โจรโฉดหลายสิบยี่สิบคนตกตายจนหมดเบื้องหน้าูเามนุษย์เืแดงฉานอันส่งกลิ่นคาวรุนแรงจอมเลวทรามและจอมโฉดจอมเสแสร้งกำลังยืนร่างกะโผลกกะเผลกโอนเอนจะล้มตลอดเวลาทั่วร่างมันเต็มไปด้วยาแและโลหิตเกรอะกรังใบหน้าอันหยิ่งผยองนั้นหวาดกลัวจนสั่นสะท้านเสียงแค่นหัวเราะเ็าของทหารเกราะเงินดังกึกก้องเยาะเย้ยแววตาแต่ละคนล้วนสะใจอย่างสุดแสนจะเปรียบปาน
หลายคนมีสีหน้าเลื่อมใสยามมองไปที่เ้าเมืองบุรุษที่เงียบเฉยไม่ชอบพูดจาและไม่โดดเด่นยามจับกระบี่กลับดูทรงพลังและโเี้ถึงเพียงนี้ทหารเกราะเงินหลายคนเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเ้าเมืองทอดสายตามองร่างอันน่าเวทนาของจอมชั่วสองโฉดอย่างเย้ยหยันยามนั้นมีสองทหารชุดเกราะเงินอันเดินนำหน้าผู้อื่นมาสองคนนี้มีตรีประดับแปะติดกลางอกเกราะจำนวนมากดูก็รู้ว่ามีตำแหน่งสูงสุดในบันดาลทหารเกราะเงิน
ทหารเกราะเงินผู้หนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเ้าเมืองเห็นมันหายใจหอบหนักหน่วงอยู่เล็กน้อยแววตาก็มองวูบไปฝั่งตรงข้ามตนซึ่งเป็ทหารเกราะเงินอีกคนหนึ่งด้วยสายตาแปลกประหลาดพิกลยามนั้นมันเอ่ยปากกล่าวว่า" นายท่านให้ข้าพเ้าได้รับเกียรติสังหารคนเลวในแผ่นดินเพื่อแก้แค้นแก่ผู้คนในเมืองและผู้คนที่ถูกพวกมันคร่าชีวิตไปเถิด" มันกล่าวเสียงใสรอยยิ้มแปลกประหลาดดวงตาทอประกายความพิสดารอันซับซ้อนเห็นเ้าเมืองผงกศีรษะเบาๆ หมายความว่าให้มันลงมือ
คนผู้นี้เป็มือขวาของเ้าเมืองอีกหนึ่งฝั่งก็เป็มือซ้ายของเขาโดยปกติเ้าเมืองมักอยู่แต่ในห้อง่หลังๆ กลับไม่ค่อยสั่งการพวกมันสักเท่าไรในอดีตยามพเนจรทั้งสองเป็ผู้ช่วยของเขาไปทุกที่ทุกหนแห่งเขาจึงไว้ใจพวกมันเป็พิเศษรอยยิ้มประดับขึ้นใบหน้าของทหารเกราะเงินอันมีผมสีดำยาวดวงตากลวงลึกคิ้วหนาดกจมูกเป็สันปานกลางปากใหญ่สีแดงม่วงกุมดาบเงินชักออกจากฝักเสียงเคร้งลากยาว
อันมือขวาของเ้าเมืองมีฉายาว่าดาบเงินมือซ้ายมีฉายาว่าดาบทองทั้งคู่ชักดาบออกพร้อมกันทันทีที่ได้ยินเสียงดาบออกจากฝักจอมชั่วสองโฉดก็สั่นเทิ้มหวาดกลัวร่ำร้องขอชีวิตอย่างไม่ขาดปากดาบเงินและดาบทองลอบมองสบตากันก้าวไปข้างหน้าเหนือเ้าเมืองหนึ่งก้าวมันยกดาบเฉียงๆ ประมาณอกลมปราณกล้าแข็งไม่ธรรมดาะเิออกสองสายทันใดนั้นก็บังเกิดเื่ราวอันพลิกตลบออกมา
