มาตากับลุงชิดขับรถเข้ามาใน ‘เมืองมนต์ รีสอร์ท’ เพื่อมาส่งผักสดกับผลไม้ให้กับรีสอร์ท ซึ่งเป็ลูกค้าประจำของสวนคุณยาย
ลุงชิดพามาตา มาทำความรู้จักกับ คุณทิพย์อาภาผู้จัดการรีสอร์ทแห่งนี้ เผื่อครั้งหน้ามาตาจะได้เป็คนมาส่งของเองจะได้ไม่เกิดปัญหาอะไร
คุณทิพย์เป็สาวใหญ่วัยเกือบ 50 ปี ที่ดูเหมือนนางพญา เธอยิ้มน้อย ๆแต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาด ด้วยเธอเป็ญาติ ของพ่อเลี้ยงเมืองเ้าของรีสอร์ทแห่งนี้ ดังนั้นสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจในเื่ทั่ว ๆ ไปเช่นเมนูอาหาร จึงเป็ของเธอ เธอพูดคุยตกลงกับลุงชิดและหันมายิ้มให้มาตาพวกเขาตกลงรับผักสดและผลไม้จากทางสวนคุณยาย โดยมาตาจะต้องมาส่งผักสดกับผลไม้ทุกวัน จันทร์ พฤหัสบดี และวันเสาร์ แต่หากวันไหนที่ทางรีสอร์ทมีแขกเข้าพักมากก็อาจจะต้องเพิ่มปริมาณหรือเลื่อนวันส่งของตามแต่ออเดอร์นั้น ๆ
วันนี้ มาตา ไม่ได้พบกับพ่อเลี้ยงเมืองแต่วันเสาร์นี้เธอคงจะได้พบกับพ่อเลี้ยงที่งานทอดผ้าป่าแน่ ๆ
คล้อยหลังมาตากับลุงชิดไม่นานพ่อเลี้ยงเมืองซึ่งกำลังเดินออกมาส่งแขก VIPของทางรีสอร์ท ก็หันมาสั่งงานกับคุณทิพย์ทันที
“อาทิพย์ครับ วันเสาร์นี้ให้พนักงานทำอาหารว่างไปเลี้ยงแขกที่วัดหน่อยนะครับ ผมจะตั้งโรงทานและสั่งผลไม้มาเพิ่มด้วยนะครับจะได้พอเลี้ยงคนมาทำบุญ”
“ได้สิพ่อเลี้ยงเสียดายพ่อเลี้ยงออกมาช้าไปนิด เ้าของสวนมาส่งผักกับผลไม้และพึ่งออกไปแล้ว”
“ไม่เป็ไรครับ อาทิพย์สั่งตามเห็นสมควรได้เลยตอนบ่ายผมจะออกไปประชุมกับทางจังหวัดนะครับ มีอะไรด่วนก็โทรมาได้นะครับที่เหลือผมฝากหน่อยนะครับ”
“ไม่ต้องเป็ห่วง เดี๋ยวอาจะดูแลอย่างดีเลย” คุณทิพย์รับปากพร้อมยิ้มให้พ่อเลี้ยง เธอเคยเลี้ยงดูบุรินทร์มาั้แ่เด็ก ๆ เธอเป็น้องสาวแท้ ๆของพ่อบุรินทร์ ปัจจุบันเธอไม่คิดจะมีครอบครัว เลยอยู่เป็โสดมาตลอดบุรินทร์จึงเปรียบเสมือนเป็ลูกของเธอ เมื่อบุรินทร์รบเร้าบิดามารดาจะมาเปิดรีสอร์ทที่นี่ เธอจึงอาสามาดูแลบุรินทร์ และมาช่วยบุรินทร์ทำงานไปด้วยในที่ทำงาน เธอจะวางตัวกับบุรินทร์เหมือนนายจ้างกับลูกจ้าง และเรียกบุรินทร์ว่าพ่อเลี้ยงเมืองเหมือนกับที่คนงานเรียก
ค่ำนี้ ที่บ้านสวนคุณยาย มาตาเข้านอนแต่หัวค่ำเธอว่าจะหานิยายมาอ่านสักเื่แต่ได้ยินเสียงข้อความจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้นมา
G*จี้ แกทำไรอยู่
MATA อ่านนิยาย
