ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

เหลยจินยังคงยืนรอเฉินอันหลานอยู่ข้างนอกนานกว่าหลายชั่วโมง เขาไม่เห็นความเคลื่อนไหวจากภายใน ไม่เห็นแม้แต่เงาของเฉินอันหลานว่าจะเดินออกมาแต่อย่างใด เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายเหลยจินจึงไม่อาจนิ่งนอนใจได้ เขาทำการกดกริ่งประตูเพื่อจะถามถึงสถานการณ์จากคนในบ้าน

ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับเว่ยเชียนเฉินที่ออกมายืนต้อนรับ

“มีอะไร?”

“ผมมาตามคน...”

“คนไหน?”

เหลยจินรู้สึกว่าเขาเสียเปรียบเว่ยเชียนเฉินเป็นอย่างมาก ทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่ายความรู้สึกกลัวก็ตีตื้นขึ้น เขาค่อนข้างขลาดกลัวอีกฝ่ายไม่น้อย แต่ก็ไม่สามารถทำเมินเฉยต่อเฉินอันหลานได้ เขาจึงแก้เก้อด้วยการเกาหนังศีรษะเบา ๆ พลางถามถึงเฉินอันหลาน

“คุณชายสามของพวกเราเข้าไปนานแล้ว ไม่ทราบว่าในนั้นเกิดเรื่องไม่ดีอะไรขึ้นรึเปล่า?”

เว่ยเชียนเฉินเอนกายพิงขอบประตู พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกแล้วมองพิจารณาเหลยจิน

“แล้วมันจะเกิดเรื่องไม่ดีอะไรขึ้นล่ะ?”

‘ประสาท… ถ้ารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะมาถามนายทำซากอะไร?’

คำพูดนี้เหลยจินไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้าเว่ยเชียนเฉินอย่างแน่นอน แต่ เวลาที่เขาจะพูดอะไรหรือถามอะไรก็มักจะถูกเว่ยเชียนเฉินตอกกลับมาทุกที เหลยจิน จึงไม่รู้จะใช้วิธีการไหนมาพูดกับเว่ยเชียนเฉินแล้ว นอกจากพูดออกไปตรง ๆ

“ฉันขอเข้าไปหาคุณชายสามได้ไหม?”

“ไม่ได้”

เว่ยเชียนเฉินชำเลืองมองไปทางเหลยจิน

“เฉินอันหลานกำลังคุยเรื่องสำคัญกับเจ้านายของเราอยู่ เวลาแค่ห้าหกชั่วโมงคงจะไม่พอหรอก ฉะนั้นนายอย่ามายืนรอตรงนี้เลย กลับไปนั่งดื่มชารอที่บ้านดีกว่า”

“ไอ้!...”

ยังไม่ทันที่เหลยจินจะได้พ่นคำด่า เว่ยเชียนเฉินก็เดินเข้าไปข้างในและปิดประตูลงเสียแล้ว

เหลยจินที่ถูกปิดประตูใส่หน้าได้แต่เดินกลับไปสงบจิตสงบใจที่บ้าน

“พี่จิน เกิดอะไรขึ้น คุณชายสามล่ะ?”

“ยังคุยธุระกับบ้านตรงข้ามอยู่เลย”

“คุยอะไรกันตั้งนาน ทำไมยังไม่ออกมาอีกล่ะ คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกใช่ไหม?”

“คงจะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ฉันยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูตั้งนาน แม้แต่เสียง การเคลื่อนไหวอะไรข้างในก็ยังไม่มีให้ได้ยินเลย”

“แต่แบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องดีไม่ใช่เหรอพี่ รายงานคุณชายรองดูไหม ดูสิว่าคุณชายรองจะว่ายังไง?”

“ไม่ได้ คุณชายสามไม่ชอบให้เราไปบอกอะไรมั่วซั่วกับคุณชายรอง ถ้ายัง ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้วกลายเป็นคุณชายรองตื่นตระหนกไปเอง เราจะรายงานคุณชายสามว่ายังไง” เหลยจินตอบพลางครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะได้ข้อสรุป

“ดูสถานการณ์ไปก่อนละกัน ถ้าค่ำแล้วคุณชายสามยังไม่ออกมา พวกเราต้องเป็นคนเข้าไปเอาตัวคุณชายสามกลับมา”

คนฟังพยักหน้าอย่างเห็นพ้องแล้วเดินตามเหลยจินเข้าไปในบ้านตัวเอง

.

.

.