ดาบเงินและดาบทองก้าวไปอยู่หน้าเ้าเมืองราวหนึ่งก้าวแม้นมันจะเดินเข้าหาจอมชั่วสองโฉดแต่กลับมิได้ฟันศีรษะของจอมชั่วสองโฉดเห็นดวงตามันสาดแสงประกายจิตสังหารและละโมบแต่ปลายดาบก็เสือกแทงกลับหลังแนวเฉียงอย่างพร้อมเพรียงด้วยอานุภาพที่ลงมือสุดแรงอีกทั้งไม่ทันระวังเพราะไม่คาดคิดจะถูกทรยศเช่นนี้ทำให้เ้าเมืองมิได้ระวังต้องถูกสองดาบแทงทะลุซี่โครงทะลวงเข้าใส่อวัยวะภายในอย่างโเี้พวกมันเล็งจุดหมายอย่างแม่นยำนั้นก็คือรอยต่อของชุดเกราะที่อยู่ตรงซี่โครงแต่ละข้าง
สีหน้าเ้าเมืองพลันมืดครึ้มและซีดเผือดขึ้นทันทีเืลมภายในเดือดระอุพลุ่งพล่านเพราะมันใช้พลังกับการโจมตีกับจอมชั่วสองโฉดไปเกินครึ่งด้วยความที่กระบี่นี้พิสดารจึงกินแรงมากเป็พิเศษยามนี้ไม่ได้ระวังขณะที่อ่อนแอจึงถูกสองดาบแทงทะลุซี่โครงปราดโดนอวัยวะภายในฉีกขาดจำนวนมากโลหิตหลั่งไหลออกมาราวท่อน้ำดาบเงินและดาบทองชักอาวุธกลับ
ด้วยความไม่ระวังบวกกับอ่อนแอทำให้มันพลาดพลั้งเพลี่ยงพล้ำอีกอย่างเพราะดาบเงินดาบทองก็มีพลังภายในไม่ธรรมดาแม้นจะเทียมเทียบกับเขาไม่ได้แต่ยามรวมกันลงมือใน่เวลาคับขันก็สามารถทำให้เขาสาหัสหนักได้แต่เ้าเมืองเป็ยอดฝีมือถึงแม้จะถูกลอบโจมตีแต่จิตใจยังหนักแน่นไม่ยอมปล่อยวางโดยที่กระบี่ยังกุมอยู่ในมือเมื่อทั้งสองกำลังจะผละออกหลบหนีจิตสังหารพร้อมกับรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวก็ะเิออกเป็สภาวะดั่งจอมมารก้าวเท้าลงมา
กระบี่สีเหลืองนั้นสั่นสะท้านดวงตาของสัตว์ร้ายตรงด้ามจับนั้นเปล่งแสงสีแดงฉานรัศมีกระบี่พลันเปลี่ยนเป็สีแดงฉานปานบ้าคลั่งดวงตาประกายความกระหายเืมันก้าวเท้าออกหนึ่งก้าวสะอึกกายปราดเดียวก็ยืนอยู่ระหว่างกลางทั้งสองมันสะบัดกระบี่ฟาดฟันออกอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุคมดาบอันมหึมาออกแรงด้วยพลังทั้งหมดแม้จะไม่รู้ว่าเหตุผลที่มือซ้ายและมือขวาที่ตนวางใจหักหลังแต่มันก็โกรธเกรี้ยวจนบ้าคลั่ง
อาจเพราะรู้ว่าตนเองมิอาจอยู่รอดอีกต่อไปจึงลงแรงอย่างบ้าคลั่งสังหารผู้ทรยศอย่างโเี้ดาบเงินดาบทองร่างกายหนาวเหน็บจนสั่นสะท้านไม่คาดคิดว่าเ้าเมืองจะมีท่วงท่าที่ว่องไวปานประกายไฟเช่นนี้ครั้นจะหลบหนีก็มองเห็นแสงสีแดงฉานพร่างพรายรอบด้านคมกระบี่สะบัดออกอย่างบ้าคลั่งสายลมแรงพัดโชยหนึ่งระลอกประกายราวพระพิรุณโปรยปรายพร่างพรมลงมาเสียงฉึบฉับแหวกอากาศก็ดังต่อเนื่องหลายครั้งกลิ่นเหม็นคาวโลหิตฉุนแรงก็คละคลุ้งฟุ้งกระจายโลหิตและอวัยวะภายในก็ะเิออกราวกับดอกไม้ไฟ
