เมื่อเดินออกจากหมู่บ้าน นางก็ได้ยินเสียงเสือคำรามขึ้น
ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปที่เชิงเขาอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่ได้คำนึงถึงความกลัวของตัวเองแม้แต่น้อย
ฟ้ามืดแล้ว ตอนนี้จินเฟิงถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนอีกครั้ง กวานเสี่ยวโหรวพยายามชะเง้อมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบร่างของเขา ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงเหือดหายไปหมด นางนั่งลงบนพื้นและะโอย่างใจสลาย “สามี!..”
"ข้าอยู่นี่ ข้าอยู่นี่!"
เมื่อได้ยินเสียงะโของกวานเสี่ยวโหรว จินเฟิงก็รีบแหวกฝูงชนออกไป “ข้าบอกให้เ้าคอยอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงมาทีู่เาได้”
“สามี เ้าไม่เป็อะไรใช่หรือไม่?”
เหมือนว่ากวานเสี่ยวโหรวผู้นี้จะไม่ทันได้สังเกตผู้คนที่อยู่รอบ ๆ นางรีบลุกขึ้นและวิ่งไปข้าง ๆ จินเฟิงพร้อมกับกอดแขนของเขาไว้
ราวกับกลัวว่าหากปล่อยแขนแล้วเขาจะบินหนีไป
“ข้าไม่เป็ไร”
จินเฟิงรู้สึกอบอุ่น “มันก็แค่เสือ ข้าฆ่ามันด้วยลูกธนูของข้าแล้ว”
หลังจากพูดจบ เขาก็ดึงกวานเสี่ยวโหรวฝ่าฝูงชนและชี้ไปที่เสือที่นอนอยู่บนพื้นอย่างภาคภูมิใจ
กวานเสี่ยวโหรวจำได้อย่างรวดเร็วว่าลูกธนูที่ปักอยู่บนหัวเสือนั้นเป็ของสามี
ตอนนี้กวานเสี่ยวโหรวเพิ่งตระหนักได้ว่า หญิงสาวทุกคนที่อยู่รอบตัวกำลังมองนางด้วยท่าทางที่อธิบายไม่ได้
หญิงสาวจึงรีบปล่อยแขนของจินเฟิง จากนั้นใบหน้าอันงดงามของนางก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย
“สามีของเ้าน่าทึ่งมาก เ้าโชคดีแล้วล่ะ”
ซานเสิ่นจือพูดติดตลกว่า “ั้แ่แต่งงานไป เขาก็กลายเป็บุรุษผู้อาจหาญและสามารถฆ่าเสือได้”
“ท่านอา ท่านไม่ต้องเอ่ยชมแล้ว เสี่ยวโหรวเป็คนหน้าบาง หากท่านเอ่ยชื่นชมจนนางมีน้ำตา ข้าต้องเกลี้ยกล่อมนางสักพักเลยล่ะ”
จินเฟิงพบว่าภรรยานั้นเขินอายจนแทบจะมุดศีรษะลงใต้เสื้อผ้า นางเขินจนไม่สามารถหุบรอยยิ้มลงได้และรีบม้วนตัวไปหลบอยู่ตรงแผ่นหลังของเขา
“อ้าว ๆ ม้วนตัวไปไหนเสียแล้ว”
“ภรรยาจินเฟิง เหตุใดเ้าถึงได้เขินอายเช่นนี้นะ? เราทุกคนต่างดีใจ เมื่อสามีของเ้าฆ่าเสือได้”
“ข้าว่าเ้าอิจฉามากกว่านะ!”
“ข้าอิจฉาแล้วมันทำไมหรือ เสือตัวนี้มีค่ามากมาย หากส่งไปที่ศาลาว่าการจะต้องได้รับเงินตอบแทนไม่น้อยเชียว เ้าไม่อิจฉาหรือ”
“โชคชะตาของครอบครัวจินเฟิงนั้นดีจริง ๆ”
สตรีหลายคนมองไปที่กวานเสี่ยวโหรวด้วยความรู้สึกอิจฉาริษยาลึก ๆ ในดวงตา
ในยุคสมัยนี้ สถานะของฝ่ายหญิงนั้นต่ำต้อย ฝ่ายชายสามารถทุบตีดุด่าเมื่อไหร่ก็ได้ที่พวกเขา้า น้อยมากที่จะมีคนที่คอยปกป้องผู้หญิงของตนอย่างจินเฟิง
สิ่งสำคัญที่สุดคือ ชายหนุ่มฆ่าเสือด้วยตัวคนเดียว ไม่ว่าจะเป็เงินจากการขายเสือหรือค่าหัวจากทางการล้วนตกเป็ของเขาเพียงผู้เดียว
นี่เป็เงินจำนวนมาก หากใช้อย่างประหยัดอดออมย่อมสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายไปอีกหลายปี หรืออาจจะถึงสิบปีเลยก็ได้
ไม่มีแม่สามีคอยกดหัว ยังมีสามีเป็บัณฑิตที่รู้จักห่วงใยผู้อื่น และได้เงินก้อนโตในคราวเดียว...
ไม่แปลกใจเลยที่สตรีคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านจะอิจฉากวานเสี่ยวโหรว
344