G*จี้ แก...ฉันว่าจะเม้ามอยให้แกฟังเื่พี่รหัสฉันง่ะ
MATA พี่เมืองน่ะเหรอ
G*จี้ แม่นแล้ว
MATA มีอะไร ว่ามา
G*จี้ ฉันโทรหาแกได้ไหมี้เีพิมพ์
MATA ไม่เอา เสียงดังยายนอนแล้ว เกรงใจยาย
G*จี้ เค คืองี้นะ แกจำได้ไหมที่ฉันเคยบอกว่าพี่เมืองไปเปิดรีสอร์ทที่ลำพูนน่ะแล้วแกก็
ชวนเราไปงานเปิดตัวรีสอร์ท แต่แกเล่นตัวไม่ยอมไปไง จำได้ไหม
MATA จำได้ แล้วไง
G*จี้ แกได้เจอพี่เมืองยัง อยู่ใกล้ ๆ กันหน่ะ
MATA ไม่เจอโว้ย ไม่อยากเจอ
G*จี้ เผื่อเจอกันฝากความคิดถึงด้วยเน้อ
MATA ไม่รับฝากเพราะคงไม่เจอกัน เคนะ จะนอนแล้ว
G*จี้ แกโกรธอะไรพี่เขาป่าววะ
MATA ป่าว แค่นี้นะ ยายเรียกน่ะเดี๋ยวค่อยคุยกันเน้อ
G*จี้ เออ รักแกนะ ค่อยคุยกัน
MATA รักแกเหมือนกัน บาย
โกรธเหรอ มาตาเฝ้าถามตัวเอง เธอไม่โกรธบุรินทร์ แต่เธอไม่ชอบความคลุมเครือบุรินทร์เป็พี่รหัสของจีจี้ ทุกครั้งที่เจอกันเขามักจะคุยอยู่กับจีจี้ไม่ค่อยคุยกับเธอเท่าไหร่ แต่พอเห็นใครเข้ามาคุยกับเธอโดยเฉพาะผู้ชายเขามักจะหาเื่มานั่งคุยกับจีจี้ด้วยเสมอ จนจีจี้แอบมาถามเธอว่าพี่เมืองมาจีบเธอหรือเปล่า มาตาจึงแอบสังเกตเขามาตลอดดูเหมือนเขาจะคอยขัดขวางการพูดคุยของเธอกับเพื่อนผู้ชาย แต่ก็ไม่เคยคุยกับเธออย่างจริงจังเธอก็เลยไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าคนอย่างบุรินทร์จะมาชอบเธอได้
ครั้งหลังสุดที่เจอกันบุรินทร์เอาช่อดอกไม้มามอบให้เธอกับจีจี้ ในงานวันซ้อมรับปริญญาพอเธอกับจีจี้จะกลับ เขาก็อาสาไปส่งพวกเธอ เขาเหมือนจะอยากคุยกับเธอมองมาทางเธอตลอด แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พูดอะไร หลังจากนั้นมามาตาก็ไม่สนใจเขาอีกต่อไป ไม่ว่าเขาจะทักมาคุยกับเธอเธอก็แค่อ่านข้อความแต่ไม่ตอบกลับ เธอไม่ชอบคนไม่ชัดเจน คิดจะจีบแต่ไม่พูดฝันไปเถอะว่าเธอจะสนใจ
มาตา ได้แต่หวังว่าทฤษฎีโลกกลม หรือพรมลิขิตคงไม่เกิดขึ้นกับเธอหรอกนะ แต่ถ้าเจอกันจริง ๆ เขาคงจะจำเธอไม่ได้เพราะเธอเปลี่ยนลุกซ์จากสาวแว่นสุดเฉิ่ม มาเป็สาวบ้านสวนหน้าใสเมื่อมาอยู่ที่บ้านแล้ว เธอไม่จำเป็ต้องปกปิดใบหน้า แว่นตาเลยไม่ต้องใส่อีกต่อไปตอนสมัยเรียนจีจี้บอกว่าเธอสวยสะดุดตาเกินไป ไปที่ไหนก็มีแต่คนมองเธอก็เลยเปลี่ยนมาใส่แว่นตาอันโต ใส่เสื้อผ้าหลวม ๆ ไม่แต่งหน้าทาปากเหมือนคนอื่นๆ ทำตัวให้จืดจางเข้าไว้
