หลังจากที่คลินิกเคลื่อนที่ได้รับความไว้วางใจจากชาวบ้านซานหยวน จำนวนคนไข้ก็เริ่มเพิ่มขึ้นทุกวัน
อวี้หลานตื่นแต่เช้ามืด ต้มน้ำยาสมุนไพร จัดชุดยาแบ่งเป็ถุงเล็กๆ ใส่ป้ายชื่อให้ชัดเจน—วิธีที่แม่เธอเคยใช้
“ท่านหญิง! คุณยายเหลียงมาอีกแล้วค่ะ—ยังปวดข้อเหมือนเดิม!”
อวี้หลานยิ้ม “ข้าเตรียมยาแช่เท้าไว้ให้แล้ว… แล้วอย่าลืมให้ท่านนอนยกขาสูงด้วยนะ”
ฮั่วหลงยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล—มองเธออย่างไม่วางตา
ไม่ใช่เพราะสงสัยอีกต่อไป…
แต่เพราะ รู้สึกอุ่นใจ เวลาเห็นเธอยิ้มให้คนไข้
แต่ในหมู่บ้านที่ดูสงบ—ไม่ได้ไร้ร้าย
ในกระท่อมหลังคาหญ้าแห่งหนึ่ง…
ชายชราผู้มีชื่อว่า “ลุงผู่” — ผู้เฒ่าผู้เคยเป็หมอพื้นบ้าน—นั่งจิ๊บชาอย่างเงียบเชียบ พร้อมชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดมือปืนลับ
“ท่านแน่ใจว่า… เ้าหญิงนั่นจะไม่เปิดโปงความลับของท่าน?”
“แน่นอน” ลุงผู่พยักหน้า “ข้าได้สั่งให้ลูกชายวาง ‘น้ำยาเปรี้ยว’ ไว้ในถังน้ำยาของเธอแล้ว… ถ้าใครดื่มเข้าไป—จะอาเจียนไม่หยุด… และชาวบ้านก็จะคิดว่า ‘ยาของเ้าหญิงทำให้ป่วย’”
ชายชุดมืดยิ้ม “ดี… ท่านหญิงซวีแม้ถูกเนรเทศ… แต่ยังส่งคนมาสอดแนมอยู่—และไม่มีใครอยากให้ผู้หญิงมาควบคุมการแพทย์”
เย็นวันนั้น—ขณะอวี้หลานเตรียมส่งยาให้ผู้ป่วยเรื้อรัง
ฮั่วหลงส่งขวดน้ำให้เธอ “ดื่มหน่อย… ท่านทำงานหนักทั้งวัน”
อวี้หลานรับมาอย่างไม่ระแวง—ดื่มอึกใหญ่
ทันใดนั้น—ท้องเธอกระตุก!
“อ๊าก—!” เธอคุกเข่าลง หน้าซีด อาเจียนออกมาทันที
ชาวบ้านที่มายืนรอรับยาต่างใ
“เป็อะไรไป!?”
“ยาที่ท่านหญิงให้… ทำให้ท่านหญิงป่วยหรือเปล่า!?”
เสียงกระซิบดังขึ้นเต็มลาน
ฮั่วหลงรีบอุ้มเธอเข้าไปในเต็นท์—มือสั่น “ท่านหญิง! ท่านเป็อะไร!?”
อวี้หลานหายใจหอบ แต่ยังมีสติ
“ไม่ใช่… ยาของข้า…”
เธอจ้องไปที่ถังน้ำยาที่วางอยู่ข้างนอก
“มีคน… ใส่อะไรบางอย่างลงไป…”
คืนนั้น—ในห้องเล็กๆ ของเต็นท์
อวี้หลานพักฟื้นอยู่บนเบาะ ใบหน้ายังอ่อนแรง แต่ดวงตายังคมกริบ
ฮั่วหลงนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ไม่หลับ
“…ทำไมท่านถึงไม่โทษข้า?” เขาถามเสียงเบา
“โทษท่านเื่อะไร?”
“เพราะข้าเป็คนเอาน้ำยาไปให้ท่าน… ข้าควรระวังให้มากกว่านี้”
อวี้หลานยิ้มแ่ “ไม่ใช่ความผิดท่านหรอก… ความผิดคือของคนที่ ไม่เชื่อ ว่าผู้หญิงจะรักษาคนได้ดีเท่าผู้ชาย”
ฮั่วหลงนิ่งไป
แล้วพึมพำ “…พ่อข้าไม่ได้ตายเพราะหมอหญิง… แต่ตายเพราะหมอ ไม่มีจริยธรรม—ซื้อยาปลอมมาขาย”
อวี้หลานเอื้อมมือไปจับมือเขาเบาๆ “แล้วตอนนี้… ท่านจะยอมให้คนแบบนั้นกลับมาอีกหรือ?”