ณ บ้านฝั่งตรงข้าม

เฉินอันหลานนอนอยู่บนเตียง โดยมีหมิงจวงที่กำลังฉีดของเหลวในเข็มฉีดยาเข้าสู่ร่างกายของเขา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างโอเมก้าหนุ่ม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยู่ในระดับที่เขาสามารถอดทนได้

หลังจากฉีดเซรุ่มเข้าไปในร่างกายของเฉินอันหลานแล้ว หมิงจวงก็นำสำลีสะอาดมากดทับจุดที่ฉีดพร้อมถอนเข็มออกแล้วใช้เทปติดทับสำลีเพื่อห้ามเลือด

“เซรุ่มจะออกฤทธิ์ภายในสองชั่วโมงหลังจากฉีด เมื่อไหร่ที่คุณชายรู้สึกดีขึ้นนั่นแสดงว่ายาระงับภายในร่างกายของคุณถูกกำจัดไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่บอกก่อนนะว่า...ในสองชั่วโมงนี้ไม่ง่ายเลยนะครับ คุณจะต้องอดทนต่อความเจ็บปวดที่เหมือนโดนไฟเผาไปทั่วร่าง และมันจะยิ่งทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย”

“ขอบคุณ”

“คนที่คุณชายเฉินต้องขอบคุณน่าจะเป็นนายน้อยของพวกเรามากกว่านะครับ ไม่ใช่ผม”

เฉินอันหลานผินหน้ามองไปทางหมิงจวง

“ฉันต้องการเซรุ่ม และเขาก็ ‘บังเอิญ’ มีมันอยู่แบบพอดิบพอดี...นี่ไม่ใช่ว่าเขาจัดฉากเอาไว้เรียบร้อยแล้วหรอกเหรอ?”

หมิงจวงไม่ได้ตอบในทันที เมื่อเก็บอุปกรณ์ฉีดยาเข้าที่เรียบร้อยแล้วเขาก็ โน้มตัวลงมาเพื่อดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้เฉินอันหลาน

“คุณชายเฉินอย่าคิดมากเลยครับ นอนพักผ่อนดีกว่า เดี๋ยวผมจะไปบอกกับทางฝั่งบ้านของคุณชายให้นะครับ”

“ไม่ต้องหรอก แค่สองชั่วโมงเท่านั้น”

“คุณชายเฉินพักผ่อนเถอะครับ”

หลังจากที่หมิงจวงพูดจบเขาก็หยิบกล่องยาและเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ประตูห้องนอนปิดลง เฉินอันหลานลากสายตากลับมามองเพดานห้อง ในหัวสมองวนเวียนคิดเรื่องที่ลานเซลอตได้พูดกับเขาเอาไว้ก่อนลงไปชั้นล่าง คนคนนั้นยินดีที่จะให้เซรุ่มแก้ยาระงับแก่เขา แต่มันก็ตามมาด้วยข้อแลกเปลี่ยนคือ เขาจะต้องทำเรื่องหนึ่งให้กับอีกฝ่าย ถ้าบอกมาเลยว่าจะให้เขาทำอะไร เฉินอันหลานก็คงจะไม่เป็นกังวล แค่ทำเรื่องบางอย่างแทนอีกฝ่ายเท่านั้น ซึ่งสำหรับเขาแล้วก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ยากหนักหนาอะไร แต่ที่ทำให้เฉินอันหลานรู้สึกว้าวุ่นใจอยู่ตอนนี้ก็คือคนตั้งเงื่อนไขไม่ยอมบอกว่าจะให้เขาทำอะไร แต่กลับให้เขายอมรับข้อเสนอ คนคนนั้นบอกว่าถ้าคิดออกเมื่อไหร่ค่อยให้เขาไปจัดการหลังจากนี้...

‘หลังจากนี้?’

แล้วไอ้หลังจากนี้มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง...

เขาเข้าไปพัวพันกับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หนอ?

เฉินอันหลานหาคำตอบไม่ได้ และไม่กล้าจะคิดถึงด้วย โอเมก้าหนุ่มทำได้เพียงแค่ปลอบใจตัวเองอยู่เงียบ ๆ มีความเป็นไปได้ว่าลานเซลอตนั้นจะสนใจเขา หรืออาจจะสนใจในความลับของเขา หรือร่างกายของเขาก็ได้ รอให้ผู้นำตระกูลเอสเตหาเป้าหมายใหม่ให้ได้เสียก่อน ตัวเขาเองก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรต่ออีกฝ่ายอีก อย่างไรเสียการอยู่กับผู้ชายคนนี้ เฉินอันหลานก็ไม่จำเป็นต้องไปกังวลว่าตัวเองนั้นจะท้องหรือไม่ท้อง เพราะสถานะและตำแหน่งของลานเซลอตในตอนนี้ เขาไม่มีทางยอมทำให้ใครหน้าไหนท้องได้อย่างเด็ดขาด… เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ เฉินอันหลานก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองร้อนรุ่มขึ้นมาทันใด

