ทั้งหมดเงียบสงัด!
ดวงตาของเหล่าเด็กหนุ่มตระกูลเย่ล้วนเต็มไปด้วยความสยดสยองและหวาดกลัว!
ทุกคนในตระกูลเย่ต่างรู้ดีว่าเย่ฉวนรักน้องสาวของเขามาก อาจกล่าวได้ว่าเย่ฉวนเป็คนที่ขี้หวงน้องสาวเข้าขั้นบ้าคลั่งเลยทีเดียว!
แต่พวกเขาไม่คิดว่าเย่ฉวนจะบ้าน้องสาวถึงเพียงนี้!
เย่เฟิงมีฐานะเป็ถึงหลานสายตรงของผู้เฒ่าตระกูลเย่ และลูกผู้พี่ลูกผู้น้องของเย่หลางเชียวนะ! แต่เย่ฉวนกลับลงมือฆ่าได้อย่างง่ายดายโดยไม่แม้แต่ลังเลเลยสักนิด!
เย่ฉวนไม่มัวเสียเวลากับพวกที่ยืนล้อมรอบที่เหลือ เขารีบตรงดิ่งไปยังห้องเก็บโอสถประจำคฤหาสน์ ขณะนี้มีชายชราผู้หนึ่งกำลังเดินออกมา
ชายชราผู้นี้ก็คือหนึ่งในเหล่าผู้าุโประจำตระกูลเย่ นามว่าเย่ชิง เป็คนดูแลประจำห้องเก็บโอสถของคฤหาสน์ตระกูลเย่
ทันทีที่เห็นเย่ฉวน เย่ชิงก็พลันขมวดคิ้ว "เย่ฉวน เ้าจะทำอะไรน่ะ?"
เย่ฉวนพุ่งตัวไปที่หีบยา เขากวาดสายตามองหีบทั้งหมดเ่าั้อย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับซี่ตะแกรงลูกกรงอันหนึ่ง แต่เมื่อเปิดออก เขากลับพบว่ามันว่างเปล่า!
ในเมื่อเป็เช่นนี้ ท่าทางเย่ฉวนก็สงบลง เขาหันไปมองเย่ชิง "ยาบำรุงจิติญญาล่ะ"
เย่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย "ข้าได้นำมันไปซ่อนแล้ว เย่ฉวน มีคำสั่งถ่ายทอดลงมาจากเบื้องบนว่าให้หยุดส่งยารักษาให้แก่น้องสาวของเ้า แล้วนี่เ้า..."
ทันใดนั้นเย่ฉวนก็หันไปคว้าสิ่งหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากตู้ยาที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ และโยนมันใส่เย่ชิง
ใบหน้าของเย่ชิงเปลี่ยนสี เขาเคลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็วเพื่อหลบเ้าสิ่งนั้น และถึงแม้จะหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่เย่ชิงก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าอีกครั้งเมื่อเย่ฉวนหายตัวมาอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว!
เย่ฉวนชกไปที่ศีรษะของเย่ชิงอย่างรวดเร็ว!
เรียบง่ายและทรงพลัง!
เย่ชิงใกลัว เขาหมุนข้อมือข้างขวาและปล่อยหมัดสวนกลับที่ไปเย่ฉวน
หมัดทั้งสองเข้าปะทะกัน!
"ปัง!"
เสียงะเิออกของพลังดังขึ้น!
หลังจากโดนหมัดของเย่ฉวน เย่ชิงก็ล่าถอยกลับไปอย่างรวดเร็วเมื่อเขาถูกต้อนจนมุมและไม่มีทางออก เย่ฉวนปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าทันควัน และคราวนี้เขาออกแรงชกไปที่ศีรษะของเย่ชิงอีกครั้ง!
ลูกศิษย์ของเย่ชิงที่อยู่นั้นในรีบก้มหลบ ละล่ำละลักพูด "ข้าจะให้เ้า ให้เ้าแน่ ๆ!"
หมัดของเย่ฉวนหยุดห่างจากใบหน้าของเย่ชิงเพียงไม่กี่นิ้ว!
เย่ชิงมองไปที่เย่ฉวนด้วยความหวาดกลัว เขาเองก็มีพลังอยู่ในขั้นหก ผสานลมปราณ แม้ว่าจะไม่ได้ออกไปต่อสู้ข้างนอกบ่อยครั้งนัก แต่อย่างน้อยเท่าที่เขารู้ พลังของเย่ฉวนก็เพิ่งจะอยู่ในลำดับที่ห้า ขั้นแสวงหาเท่านั้นเอง อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับว่าเขาพ่ายแพ้อย่างแท้จริง!
ความแข็งแกร่งของเย่ฉวนนั้นน่ากลัวเกินไป!
เย่ฉวนถอนมือออก สีหน้าของเย่ชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่กล้าเล่นลูกไม้ใด ๆ รีบหยิบขวดหยกสีขาวออกมาและส่งให้เย่ฉวน
เย่ฉวนเปิดมันออกและส่องดูข้างใน—ปรากฏว่ามียาบำรุงจิติญญาอยู่เพียงสิบห้าเม็ดเท่านั้น!
คิ้วของเย่ฉวนพลันยับย่น เย่ชิงจึงรีบอธิบายขึ้นว่า "เย่ฉวน ยานี้มีราคาสูงมากและหาไม่ได้ในเมืองชิง ดังนั้นเราจึงต้องไปหาซื้อมาจากข้างนอก ฉะนั้นยาที่เหลือจากการซื้อครั้งล่าสุดก็มีเหลืออยู่เท่านี้แล้ว!"
