เทีย ตำนานสงคราม

ตอนที่33 แผนสำรอง

มิแลนด้าและคนตัวเล็กจากเผ่าเคราดกกำลังเดินลงไปในท่อด้านล่างซึ่งห่างจากตัวปราสาทน้ำแข็งถึงห้าร้อยเมตร โดยมีกลุ่มผู้คุมคอยนำทางผิดจากเหล่าทหารที่กำลังตามล่าพวกเขาจนเริ่มเหนื่อยล้า

แล้วกลุ่มมิแลนด้าก็เดินไปตามทางของแสงไฟจากตะเกียงที่ผู้คุมถือไว้ ก่อนพวกมันจะหมุนตัวมาทางซ้ายและเดินต่ออีกร้อยเมตรเพื่อมาไขกุญแจตรงหน้ากรงขังสีดำขนาดใหญ่

"พวกเจ้าเดินตรงไปอีกสองร้อยเมตรจะพบกับผู้คุมในคุกใต้ดินพิเศษ เดี๋ยวทางนั้นจะพาเจ้าไปเอง "

กลุ่มผู้คุมได้ชี้ตรงไปข้างหน้าก่อนจะวางตะเกียงไฟไว้ทางเท้า แล้วจึงแยกตัวออกมาโดยปล่อยให้เหล่าคนตัวเล็กและมิแลนด้าต้องเดินต่อในเส้นทางอันเปล่าเปลี่ยว

และยิ่งเดินออกมาไกลความหนาวเย็นก็ยิ่งเพิ่มพูนจนพวกเขาเริ่มหวั่นใจก่อนจะหันไปมองรอบๆ เพื่อตรวจสอบว่าตนนั้นกำลังถูกหลอกอยู่หรือไม่

แต่พวกเขาก็ได้พบกับกลุ่มคนผู้ยืนหนาวสั่นอย่างนิ่งเงียบตามคำกล่าวของผู้คุมที่แยกตัวไปก่อนหน้า

"คาฟิช "

และทันทีที่สองฝ่ายได้สบตากันกลุ่มผู้ยืนหนาวสั่นก็เอ่ยถามด้วยรหัสลับ

"ออพุช "

แล้วคนตัวเล็กผู้มีอายุมากกว่าใครก็ตอบกลับไปด้วยความสงบนิ่ง

ก่อนประตูที่ปิดอย่างสนิทนั้นจะค่อยๆ เปิดอย่างเชื่องช้าและไอเย็นก็เริ่มพัดออกมาปะทะใบหน้าของทุกคนจนหนาวสั่น

"ห้านาที "

"ว่ายังไงนะ เราตกลงกันไว้ที่หนึ่งชั่วโมง "

"ไม่พอใจก็กลับไปสิ" กลุ่มคนผู้เฝ้าประตูกล่าวพร้อมกับใช้หอกชี้ตรงมายังมิแลนด้าและเผ่าเคราดกด้วยความมาดร้าย

ทำให้พวกเขาต้องเดินเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนจะรีบวิ่งตรงมายังกรงขังอันแปลกตาเพราะมันถูกแช่เย็นด้วยก้อนน้ำแข็งที่ถูกสร้างจากพลังวิญญาณ

"ท่านลีเดีย "

มิแลนด้ากล่าวขึ้นทันทีที่เห็นลีเดียยืนหันหลังอยู่ในกรงขัง จึงทำให้นางทั้งสองนั้นได้กลับมาพบกันอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม

…………………………………………………

"จะไว้ใจได้หรือเจ้าคะ "

แล้วคำกล่าวของมิแลนด้าก็เริ่มให้ทุกคนหันมามองหน้ากันเพื่อตริตรองถึงแผนนี้อีกครั้ง แต่มันก็เป็นหนทางเดียวที่ควรทำในตอนนี้

"ข้าพอมีแผนสำรองขอรับ "

คนตัวเล็กผู้มีนามว่าไลท์เก็ทได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับถกแขนเสื้อข้างซ้ายก่อนจะนำมีดที่สลักอาคมคุมขังมาวางบนแขนของตน

"ถ้าพวกนั้นทำอะไรตุกติกหรือเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันข้าจะใช้สิ่งนี้ทำให้เราพ้นภัย แต่คงต้องรบกวนท่านยานาสและท่านเอสคาช่วยย้ายเพลิงนี้มาไว้ที่แขนข้าด้วยขอรับ "

"เจ้าจะบ้าไปแล้วรึ!!! "

"หากทำเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียแขนไปอย่างแน่นอน "

เมื่อรับฟังคำกล่าวของไลท์เก็ทยานาสและเอสคาก็รีบค้านในสิ่งที่เขาคิดจนเกิดการโต้เถียงอย่างไม่รู้จบ

มิแลนด้าจึงต้องรีบห้ามปรามก่อนการโต้เถียงนี้จะเป็นที่สนใจแก่เหล่าทหารซึ่งกำลังตรวจตราอยู่ตามถนน

"ถ้าเจรจาสำเร็จแล้วยังไงต่อขอรับ เราต้องเข้าไปในฐานของศัตรูพวกมันไม่ยอมให้เราพกอาวุธอย่างแน่นอนขอรับ " แต่ไลท์เก็ทยังคงดึงดันจะทำตามในสิ่งที่ตนคิดโดยไม่กลัวว่าตัวเองต้องเสียแขนข้างนี้ไป

จึงทำให้ผู้รับฟังอย่างยานาสและเอสคาต้องหยุดนิ่งลงเพราะทึ่งในการเตรียมใจของเด็กรุ่นใหม่ที่เติบโตมาได้อย่างองอาจ

"ได้โปรดเถอะขอรับอย่างน้อยสิ่งนี้ก็ยังเป็นแผนสำรอง ดีกว่าเดินไปตัวเปล่านะขอรับ "

และคำกล่าวที่ทำให้คนตัวเล็กทั้งสองต้องยอมฟังเพราะมันก็คือการตัดสินใจของลูกผู้ชายแห่งหุบเขาดอรานิว

ก่อนนิ้วมือของทั้งสองจะเริ่มขีดเขียนลงบนกองหิมะ แล้วจึงเริ่มวาดอักขระลงบนแขนของไลท์เก็ทเพื่อย้ายเปลวเพลิงให้ตามคำขอ

แล้วผู้ที่นั่งรออย่างมิแลนด้าก็เตรียมความพร้อมจะเดินหน้าต่อ โดยต้องช่วยลีเดียและคนอื่นออกจากห้องขังให้จงได้