‘...คงเป็นเพราะเซรุ่มกำลังออกฤทธิ์แน่ ๆ’

โอเมก้าหนุ่มสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวก่อนจะเปิดผ้าห่มเพื่อให้ความร้อนในร่างกายได้ระบายออก ทว่าเรื่องหนึ่งที่เขาไม่รู้ตัวเลยก็คือ ไม่เพียงแต่ร่างกายเท่านั้นที่เกิดปฏิกิริยาตอบสนอง แต่แม้กระทั่งใบหน้าของเขาก็ยังแดงระเรื่อด้วยความคิด ‘อยากจะตั้งท้อง’ ที่วิ่งเข้ามาในหัวอย่างฉับพลัน

สองชั่วโมงหลังจากนี้เป็นเรื่องที่ยากเย็นสำหรับเฉินอันหลานเหมือนกับที่ หมิงจวงพูดเอาไว้ไม่มีผิด ผิวหนังทั่วร่างกายของเขาเหมือนกับถูกไฟแผดเผา มันร้อนจนยากที่จะทานทน แต่ความร้อนระดับนี้ไม่ได้ถือว่าหนักหนาสำหรับเฉินอันหลานเท่าไรนัก หลังจากเติบโตเป็นผู้ใหญ่เขาประสบพบเจอกับสภาวะติดฮีทของตัวเองแบบจริงจังเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เฉินอันหลานเคยผ่านประสบการณ์ที่ร้อนรุ่มแบบนี้มาแล้ว ซึ่งนั่นมากกว่าในตอนนี้เป็นหลายร้อยหลายพันเท่าเลยทีเดียว

※※※※※※※※※※

ภายในห้องสมุด

ลานเซลอตกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะตัวหนึ่ง เขาเห็นพฤติกรรมทุกอย่างที่ เฉินอันหลานต้องประสบพบเจออยู่ในห้องนอนผ่านจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ นับว่า เฉินอันหลานเข้มแข็งกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก ภายใต้ความทุกข์ทรมานแสนสาหัสเช่นนี้ อีกฝ่ายทำแค่เม้มปากแน่น ไม่ได้ส่งเสียงครวญครางปวดร้าวออกมา

หมิงจวงเดินเข้ามาในห้อง รายงานแก่ลานเซลอต

“นายน้อยครับ ผมได้ทำการล็อกประตูห้องตามคำสั่งของนายน้อยแล้วครับ สองชั่วโมงที่คุณชายเฉินจะต้องทนกับความทุกข์ทรมานนี้เขาจะอยู่ภายในห้องได้อย่างปลอดภัยครับ”

“ผ่านไปแล้วกี่นาที?”

“ประมาณสิบห้านาทีครับ”

ลานเซลอตจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่พูดอะไร

หมิงจวงวางกล่องเล็ก ๆ ที่อยู่ในมือลงข้างกายผู้เป็นนาย

“นี่เป็นของที่เก็บมาจากตัวลู่เสี่ยวผิงครับ เพราะคุณชายเฉินต้องฉีดเซรุ่ม ดังนั้นผมจึงยังไม่ได้เอาให้เขาครับ”

“เอาออกไป”

“ถ้าอย่างนั้น?...”

“เอาไปคืนไอ้บ้านั่นเหมือนเดิม”

หมิงจวงตกใจเล็กน้อยแต่ก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว “ครับ นายน้อย”

จากนั้นผู้ติดตามของโอดินก็ทำหน้าที่ต่อ เขายื่นกุญแจห้องนอนให้กับ ลานเซลอต

“นี่กุญแจห้องนอนครับนายน้อย”

“ออกไปได้แล้ว”

“ครับ”

หลังจากหมิงจวงเดินออกไปแล้ว ลานเซลอตก็ยังคงนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่อีกพักใหญ่ หลังรอให้เซรุ่มออกฤทธิ์มานานกว่าครึ่งชั่วโมง เฉินอันหลานก็นอนอยู่บนเตียงต่อไปไม่ไหวอีก เขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำด้วยความร้อนรนก่อนจะใช้น้ำเย็นจัดราดใส่ร่างกายของตัวเองซ้ำ ๆ ซึ่งนั่น... เป็นวิธีการที่แทบไม่แตกต่างอะไรจากการฆ่าตัวตายเลยสักนิด...

ลานเซลอตขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบกุญแจที่หมิงจวงทิ้งเอาไว้ให้ แล้วเดินไปยังห้องที่เฉินอันหลานอยู่ในตอนนี้ทันที

ภายในห้องน้ำ เฉินอันหลานเปิดน้ำระดับที่เย็นที่สุดราดรดใส่ตัว แต่ก็ยังไม่สามารถขจัดความร้อนระอุที่ทะลักออกมาจากส่วนลึกของร่างกายได้ เพราะหมดหนทางโอเมก้ากนุ่มจึงทำได้เพียงแค่ใช้น้ำเย็นชะล้างตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป เฉินอันหลานก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออก จากนั้นก็พาร่างกายเปลือยเปล่าไปยืนใต้ฝักบัวให้น้ำเย็นชโลมรดทั้งร่าง นั่นถึงจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

แต่ไม่นานนัก อุณหภูมิร้อนจัดภายในร่างกายก็สูงขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเย็นค่อย ๆ ไร้ประสิทธิภาพไปเรื่อย ๆ

เฉินอันหลานรู้สึกเหมือนกับว่าภายในร่างกายของตัวเองกำลังถูกไฟร้อนแรงแผดเผาราวกับจะไหม้เป็นจุณ

ในตอนที่เฉินอันหลานต้านทานความร้อนรุ่มไม่ไหวและนอนทิ้งตัวอยู่ในห้องน้ำนั้น ลานเซลอตก็ถือถังเหล็กเดินเข้ามาในห้องน้ำอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ นำน้ำแข็งที่อยู่ในถังเหล็กเทลงไปในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะใส่น้ำเย็นเพิ่มลงไปอีก นาทีต่อมาเขาก็อุ้มร่างของเฉินอันหลานที่นอนอยู่บนพื้นห้องอาบน้ำขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

“นาย นายจะทำอะไร?” เฉินอันหลานที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าถูกลานเซลอตอุ้มขึ้นมา ในวินาทีนั้นความร้อนก็แล่นริ้วขึ้นบนใบหน้า เป็นความร้อนที่พุ่งสูงเสียยิ่งกว่าผิวกายของเขาเสียอีก ชายหนุ่มพยายามดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนของอีกคน

ลานเซลอตไม่อยากเสียเวลาตอบคำถามไม่เข้าท่าของคนในอ้อมแขน ไม่ทันตั้งตัวเฉินอันหลานก็ถูกโยนลงไปในอ่างอาบน้ำที่ใส่น้ำแข็งและน้ำเย็นเอาไว้ เต็มอ่าง

ผิวหนังของเฉินอันหลานร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง การสัมผัสกับน้ำแข็งอย่างกะทันหันนั้นก่อให้เกิดแรงกระตุ้นอย่างรุนแรงจนเฉินอันหลานไม่สามารถทนทานได้ เขาจึงกระเสือกกระสนคลานขึ้นมาจากอ่าง เมื่อลานเซลอตเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า จึงรีบถอดเสื้อสูทของตัวเองออกแล้วโยนลงไปในอ่าง ก่อนจะยกขาก้าวตามเข้าไปในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งเย็น ๆ อัลฟ่าผู้แข็งแกร่งจัดการอุ้มคนที่กำลังพยายามคลานออกมาแล้วกดกลับเข้าไปในอ่างตามเดิม

“หนาว!”

เฉินอันหลานพยายามที่สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของลานเซลอต

แต่ลานเซลอตกอดคนที่อยู่ในอ้อมแขนไว้แน่น อีกทั้งยังกวาดน้ำแข็งที่อยู่ในน้ำไปไว้ด้านหลังของตัวเอง แล้วจับร่างของอีกฝ่ายกดแช่ให้จมอยู่ในน้ำเย็นภายใต้อ้อมแขนของตัวเอง เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กต้องสัมผัสกับน้ำแข็งโดยตรง ด้วยการกระทำแบบนั้นช่วยให้ความรู้สึกหนาวของเฉินอันหลานลดน้อยลงได้

ไม่นานนักเฉินอันหลานก็ค่อย ๆ สัมผัสได้ว่าตัวเองนั้นไม่ได้ทุกข์ทรมานเหมือนกับในตอนแรกอีก อุณหภูมิบนผิวหนังก็ไม่ได้เพิ่มสูงขึ้นอีกแล้ว