เย่ฉวนเงียบไปชั่วขณะ ในที่สุดก็ยอมรับขวดหยกนี้ไปและกล่าวว่า "ข้าต่อสู้เพื่อตระกูลมานานหลายปี กับยาแค่นี้ถือว่ามากไปหรือไง?"
เย่ชิงมองไปที่เย่ฉวนและไม่ได้เอ่ยอะไร
เย่ฉวนสิ้นคำจะพูด เขาหมุนตัวออกจากห้องเก็บโอสถไป แต่ข้างนอกนั้นผู้เฒ่าตระกูลเย่และบรรดาผู้าุโทั้งหลายได้ปิดล้อมเขาไว้หมดแล้ว!
ผู้เฒ่าตระกูลเย่และคนอื่นๆรู้ชัดแจ้งว่าเย่ฉวนลงมือฆ่าเย่เฟิงลงไปเพราะความกราดเกรี้ยว
ผู้เฒ่าตระกูลเย่จ้องไปที่เย่ฉวนอย่างจริงจัง "หลานชายข้าเพียงกล่าวล่วงเกินน้องเ้าไม่กี่คำ ถึงกับต้องฆ่าแกงกันด้วยเื่แค่นั้นเองหรือ?"
เย่ฉวนเดินย่างสามขุมเข้าไปหาผู้เฒ่าตระกูลเย่ "เป็เพราะท่านสั่งสอนหลานชายได้ไม่ดีพอ ข้าเลยจัดการสั่งสอนแทนให้แล้ว"
ผู้เฒ่าตระกูลเย่ค่อย ๆ กำหมัดแน่น เย่ฉวนมองผู้เฒ่าตระกูลเย่อย่างปราศจากความรู้สึก อย่างไรก็ตาม มีเจตนาฆ่าอยู่แล้วหลงเหลืออยู่ในสายตาของเขา
ผู้เฒ่าตระกูลเย่ก็สั่งอย่างโเี้ "โบยมันให้ตาย!"
ทันใดนั้นองครักษ์บางคนของตระกูลเย่ก็พุ่งเข้าหาเย่ฉวน
มุมปากของเย่ฉวนโค้งหยักยิ้มอย่างชั่วร้าย วินาทีต่อมา เขายืนเขย่งเท้าและทั้งตัวก็เคลื่อนไปข้างหน้า และก่อนที่จะมีใครได้ทันเข้าใจสถานการณ์ ร่างของหัวหน้าองครักษ์ก็กระเด็นไกลออกไปหลาบสิบเมตร!
เย่ฉวนยังไม่หยุดแค่นั้น เขากลับหลังหันแล้วทะยานตัวขึ้นไปเตะองครักษ์คนอื่นที่วิ่งมาด้วยการกวาดขาในอากาศ
"เปรี้ยง!"
องครักษ์ทุกคนกระเด็นปลิวไปสิ้น!
ในเวลานี้ เย่ฉวนก็พุ่งตรงเข้าไปหาผู้เฒ่าตระกูลเย่!
เมื่อการณ์กลับเป็เช่นนี้ สีหน้าของผู้เฒ่าตระกูลเย่ก็พลันเปลี่ยนด้วยรับรู้ถึงความอันตราย เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าและกระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างใส่เย่ฉวน!
มือขวาของเย่ฉวนกำหมัดแน่น จากนั้นก็เริ่มตอบโต้ด้วยพลังฝ่ามือของตัวเองบ้าง!
"เปรี้ยง!"
พอหมัดขวานั้นััได้ถึงตัว ร่างของผู้เฒ่าตระกูลเย่ก็ไถลไปด้านหลังไกลหลายสิบก้าวในขณะที่เย่ฉวนยังยืนนิ่งและไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว!
ผู้เฒ่าตระกูลเย่มองไปที่เย่ฉวนด้วยความประหลาดใจ "นี่เป็ไปได้อย่างไร จุดตันเถียนของเ้าถูกทำลายไปแล้ว เหตุใดเ้าจึงยังแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้?"
ห่างออกไป เย่ฉวนหรี่ตาลงเล็กน้อย "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าจุดตันเถียนของข้าเสียหาย?"
ผู้เฒ่าตระกูลเย่จ้องมองเย่ฉวนด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
เย่ฉวนเข้าใจทุกอย่างโดยกระจ่างขึ้นมาทันทีทันใด!
ที่แท้ ชายลึกลับที่ถูกส่งมาให้ซุ่มโจมตีเขาในตอนแรกนั้นก็คือฝีมือตาเฒ่าตระกูลเย่!
เมื่อนึกได้ถึงความเ็ปในตอนนั้น จิตสังหารก็ฉายชัดขึ้นในแววตาของเย่ฉวน แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีตัวรบกวนไล่หลังขัดจังหวะเข้ามาเสียได้ "เย่ฉวน เ้าไปได้แล้ว!"
ทุกคนหันไปมองตามต้นเสียง คนผู้นั้นที่เพิ่งมาถึงก็คือเย่หลาง!
เย่ฉวนจ้องมองเย่หลางอย่างเ็าก่อนจะหันหลังจากไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว!
หนนี้เหล่าองครักษ์ไม่ได้ขัดขวางเขาไว้ แต่พากันมองไปที่เย่หลาง
ผู้เฒ่าตระกูลเย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เย่หลางถามขึ้นอย่างงงงวย "เย่หลาง ถึงแม้ว่าเ้าจะมีนัดประลองชี้เป็ชี้ตายกับมันอยู่ แต่หนนี้มันถึงกับลงมือฆ่าลูกพี่ลูกน้องของเ้าได้ เหตุการณ์นี้..."
เย่หลางพูดขัดขึ้นกลางลำ "สบายใจได้ อีกสองวันให้หลังข้าจะได้แก้แค้นให้เขาแน่!"
317
