เรื่องเสียวกล่อมนอน (มีดุ้น)​

เสียงกระซิบที่แหบพร่าและเย้ายวนของหมวดฟ้ายังคงดังก้องอยู่ในหูของฉัน…

“ดูเหมือนว่า… บทลงโทษของเธอ… คงจะต้อง ‘พิเศษ’ กว่าคนอื่นหน่อยแล้วล่ะนะ… โมจิ”

คำพูดนั้นทำให้ร่างกายของฉันที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวและความอับอาย กลับร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ฉันกำลังจะโดนตำรวจหญิงสองคน ‘ลงโทษ’ เหรอ? แล้วทำไม… ทำไมลึกๆ แล้วฉันถึงรู้สึกตื่นเต้น!

“สารวัตรคะ…” หมวดฟ้าหันไปพูดกับสารวัตรอัญที่ยังคงยืนกอดอกมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เย็นชา “…เราจะเริ่ม ‘สอบสวน’ เพิ่มเติมกันเลยดีไหมคะ?”

สารวัตรอัญไม่ตอบอะไร แต่กลับมีรอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

“จัดการสิ” เธอออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินไปพิงกำแพงห้องน้ำอย่างสบายอารมณ์ “ฉันจะรอดู… ว่าเธอจะ ‘รีดเค้น’ ความจริงอะไรออกมาจากผู้ต้องหาของเราได้บ้าง”

“ได้เลยค่ะสารวัตร”

หมวดฟ้ายิ้มรับ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉันอีกครั้ง ดวงตาของเธอตอนนี้ฉายแววซุกซนและร้ายกาจจนฉันแทบไม่กล้ามอง

“ไม่ต้องกลัวนะคะโมจิ…” เธอกระซิบเสียงหวาน ขณะที่ค่อยๆ เอื้อมมือเรียวยาวของเธอมาสัมผัสที่ ‘ท่อนกล้วยหอม’ ของฉันที่ยังคงแข็งขึงอยู่อย่างแผ่วเบา “…หมวดฟ้าจะทำเบาๆ ค่ะ”

ฉันสะดุ้งสุดตัว! สัมผัสที่นุ่มนวลของเธอทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง!

“อ๊ะ!”

“ดูสิคะ… ยังไม่ทันทำอะไรเลย… ก็สั่นไปหมดแล้ว”

เธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วของเธอไล้ไปตามความยาวของแก่นกายของฉันอย่างเชื่องช้า… แต่ทุกสัมผัสกลับปลุกเร้าอารมณ์ของฉันให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

“ม…หมวดฟ้า… อย่าค่ะ…” ฉันร้องห้ามเสียงสั่น

“ทำไมล่ะคะ?” เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “…นี่คือการ ‘ตรวจค้นอาวุธ’ ตามระเบียบนะคะ… เราต้องแน่ใจว่ามันไม่มีอันตราย”

เธอค่อยๆ ใช้มือทั้งสองข้างของเธอประคองท่อนกล้วยหอมของฉันไว้ ก่อนจะค่อยๆ ปอกเปลือกมันขึ้นลงอย่างช้าๆ เป็นจังหวะ!

“อ๊า!… ไม่… อย่าทำแบบนั้น!”

ฉันพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ก็ถูกมืออีกข้างของเธอจับบั้นเอวรั้งไว้แน่น!

“อยู่เฉยๆ สิคะ…” เธอกระซิบสั่งเสียงพร่า “…ถ้าดิ้น… เดี๋ยวจะโดนสารวัตรอัญลงโทษหนักกว่านี้นะคะ”

คำขู่ของเธอได้ผล! ฉันหยุดดิ้นในทันที ได้แต่ยืนตัวสั่น ปล่อยให้เธอปรนเปรอฉันต่อไปอย่างไม่อาจขัดขืน

“ดีมากค่ะ… เด็กดี”

เธอเร่งจังหวะการชักรูดให้เร็วขึ้น! เสียงครางในลำคอของฉันดังขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้!