เสียงโหยหวนคร่ำครวญร่ำร้องอย่างทุกข์ทรมานดังแว่วแหลมหูเสียงนั้นเ็ปเกินทานทนราวกับเรือนร่างจะฉีกแยกออกจากกันกระดูกลั่นส่งเสียงดังลั่นครืดคราดกรอบแกรบเืลมพลุ่งพล่านะเิออกดั่งพลุไฟ
คมกระบี่แดงฉานนั้นบ้าคลั่งฟาดฟันออกครั้งเดียวก็ตวัดฟันราวกับพายุหลายสิบคมกระบี่สะบั้นร่างของดาบเงินและดาบทองเป็ชิ้นๆ นับสิบชิ้นมันรวดเร็วจนสีหน้ายังไม่ทันเปลี่ยนทั้งโลหิตอวัยวะภายในและสมองล้วนเกรอะกรังแหลกเหลวลงมาอย่างบ้าคลั่งภาพอันน่าสยดสยองชวนอาเจียนบังเกิดขึ้นเบื้องหน้าแม้แต่ทหารเกราะเงินเ่าั้ที่ยังตะลึงงุนงงไม่ทันคิดก็มองเห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้ก็ต้องอาเจียนออกมาอย่างหนักหน่วงภาพนี้แม้แต่นักฆ่ายังต้องหวาดหวั่น
ทั้งโลหิตและเนื้อหนังมังสาทุกส่วนขององคาพยพทั้งหมดแหลกเหลวนับสิบยี่สิบชิ้นกองพะเนินเต็มไปหมดโลหิตมากมายกองสุมราวกับธารโลหิตแม้แต่จอมชั่วสองโฉดก็ยังก็ถูกฟันเป็สิบๆ ชิ้นพร้อมๆ กันสี่คนนับเป็พลังฝีมือกระบี่อันน้าตกตะลึงร่างของเ้าเมืองอาบโลหิตและเศษซากอวัยวะจำนวนมากเกราะสีทองหรือแม้แต่ใบหน้าก็ยังถูกย้อมจนแดงฉานแววตาหม่นแสงไร้ชีวิตชีวาแม้จะไร้เรี่ยวแรงจนใกล้ตายมือก็ยังไม่ปล่อยจากกระบี่ซี่โครงทั้งสองข้างที่ถูกดาบแทงทะลวงหลั่งไหลโลหิตออกอย่างต่อเนื่องมันเริ่มหายใจรวยรินอ่อนระทวยขึ้นมา
แม้แต่กระบี่ยังแดงฉานเ้าเมืองยกกระบี่ขึ้นวูบหนึ่งคราพลางเปล่งเสียงอย่างแ่เบาด้วยรอยยิ้มอันลาจากมิตรสหายกระบี่สั่นสะท้านคราหนึ่งดั่งมีเศษส่วนของจิตใจก็ปานอันที่จริงกระบี่นี้ล้ำค่าจนสามารถสะท้านยุทธภพมีที่มาอันเก่าแก่โบราณอย่างสุดจะเปรียบปานของวิเศษที่มันถือครองในหมู่ตึกเ้าเมืองก็คือกระบี่เล่มนี้เพียงแต่เขาไม่สามารถไขความลับและเปิดเผยพลังที่กักเก็บสะสมไว้ภายในกระบี่ให้ออกมาได้
ตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมาเขาล้วนใช้ชีวิตอยู่กับกระบี่เล่มนี้ภายในห้องเขาทดลองเพื่อไขความลับของกระบี่อยู่ทุกวันคืนกระทั่งผ่านไปหลายสิบปีก็มิอาจทำอันใดได้ยามศัตรูบุกรุกเป็เวลาที่เขาสร้างพิธีกรรมหนึ่งขึ้นมาพอดิบพอดีระหว่างพิธีกรรมมิอาจหยุดยั้งกลางคันมิฉะนั้นจะถูกพลังสะท้อนกลับจนตัวตายยามนี้มันลูบไล้กระบี่ด้วยมืออันอ่อนแรงรอยยิ้มอันอ่อนโยนมิได้กล่าวอันใดก็ดึงเอาฝักข้างเอวมาอย่างแ่เบา
ทหารเกราะเงินข้างๆสามสี่คนตื่นตระหนกโผกายมาพยุงมันเอาไว้ร่ำร้องอย่างแตกตื่นลนลานจะพามันไปรักษาเพียงแต่มันรู้ตัวเองดีว่าไม่มีทางรอดจึงบอกปัดปฏิเสธไป ในเมืองแห่งนี้ไหนเลยจะมีหมอหลงเหลืออยู่สักคน ? บอกให้ทหารที่หลงเหลือเพียงไม่กี่คนนั้นทิ้งเมืองนี้ไปนำของมีค่าในหมู่ตึกไปใช้ชีวิตบั้นปลายกับครอบครัวก็เพียงพอเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมเ้าเมืองเปลือกตาปิดลงเกือบครึ่งแม้ร่างจะไร้เรี่ยวแรงแต่ก็ไม่ยอมล้มลง
เอากระบี่เสียบคืนใส่ฝักมองด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาดพิสดารวูบหนึ่งก็เกร็งลมปราณระลอกสุดท้ายปากตวาดเสียงดังแต่อ่อนเปลี้ยว่า
" ผู้ใดมีวาสนาก็รับมันไปเถิด! " ทันทีที่กล่าวจบมือก็ขว้างปากระบี่ออกสุดแรงราวกับขว้างจักรเป็ประกายเสียงโครมครามดังแหวกฟ้าออกไปอย่างรวดเร็วกระบี่เล่มนี้พวยพุ่งออกไปราวกับดาวตกท่ามกลางสายตาของทหารเกราะเงินทั้งหมดที่ยืนข้างๆ กายมัน เ้าเมืองผู้นี้ไม่มีครอบครัวอยู่ตัวคนเดียวเขาจึงไม่คิดเก็บเอาไว้
เปลือกตาของเ้าเมืองค่อยๆ ปิดลงและก็ตกตายไปกระทั่งท่ายืนอันเด่นสง่าราวนักรบผู้ไร้พ่ายคนหนึ่งสายลมสยายเส้นผมที่ดำขลับของมันให้พลิ้วไสวไปมาโชยพัดหอบเอากลิ่นคาวเืรุนแรงโหมกระหน่ำไปทั่วสารทิศในหนึ่งค่ำคืนหนึ่งเมืองอันสงบสุขเป็ต้องลุกไหม้เศษซากมนุษย์มากมายเกลื่อนกล่นเต็มพื้นทุกทิศทางมีแต่กลิ่นคาวเืและกลิ่นเผาไหม้เปลวเพลิงสีแดงส้มนั้นยังคงลุกฮือโหมอย่างไม่หยุดยั้ง
ท่ามกลางเปลวเพลิงอันส่องสว่างสะท้อนท้องฟ้าจนแดงฉานประกายแสงหนึ่งเส้นก็วาดวาบท้องฟ้าไปข้ามผ่านซากศพมากมายออกไปราวกับดาวตกชั่วเวลานั้นเองภายในตัวเมืองที่ส่วนนอกที่สุดของเมืองบนถนนหนึ่งสายที่สองข้างขนาบด้วยบ้านเมืองและร้านค้าบนถนนนั้นมีแต่เืจนแดงฉานหลายศพนั้นไหม้เกรียมเพราะถูกเพลิงครอบเผาผลาญในจุดหนึ่งที่มีกองพะเนินซากศพมนุษย์จนสูงใหญ่พลันสั่นะเื
ซากศพอันกองเป็ูเามนุษย์นั้นขยับจากนั้นหลายศพก็ค่อยๆ ล้มทลายฟุบๆ ลงข้างล่างเมื่อหลายสิบศพถูกแหวกออกไปก็พลันมีศีรษะที่เกรอะกรังด้วยโลหิตจนแดงฉานโผล่พ้นออกมาใบหน้าสีแดงเถือกนั้นเกรอะกรังด้วยโลหิตมีบางส่วนที่แห้งกรังจนเส้นผมจับตัวเป็ก้อนทำให้ลักษณะท่าทางมันดูน่าสะพรึงกลัวราวกับปีศาจแดงก็ปานมองดูดวงตาอันเป็ประกายแวววาวแต่ก็หม่นหมองในเวลาเดียวกันให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างและหดหู่เกินใดเปรียบ
สีหน้าที่แดงเถือกนั้นไร้ความรู้สึกมองดูใบหน้าของมันผู้นี้กลับเป็ชายหนุ่มอายุสิบห้าสิบหกเท่านั้นแต่น่าแปลกใจที่ชายหนุ่มอายุน้อยเท่านี้กลับมีใบหน้าอันเ็าไร้ความรู้สึกมาตรแม้นจะตกอยู่ท่ามกลางซากศพทั่วตัวชโลมด้วยเืสูดลมหายใจก็ได้แต่กลิ่นคาวโลหิตก็มิได้ประหวั่นพรั่นพรึงแต่อย่างใดมันถึงขั้นเอาซากศพจำนวนมากมาเป็ที่หลบภัยเอาชีวิตรอดชายหนุ่มผู้นี้เป็ขอทานน้อยในเมืองแห่งนี้ทั้งชีวิตใช้อยู่อย่างไร้ค่ากระทั่งอาหารยังไม่มีจะกิน
ผู้คนมากมายรังเกียจเดียดฉันท์มาตลอดชีวิตทำให้มันไร้ความรู้สึกกับชีวิตอย่างสุดแสนประหนึ่งว่ามันมีชีวิตแค่อยู่ไปในแต่ละวันๆ ยามนี้ผุดขึ้นมาจากกองพะเนินซากศพมากมายก่ายกองหันซ้ายมองขวาก็เห็นแต่โศกนาฏกรรมมีแต่กลิ่นคาวพัดโชยแตะจมูกยามแรกแม้นพบเห็นผู้คนถูกสังหารมันก็ตื่นตระหนกใแต่เมื่อผ่านพ้นไปเรื่อยๆ กระทั่งเห็นผู้คนนับร้อยถูกสังหารทรมานสังขารต่อหน้าต่อตาทำให้จิตใจมันยิ่งเ็าไร้ความรู้สึกกอปรกับความคิดเกี่ยวกับชีวิตทำให้มันมองเื่ราวเช่นนี้เป็เพียงเื่ราวธรรมดาไปเสียแล้ว
มันลุกขึ้นยืนเดินกะเผลกๆ ไปข้างถนนอันเป็ร้านค้าขายของกินแห่งหนึ่งมันเดินเข้าไปหยิบขนมเปี้ยะมากินอย่างตะกละตะกลามสวาปามราวหิวโซมานานปีหยิบคว้าของกินเข้าปากอย่างมูมมามไม่แม้แต่จะสนใจว่ารสชาติจะมีกลิ่นคาวเืติดอยู่ผ่านไปกระทั่งหลายนาทีมันกินจนอิ่มหนำค่อยเดินออกจากร้านค้านั้นมามองที่ใดก็มีแต่ซากศพแววตามันช่างหดหู่เวิ้งว้างเหลือเกิน
ขณะที่จะเดินออกจากเมืองแห่งโศกนาฏกรรมไปนั้นพลันได้ยินเสียงแว่วแหวกฟ้ามาแต่ไกลค่อยแหงนหน้ามองฟ้าหนึ่งคราเห็นดาวตกหนึ่งสายพุ่งผ่านฟ้าต่ำมาอย่างรวดเร็วชายหนุ่มขอทานน้อยพลันขมวดคิ้วนิ่วหน้างุนงงกล่าวพึมพำกับตนเองว่า
" ดาวตก ดาวตก.... ดาวตกอันใดไฉนลอยต่ำถึงเพียงนี้... แต่แสงนั้นหม่นหมองเกินไปมิอาจนับเป็ดาวตกได้"
129