เช้าวันพฤหัสบดีวันนี้ มาตาต้องไปส่งของที่รีสอร์ท เธอรีบคุมคนงานขนผักสดกับผลไม้ใส่หลังรถกระบะวันนี้มีผลไม้เพิ่มอีกหลายอย่าง ทั้ง ฝรั่ง ละมุด พุทรา และกล้วยหอมทอง เพราะคุณทิพย์ผู้จัดการ เมืองมนต์ รีสอร์ท ได้สั่งเพิ่มมาจากเดิม
เมื่อมาถึงรีสอร์ทมาตาก็รีบเดินไปประสานงานกับคุณทิพย์ พนักงานรีสอร์ท บอกพาเธอไปหาที่ห้องทำงานมาตาเดินตามพนักงานไปจนถึงหน้าห้อง
ก๊อกๆ หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเอ่ยปากอนุญาตให้เข้ามาได้
“สวัสดีค่ะคุณทิพย์”มาตาไหว้คุณทิพย์ เธอชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะเพิ่งเห็นว่าคุณทิพย์มีแขกอยู่จังหวะนั้นเอง คนที่นั่งหันหลังให้กับมาตา ก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันหน้ามาหาเธอ
“ลิตา”ผู้ชายคนนั้นเอ่ยเรียกเธอ
มาตาใมากนี่เธอเห็นภาพหลอนใช่หรือไม่ เธอไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอขณะนี้ คือคนที่เธอเลี่ยงพบเจอมาตลอด และเขาก็คือคนที่เธอกับจีจี้พูดถึงเมื่อคืน
“ลิตา”เขาเรียกขึ้นอีกครั้ง นี่คือเขาจริง ๆสินะ คนที่เรียกเธอว่าลิตามีเพียงเขาคนเดียว บุรินทร์ เลิศบูรณะกูลหรือ เมือง พี่รหัสของจีจี้นั่นเอง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยแทนตัวเองตามที่เขาเรียกเลยสักครั้งก็ตาม
“สวัสดีค่ะ..พี่..เอ่อคุณบุรินทร์”มาตาพูดตะกุกตะกัก
“รู้จักกันเหรอคะพ่อเลี้ยง” คุณทิพย์เอ่ยขัดจังหวะให้ เพราะดูแล้ว ทั้งคู่น่าจะรู้จักกัน
“ครับนี่มาลิตาเพื่อนสนิทน้องรหัสผมนะครับอาทิพย์” บุรินทร์พูดพลางมองมาทางมาตา
“เอ่อคือดิฉันเอาผักกับผลไม้จากบ้านสวนคุณยายมาส่งค่ะ”
“ผมกำลังว่างงานอยู่ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปดูเองครับ อาทิพย์ติดงานอยู่ไม่ใช่เหรอ”บุรินทร์หันไปมองทิพย์อาภา ที่ส่งยิ้มล้อเลียนมาให้
‘ไหนบอกว่าจะรีบไปดูเฟอร์นิเจอร์สำหรับตกแต่งห้องประชุมเพิ่ม มาตอนนี้ว่างงานซะแล้วพ่อเลี้ยงหนอพ่อเลี้ยง’ ทิพย์อาภาได้แต่อมยิ้มให้กับบุรินทร์
“เชิญครับ”บุรินทร์รีบชวนมาตาออกจากห้อง เขารู้ว่าอาทิพย์รู้ทันเขาแต่เขาไม่ยอมให้อามาขัดขวางแผนการของเขาในครั้งหรอก
พ่อเลี้ยงเมืองพามาตามายังจุดลงของเขาทำทีวางมาดพ่อเลี้ยงต่อหน้าคนงาน แต่พอหลับหลังคนงาน เขารีบลากมาตาออกมาคุยกันด้านนอก
“ทำไมลิตาถึงมาอยู่ที่นี่เราทำงานอยู่กับจีจี้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไม่เคยตอบข้อความแชทของพี่เลย”
“ใจเย็นๆ ค่ะ มาตากลับมาอยู่บ้านแล้ว พอดี่นี้ยายไม่ค่อยสบายค่ะมาตาเลยกลับมาอยู่ถาวร อืมแล้วนี่คือรีสอร์ทของพี่เมืองเหรอคะ มาตาไม่ยักรู้” มาตาจงใจเลี่ยงตอบคำถามของบุรินทร์ ซึ่งบุรินทร์พอมองออกว่ามาตาเปลี่ยนเื่คุย เธอต้องโกรธอะไรเขาสักอย่างแน่ ๆเขาต้องลองถามจีจี้ดูก่อนเผื่อจะได้คำตอบกลับมา
“พี่บอกจีจี้นะว่าพี่มาเปิดรีสอร์ทอยู่ที่นี่แล้วก็เชิญพวกเรามางานด้วย แต่ไม่มีใครยอมมาซักคน”บุรินทร์พูดพลางทำหน้าเศร้า
“พอดี่นั้นมาตากับจีจี้เรากำลังงานเริ่มทำงานกันนะคะ เลยไม่กล้าลางาน” มาตารีบแก้ตัวเห็นเขาทำเหมือนน้อยใจ พวกเธอไม่กล้าลางานนั่นเป็เื่จริงแต่เธอไม่พร้อมจะเจอกับบุรินทร์ต่างหากเลยหาทางหลบเลี่ยงไปอย่างนั้น
“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไปว่าแต่ ลิตากลับมาเมื่อไหร่ แล้วเราต้องเป็คนมาส่งทุกครั้งเลยหรือเปล่า”
“มาตาเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันค่ะวันนี้ลุงชิดติดส่งของอีกที่ มาตาเลยมาส่งที่นี่แทน”
“ดีแล้วล่ะเอางี้นะ ถ้าลิตามาส่งของที่นี่ก็เข้าไปบอกพี่ที่ห้องเลยนะ ไม่ต้องผ่านคุณทิพย์แล้วแกงานเยอะน่ะ”
“ค่ะ”มาตารับคำ แต่สมองของเธอกำลังสั่งให้เธอถอยห่างจากพ่อเลี้ยงเขาในตอนนี้ดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้น ผิวคล้ำลงเล็กน้อย อกกว้างขึ้น ใบหน้าคมมีเคราขึ้นเล็กน้อยจมูกเป็โด่งดั้งเป็สัน ั์ตาสีน้ำตาลเข้มชวนหลงไหล ริมฝีปากบางภายใต้หนวดบางๆ
โอ้ว!! ไม่นะนี่เธอมีภาพจำของเขา ในหัวขนาดนี้เลยเหรอเขาในตอนนั้นดูต่างจากตอนนี้ไม่มาก โดยรวมแล้ว เขายังคงดูหล่อเหลา อบอุ่นอยู่เหมือนเดิม
กลับไปบ้านเธอคงต้องขอสลับหน้าที่ส่งของกับลุงชิดเสียแล้ว อยู่ใกล้เขาแบบนี้ เธอไม่อยากให้ความรู้สึกเดิมๆ กลับมาอีกครั้ง
“แล้วทำไมลิตาไม่ใส่แว่นไว้ เอาไว้กันลมก็ยังดี แดดที่นี่ก็แรงพอดูนะ พี่เป็ห่วง”
“อยู่ที่นี่ไม่ต้องใส่หรอกค่ะคนกันเองทั้งนั้น เขาเคยเห็นมาตาเป็แบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”
บุรินทร์กำลังจะพูดอะไรสักอย่างมาตารีบขัด “คนงานส่งของเสร็จแล้ว มาตาไปวางบิลก่อนนะคะ ขอตัวก่อนค่ะ สวัสดีค่ะ”มาตารีบพูดพร้อมกับยกมือไหว้แล้วหมุนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
“คิดจะหลบพี่เหรอลิตา วันนี้พรมลิขิตให้เรามาเจอกันแล้วพี่ไม่ยอมให้เธอหนีอีกแน่ ต่อไปนี้พี่จะขอลิขิตต่อเองนะ มาย..ลิตา”
591