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง น้ำแข็งในน้ำก็ค่อย ๆ ละลาย ลานเซลอตจึงลุกขึ้นออกไปหยิบถังใส่น้ำแข็งที่ถือเข้ามาก่อนหน้านี้แล้วเทลงไปอีกครั้ง จากนั้นก็ใช้วิธีการนั่งขวางน้ำแข็งเอาไว้ด้านหลังเหมือนกับที่ทำเมื่อสักครู่ ก่อนจะกอดเฉินอันหลานและแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำเป็นเพื่อนเขาเช่นเดิม

หลังจากที่เป็นอยู่อย่างนี้มาสามสี่ครั้ง อุณหภูมิในร่างกายของลานเซลอต ก็ค่อย ๆ ต่ำลง ส่วนเฉินอันหลานก็ค่อย ๆ ได้สติกลับมา

เมื่อลืมตาขึ้นมา เฉินอันหลานก็พบว่าตัวเขาของกำลังถูกลานเซลอตกอดไว้ เขาพยายามออกแรงแกะมือทั้งสองข้างของเจ้าของวงแขนออก ทว่าทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ขยายไปทั่วผิวหนัง เมื่อก้มหน้าลงมองก็พบว่าตัวเองกำลังแช่อยู่ในน้ำเย็นเพื่อลดอุณหภูมิภายในร่างกาย ยิ่งกว่านั้นยังลอยตัวอยู่บนร่างกายของลานเซลอตอีกด้วย… เฉินอันหลานขมวดคิ้ว และเมื่อโน้มตัวลงไปมองใกล้ ๆ คนที่เขาทับไว้ เฉินอันหลานก็พบว่าบริเวณด้านหลังของแผ่นหลังแกร่งนั้นเต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็งที่ถูกอีกฝ่ายขวางกั้นเอาไว้

“ตื่นแล้วเหรอ?”

ในตอนนั้นเอง ลานเซลอตก็ลืมตาขึ้นพร้อมถาม ดวงตาสีนิลเวลานี้ดูแตกต่างจากแววตาอันทรงพลังและนิ่งสงบในยามปกติอย่างสิ้นเชิง ในตอนนี้ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและอิดโรย ซึ่งเฉินอันหลานไม่เคยเห็นมันมาก่อน

เฉินอันหลานขมวดคิ้ว โดยไม่พูดอะไร

ลานเซลอตเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเฉินอันหลาน หลังจากแน่ใจว่าอุณหภูมิในร่างกายของคนตัวเล็กลดลงแล้ว เขาจึง ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากอ่างอาบน้ำ เพราะเสื้อและกางเกงเปียกชุ่ม ทุกย่างก้าวของเขาจึงเต็มไปด้วยหยาดน้ำ

เมื่อลานเซลอตลุกขึ้นน้ำแข็งมากมายก็ไหลมากระทบกับร่างกายเฉินอันหลาน ความเย็นยะเยือกนั้นทำให้เฉินอันหลานต้องลุกขึ้นยืนโดยไม่คิดหน้าคิดหลังทันที!

ลานเซลอตเดินไปหยิบผ้าขนหนูจากในตู้เสื้อผ้า เมื่อหันกลับมาก็พบเข้ากับ คนตัวเล็กที่กำลังยืนอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เห็นได้ชัดว่า เฉินอันหลานเองก็ลืมคิดไปว่าตัวเองนั้นไม่ได้ใส่เสื้อผ้า หลังจากปะทะเข้ากับสายตาของลานเซลอตแล้วก็ต้องกัดฟันกดข่มความหนาวเหน็บรีบนั่งกลับลงไปในอ่างอีกครั้ง

“ลุกขึ้น”

“ออกไป!”

“งั้นนายก็รออยู่ในนั้นแหละ”

เฉินอันหลานกัดฟันกรอด และยังคงนั่งอยู่ในอ่างโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น

ดวงตาสีดำทมิฬเคร่งขรึมลง ลานเซลอตเดินถือผ้าขนหนูเข้าไปใกล้เฉินอันหลาน ก่อนจะจับตัวคนดื้อด้านที่แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำขึ้นมา ยังไม่ทันที่เฉินอันหลานจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ลานเซลอตก็ห่อตัวเขาด้วยผ้าขนหนู แล้วช้อนอุ้มขึ้นมาจากอ่างด้วยท่าเจ้าสาวแล้วสาวเท้ากลับเข้าไปในห้องนอนทันที

 เล่ม 5 วางขายวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2566 จ้า