เช้าวันต่อมา—อวี้หลานลุกขึ้นได้
เธอไม่ร้องเรียกความยุติธรรมด้วยเสียงดัง…
แต่เรียกชาวบ้านทุกคนมารวมกันที่ลานกลางหมู่บ้าน
“ข้าจะทำให้เห็น… ว่ายาของข้า บริสุทธิ์”
เธอเทน้ำยาที่เหลือจากเมื่อวาน—ที่ยังไม่ได้ปนเปื้อน—ใส่ถ้วย แล้วให้หญิงชราที่ป่วยเรื้อรังดื่ม
“ท่านหญิง! ไม่น่าเสี่ยงแบบนี้!”
“ข้าเชื่อในสิ่งที่แม่ข้าสอน… ยาที่ทำด้วยใจบริสุทธิ์ ไม่มีวันทำร้ายผู้คน”
หญิงชราดื่ม—แล้วหลับไปอย่างสงบ
เย็นวันนั้น—เธอลุกมาเดินได้
ชาวบ้านเริ่มเชื่อ
แต่ลุงผู่กลับหน้าซีด
คืนเดียวกัน—ฮั่วหลงตามลุงผู่ไปถึงป่าหลังหมู่บ้าน
“ท่านทำอะไรลงไป!?”
ลุงผู่ถอนหายใจ “ข้าแค่ไม่อยากให้หมู่บ้านเราพึ่งผู้หญิง—แล้วทิ้งธรรมเนียม!”
“ธรรมเนียมที่ทำให้พ่อข้าตายหรือ!?” ฮั่วหลงเสียงสั่น “ข้าจะบอกทุกคน—ว่าท่านคือคนวางยา!”
“อย่า!” ลุงผู่คุกเข่า “ข้าขอโทษ… ข้ากลัวว่าถ้าหมอหญิงมา—ข้าจะไม่มีค่าอีก…”
ฮั่วหลงนิ่ง
แล้วมองไปยังแสงไฟจากเต็นท์คลินิก
“…ข้าจะไม่บอกใคร… แต่ท่านต้องไปขอโทษท่านหญิงด้วยตัวเอง”
เช้าวันถัดมา—ลุงผู่เดินเข้ามาในคลินิก คุกเข่าหน้าอวี้หลาน
“ข้า… ขอโทษท่านหญิง… ข้ากลัว… กลัวว่าความรู้ของข้าจะถูกลืม”
อวี้หลานลุกขึ้น—แล้วคุกเข่าลงคืน
“ท่านไม่จำเป็ต้องกลัว… ความรู้ของท่านกับข้า—ไม่ใช่คู่แข่ง… แต่เป็ เพื่อนร่วมทาง”
เธอหยิบบันทึกสมุดใหม่ให้เขา
“ช่วยข้าเขียนสูตรสมุนไพรพื้นบ้านของท่านลงไปด้วยได้ไหม?
แม่ข้าเคยบอกว่า—
‘ยาที่ดีที่สุด คือยาที่รวมทั้งหัวใจของหมอเก่า… และความคิดใหม่ของหมอรุ่นใหม่’”
คืนนั้น—ฮั่วหลงยืนเฝ้าเต็นท์อีกครั้ง
แต่คราวนี้… อวี้หลานเปิดผ้าม่านออกมา
“ท่านไม่ต้องเฝ้าข้าตลอดเวลาหรอก… ข้าไม่ใช่กระถางต้นไม้ที่ต้องรดน้ำทุกวัน”
ฮั่วหลงยิ้มมุมปาก “แต่ท่านเป็ ดอกบัวขาว… ที่ข้าไม่อยากให้ใครมาเหยียบ”
อวี้หลานหัวเราะเบาๆ—เสียงใสใสอย่างเด็ก
แต่ในใจเธอก็รู้…
บางที—
หัวใจที่เ็าที่สุด…
ก็อาจกลับมาผลิบานได้…
เมื่อเจอคนที่กล้าเดินผ่านพายุเพื่อไปหาเขา
— ตอนที่ 18 จบ —
(ต่อไป: บันทึกสมุนไพรพื้นบ้านจะกลายเป็อาวุธสำคัญเมื่อโรคระบาดใหม่ระบาด! และฮั่วหลงจะต้องเลือกระหว่าง “หน้าที่ลูกชาย” กับ “หัวใจที่เริ่มรู้สึก”)
1K
