ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 151: หนี

เปรี้ยง!!!

กระบี่วิญญาณวายุทมิฬของหลิงเซียวปะทะเข้ากับกระบี่มารของกู่เทียนฉิงอย่างจัง! แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างของหลิงเซียวไถลถอยหลังไปเกือบสิบก้าว พื้นหินใต้เท้าแตกระแหงเป็นทางยาว

"อึก!"

หลิงเซียวรู้สึกถึงเลือดลมที่ปั่นป่วนภายในอก แขนขวาที่ถือกระบี่ชาหนึบ พลังของกู่เทียนฉิงในตอนนี้หนักหน่วงและรุนแรงเกินกว่าขอบเขตแก่นทองคำจะรับไหว ยิ่งไปกว่านั้น หมอกสีดำรอบตัวเจ้าสำนักมารยังคอยกัดกร่อนม่านพลังคุ้มกันของเขาตลอดเวลา

"ฮ่าๆๆๆ! เป็นอย่างไรบ้างหลิงเซียว! นี่คือพลังที่เจ้าไม่มีวันเอื้อมถึง!"

กู่เทียนฉิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเขาดูดซับละอองเลือดที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ยิ่งมีคนตายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น บาดแผลเล็กน้อยที่เกิดจากการปะทะเมื่อครู่สมานตัวในพริบตา

หลิงเซียวหรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

"ไม่ได้การ... ขืนสู้ต่อในสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยให้มันแบบนี้ ข้าจะเสียเปรียบจนถึงแก่ความตาย"

เขามองไปรอบๆ สนามรบที่เต็มไปด้วยความโกลาหล ทหารและศิษย์นิกายต่อสู้กันอย่างนองเลือด ฝุ่นควันและเปลวไฟลุกไหม้ไปทั่ว

"ต้องถอยก่อน"

การตัดสินใจของหลิงเซียวเด็ดขาด เขาไม่ได้ยึดติดกับศักดิ์ศรีโง่ๆ ว่าต้องยืนหยัดสู้จนตัวตาย การถอยเพื่อหาโอกาสใหม่คือวิถีของผู้ฉลาด

"คิดจะหนีรึ? ไม่มีทาง!" กู่เทียนฉิงเหมือนจะอ่านความคิดออก เขาเงื้อกระบี่ขึ้นเตรียมฟาดฟันกระบวนท่าสังหาร "มารกลืนนภา!"

คลื่นดาบสีดำขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่หลิงเซียว ปิดล้อมทุกทิศทาง!

หลิงเซียวสูดลมหายใจลึก รวบรวมพลังเฮือกใหญ่

[เพลงกระบี่อสูรพันคม: ระเบิดเงา!]

แทนที่จะโจมตีศัตรู หลิงเซียวกลับปักกระบี่ลงพื้นแล้วระเบิดคลื่นเงากระบี่นับพันสายออกไปรอบตัว!

ตูมมมมม!

เงากระบี่นับพันพุ่งชนกับคลื่นดาบมารและพื้นดิน ทำให้เกิดแรงระเบิดของฝุ่นหินและควันไฟฟุ้งกระจายบดบังทัศนวิสัยจนมืดมิดไปทั่วบริเวณ!

"ลูกไม้ตื้นๆ!" กู่เทียนฉิงตวาดลั่น เขาโบกมือพัดฝุ่นควันให้หายไปในพริบตา

แต่ทว่า... ตรงจุดที่หลิงเซียวเคยยืนอยู่ กลับว่างเปล่า!

มีเพียงรอยเท้าจางๆ ที่มุ่งหน้าหายไปในกลุ่มฝูงชนที่กำลังต่อสู้กันอย่างชุลมุน

"มันหนีไปแล้ว!" กู่เทียนฉิงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว "ตามล่ามัน! พลิกแผ่นดินหาก็ต้องเจอ! อย่าให้มันรอดไปได้!"

หลิงเซียวอาศัยจังหวะชุลมุน ใช้ทักษะ [ประกายวายุ] เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ผสมผสานกับการลบกลิ่นอายตัวตน หลบหนีออกจากสนามประลองหลวงไปได้อย่างหวุดหวิด เขามุ่งหน้าเข้าสู่ตรอกซอยที่ซับซ้อนของเมืองหลวง ทิ้งเสียงคำรามของปีศาจร้ายไว้เบื้องหลัง

การต่อสู้ยกแรกจบลงแล้ว... แต่สงครามเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น