“ครางออกมาสิคะโมจิ…” เสียงของสารวัตรอัญดังแทรกเข้ามา “…ฉันอยากได้ยินเสียงของเธอ”

คำสั่งนั้นเหมือนเป็นตัวจุดชนวน! ฉันไม่สนใจความอับอายอีกต่อไปแล้ว!

“อ๊า! หมวดฟ้า!… แบบนั้น!… ดี… ดีจังเลยค่ะ!… อื้อ!”

ฉันครางชื่อเธอออกมาอย่างบ้าคลั่ง! ร่างกายของฉันแอ่นขึ้นรับสัมผัสจากเธออย่างลืมตัว!

“ชอบเหรอคะ?” หมวดฟ้ายิ้มอย่างพึงพอใจ

“ช…ชอบค่ะ!… อ๊า!”

“งั้น… ลองชิม ‘ของหวาน’ ที่เธอขโมยมาหน่อยเป็นไงคะ?”

สารวัตรอัญพูดจบก็เดินตรงเข้ามาหาเรา! ในมือของเธอมีไดฟุกุสตรอว์เบอร์รีลูกนั้นอยู่!

เธอค่อยๆ แกะมันออกจากห่อพลาสติกอย่างช้าๆ ก่อนจะใช้มีดพกเล็กๆ ผ่ามันออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นเนื้อแป้งโมจิที่เหนียวนุ่ม ไส้ถั่วแดงกวนที่หอมหวาน และสตรอว์เบอร์รีพันธุ์ ‘ไข่มุกขาว’ ลูกโตที่อยู่ตรงกลาง

เธอยื่นไดฟุกุซีกหนึ่งมาจ่อที่ริมฝีปากของฉัน

“อ้าปากสิ”

ฉันอ้าปากรับขนมหวานนั้นเข้าไปอย่างว่าง่าย…

รสชาติของมัน… มันช่างหอมหวานและอร่อยสมคำร่ำลือจริงๆ!

แต่ฉันยังไม่ทันจะได้เคลิบเคลิ้มไปกับรสชาติของมัน…

สารวัตรอัญก็ยื่นไดฟุกุอีกซีกหนึ่งที่เหลือไปให้หมวดฟ้า!

“ส่วนของเธอ… อยู่ตรงนี้”

หมวดฟ้ารับไดฟุกุซีกนั้นมาถือไว้ ก่อนจะค่อยๆ นำมันมาถูไถไปมาที่ส่วนปลายของท่อนกล้วยหอมของฉัน!

“อ๊ะ!”

ความเย็นของไส้ถั่วแดงและความหวานของสตรอว์เบอร์รีที่สัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของฉัน ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว!

“ทีนี้…” หมวดฟ้ากระซิบเสียงหวาน “…เรามาดูกันว่า… ระหว่างไดฟุกุ… กับ ‘ของ’ ของโมจิ… อะไรจะหวานกว่ากัน”

สิ้นคำพูดนั้น เธอก็ไม่รอช้าอีกต่อไป! เธออ้าปากครอบครองทั้งไดฟุกุและท่อนกล้วยหอมของฉันเข้าไปพร้อมกัน!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!”

ฉันกรีดร้องออกมาสุดเสียง! ร่างกายของฉันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง!

รสชาติหวานๆ ของไดฟุกุที่ผสมปนเปไปกับความร้อนแรงจากโพรงปากของหมวดฟ้า มันคือการผสมผสานที่ลงตัวจนทำให้ฉันแทบจะสิ้นสติ!

ลิ้นของเธอตวัดเลียไปทั่วทุกส่วนราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของฉันเข้าไป!

ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจะถึงจุดสุดยอดแล้ว!

“อ๊า! ไม่ไหว! จะแตก! จะแตกแล้วค่ะ! กรี๊ดดดด!”

ฉันกรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างกายของฉันจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ!

ฉันปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในโพรงปากของเธอ!

แต่เธอกลับไม่ยอมหยุด! เธอยังคงดูดดื่มมันต่อไปอย่างตะกละตะกลาม! จนกระทั่งหยดสุดท้าย…

ฉันทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรงโดยสมบูรณ์… หอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมา

หมวดฟ้าค่อยๆ กลืน ‘น้ำหวาน’ ของฉันผสมกับไดฟุกุลงไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเลียริมฝีปากอย่างพึงพอใจ

สารวัตรอัญที่ยืนมองอยู่ยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ

“เป็นไงล่ะ… บทลงโทษ ‘รสหวาน’ ของพวกเรา”

“…ถูกใจเธอรึเปล่า… โมจิ” ٩(´ཫ`)و

ฉันนอนกองอยู่บนพื้นห้องสอบสวนที่เย็นเฉียบ ร่างกายของฉันไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง มีเพียงเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วงของตัวเองที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ ความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไปมันช่างรุนแรงและท่วมท้นจนสมองของฉันยังคงขาวโพลน

“เป็นไงล่ะ… บทลงโทษ ‘รสหวาน’ ของพวกเรา”

เสียงทุ้มต่ำที่เย็นชาของสารวัตรอัญดังขึ้นจากเบื้องบน เธอยืนกอดอกมองลงมาที่ฉันด้วยสายตาของผู้ชนะ

“ถูกใจเธอรึเปล่า… โมจิ”

ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะตอบกลับ ทำได้เพียงแค่นอนหอบ ปล่อยให้ร่างกายที่สั่นเทาค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ

“ดูเหมือนผู้ต้องหาของเราจะหมดแรงแล้วนะคะสารวัตร” เสียงหวานๆ ของหมวดฟ้าดังขึ้น เธอค่อยๆ ย่อตัวลงมานั่งข้างๆ ฉัน ก่อนจะใช้หลังมืออังที่หน้าผากของฉันเบาๆ “ตัวร้อนจี๋เลยค่ะ… สงสัยจะ ‘สารภาพ’ หนักไปหน่อย”

“นั่นแค่ออเดิร์ฟ” สารวัตรอัญตอบเสียงเรียบ “ยังเหลือจานหลักอีกนะ”

คำพูดนั้นทำให้ฉันที่กำลังจะหมดสติ ต้องเบิกตากว้างขึ้นมาทันที! ยังมีอีกเหรอ!?

“ลุกขึ้น” สารวัตรอัญออกคำสั่ง

ฉันพยายามจะพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ร่างกายของฉันมันไม่มีแรงเหลือแล้วจริงๆ ขาของฉันสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่

“ดูเหมือนน้องเขาจะต้องการความช่วยเหลือนะคะ” หมวดฟ้ายิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ สอดแขนเข้ามาประคองร่างของฉันให้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ

สัมผัสที่ดูเหมือนจะห่วงใยของเธอ กลับแฝงไปด้วยการลูบไล้ที่จงใจ! ปลายนิ้วของเธอ ‘บังเอิญ’ มาสัมผัสโดนยอดถันของฉันที่ยังคงแข็งชูชันอยู่ใต้เสื้อยืดที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว!

“ขอโทษค่ะ… มือมันเผลอไปโดน” เธอกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงที่ซุกซน

พวกเธอค่อยๆ ประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันเดินไปยังโต๊ะเหล็กยาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง มันเย็นเฉียบและดูน่ากลัวกว่าเก้าอี้ที่ฉันนั่งในตอนแรกหลายเท่า

“นอนลง” สารวัตรอัญออกคำสั่งอีกครั้ง

ฉันถูกจัดท่าให้นอนหงายลงบนโต๊ะที่เย็นเฉียบ ความเย็นของมันแล่นปราดไปทั่วทั้งแผ่นหลัง ทำให้ฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว