คนทั้งสองนั่งมองหน้ากันอึ้งๆิเยี่ยหลับตาแน่น ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ด
ด้านิหยวนกลับยังนั่งนิ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่า
จนิเยี่ยนึกโมโห“เ้าจะมองข้าอีกนานหรือไม่!”
ิหยวนมองอีกฝ่ายั้แ่หัวจรดเท้าอยู่สองสามรอบเขาพอจะรู้ว่าิเยี่ยอายุมากกว่าเขาเล็กน้อย ปีนี้เพิ่งจะสิบสามยังเป็เด็กชายไว้ผมจุก เพิ่งหมั้นหมายกับตระกูลสวี่แม้คนอื่นจะชอบบอกว่าเขาประพฤติตัวไม่เหมาะสม แต่ก็แค่พูดมากกับซุ่มซ่ามเท่านั้น“คุณชายสามช่าง... ั้แ่อายุยังน้อย...”
“เฮ้ย! นี่เ้าคิดบ้าอะไร! ไม่ใช่ข้า!”
เห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของิเยี่ยิหยวนอดที่จะประหลาดใจไม่น้อย หากจะบอกว่าิเยี่ยเป็คนรังแกสาวใช้ของตนความผิดของเขาอย่างมากก็แค่ประพฤติตนไม่เหมาะสม ภรรยาคนแรกยังไม่ทันได้แต่งเข้ากลับพาสาวขึ้นเตียงเสียก่อน แต่ในยุคสมัยนี้เ้าบ้านอำนาจสูงเฉียดฟ้าเดิมทีสาวใช้ก็เตรียมไว้เป็สาวใช้อุ่นเตียงให้เขาอยู่แล้วหากเกิดเื่อย่างว่าขึ้นจริง เขาหาได้ต้องเป็กังวลไม่แน่ว่าฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งจะยินดีที่ตระกูลจะมีสมาชิกใหม่ แต่ถ้าไม่ใช่เขา...แล้วผู้ใดจะกล้าแตะต้องสาวใช้ของเขาเล่า? บ่าวรับใช้? คนนอกจวน?
“ไม่ใช่ท่านจริงๆ หรือ?”
“ไม่ใช่จริงๆ”
“แน่ใจนะ?”
“เ้าจะพอได้หรือยัง คิดว่าข้าเลอะเลือนทำอะไรลงไปแล้วจำไม่ได้อย่างนั้นหรือ!” ิเยี่ยเหลืออด
“ข้า ข้ายังไม่เคย...ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ”
ิหยวนหลุดขำทันที จู่ๆก็รู้สึกว่าคุณชายก็เป็คนดีใช้ได้ปกติแล้วคนในตระกูลชั้นสูงกลัวการมีเื่อื้อฉาวหากเกิดเื่เกี่ยวกับความสัมพันธ์เช่นนี้พวกเขาจะโบยสาวใช้จนตายแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จริงๆแล้วิเยี่ยแค่อยากช่วยนาง นับว่าเขาเป็คนจิตใจอ่อนโยนไม่น้อย
“เดี๋ยวนะ นี่เ้าพึ่งจะอายุไม่เท่าไรเหตุใดเ้าถึงรู้เื่พวกนี้ดีนัก?”
“...ผู้น้อยเพียงศึกษาจากตำรา”ิหยวนถึงกับสำลักน้ำลาย ก่อนจะตอบเสียงเรียบ แต่ก็เป็เื่จริงเขายืมตำราหลากหลายประเภทจากท่านอาจารย์ไปอ่าน รวมถึงตำราเกี่ยวกับเื่อย่างว่าด้วย
พอเห็นว่าิเยี่ยดูสนอกสนใจเื่นี้มากเขาก็รีบเปลี่ยนเื่ “หากไม่ใช่ท่าน แล้วเป็ผู้ใด? เด็กรับใช้?บ่าวรับใช้ในจวน?”
ิเยี่ยไม่ยอมแพ้พยายามถามถึงเื่ก่อนหน้าอยู่นาน สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจ ยอมตอบคำถามอีกฝ่ายแทน“ข้ายอมบอกเ้าก็ได้ แต่เ้าต้องห้ามบอกผู้อื่น”
“ย่อมต้องเป็เช่นนั้นอยู่แล้ว”
“อืม เช่นนั้นเ้าเอาหูมาใกล้ๆ ข้า”
ิหยวนใเมื่อได้ยินชื่อ“เป็คนผู้นั้นหรือ?! เขาทำได้อย่างไร...”
ิเยี่ยทุบกำปั้นอย่างเจ็บใจ “เ้ารู้หรือไม่ว่าในเมืองนี้หลายตระกูลเกี่ยวข้องกันผ่านการแต่งงานมาหลายชั่วอายุคนตระกูลเขาเกี่ยวข้องกับตระกูลข้า ปีก่อนข้าออกไปเที่ยวเล่นกับคนกลุ่มหนึ่งข้าพาปี้อวี้กับสาวใช้คนอื่นๆ ไปด้วย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้ยินว่าเขาตามเกี้ยวนาง ต้องโทษข้าด้วยข้าน่าจะรู้สันดานคนผู้นั้นให้เร็วกว่านี้ อายุแค่สิบกว่าปีรับผู้หญิงไปแล้วหลายคน ได้ยินมาว่าบางคนถูกเขาทรมานจนตายไม่คิดว่าจะกล้าทำกับสาวใช้ของข้า ปี้อวี้ไม่กล้าบอกข้า แต่ข้าเห็นนางดูเศร้าข้าจึงไปเค้นถามสาวใช้คนอื่นๆ จนได้รู้ความจริง”
“แล้วนางกับ... รักกันหรือโดนบังคับ?หากใจตรงกันเหตุใดไม่ลองสู้เพื่อความรักดูเล่า?”
“ต้องรักกันทั้งสองฝ่ายถึงจะทำอย่างนั้นได้เ้าไม่รู้หรือว่าชายผู้นั้นเป็คนเช่นไร? อีกอย่างวันๆนางเอาแต่คอยรับใช้ข้างกายข้าคนนี้ นางจะเอาเวลาที่ไหนไปมองคนผู้นั้น?”
“ท่านแน่ใจหรือ”
ิเยี่ยชักสีหน้าไม่พอใจปะทุออกมาอย่างดุเดือด “นางรับใช้ข้ามาหลายปี แถมข้ายังมีความรู้สึกดีๆ ให้นางเดิมทีหลังข้าแต่งงาน ข้าคิดจะพูดกับท่านแม่เื่รับนางมาไว้ข้างกายแต่ข้าไม่คิดว่านางจะถูกคนชั่วย่ำยีเสียก่อน!”
“เื่นี้เป็เื่ใหญ่ท่านได้บอกเื่นี้กับฮูหยินหรือยัง?”
“ข้ากล้าบอกที่ไหนกันหากท่านแม่รู้เื่นี้เข้า เพื่อรักษาหน้าตาทั้งสองตระกูลไม่รู้ท่านแม่จะทำอย่างไรกับนางบ้างนางอาจถูกลากไปโบยจนตายหรือหาเหตุผลส่งนางไปให้ทางนั้นแต่ถ้าผู้หญิงอย่างนางต้องไปอยู่ในกำมือสัตว์นรกนั่น นางจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร?”
ก็จริงดังนั้น ิหยวนโกรธเป็ฟืนเป็ไฟยิ่งนึกถึงก็ยิ่งแค้น ช่างเป็บุคคลที่น่ารังเกียจที่สุดในใต้หล้าทำให้ผู้หญิงใช้ชีวิตยากขึ้นอีก นางเป็สาวใช้ในจวนหลังใหญ่ชีวิตอยู่ในมือผู้เป็นายไอ้สารเลวนั่นกล้าทำร้ายได้แม้กระทั่งสาวน้อยผู้งดงามดุจดอกไม้ได้ถึงเพียงนี้ย่อมไม่เห็นค่าชีวิตคนอื่นในสายตา
“รีบคิดหาวิธีเร็วเข้าเ้าพอมีความรู้ด้านการแพทย์ไม่ใช่หรือ? เ้าเขียนเทียบยายุติครรภ์แล้วให้คนแอบไปซื้อยามาให้ไม่ได้หรือ?”
“์! คิดได้อย่างไรข้าขนลุกไปทั้งตัวกินยาข้าสั่ง กล้าเอาเื่ความเป็ความตายเช่นนี้มาล้อเล่นได้อย่างไร!”ิหยวนใกับความคิดอีกฝ่าย เขาพอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้างก็จริงแต่นั่นเป็เพียงความรู้จากตำราที่ยืมมาจากโหวอิงด้านในมีเพียงเทียบยาในตำรากับลายมือของท่านอาจารย์คนในบ้านเขามีอาการปวดหัวเป็ไข้ ไม่มีเงินไปหาหมอ เขาจึงขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรตามตำรากล้าใช้เพียงยาฤทธิ์อ่อนๆ เท่านั้น ซึ่งมันไม่ค่อยได้ผลเท่าใดนักไม่กล้าแตะต้องยาฤทธิ์แรงพวกนั้นด้วยซ้ำ
ในชีวิตสตรีผู้หนึ่งสิ่งที่อันตรายที่สุดคือการคลอดบุตร และสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่านั้นคือการแท้งบุตรแม้แต่หมอที่โรงหมอหุยชุนยังไม่กล้าเขียนเทียบยาสั่งยานี้ง่ายๆบ้าไปแล้วหรือถึงคิดจะให้เขาเขียนเทียบยาให้สาวใช้
“แล้วจะทำอย่างไรเล่า! หากช้ากว่านี้ความจะแตกเอาได้!”
“นางมีคนที่ชอบหรือไม่?”
“ข้า”
“จิ๊!”
“ทำไม ข้าเป็คุณชายรูปงามมากเสน่ห์แม้เรียนไม่เก่งเท่าเ้า แต่ก็ถือเป็คนมีความสามารถคนหนึ่งสาวใช้หลงรักข้ามันแปลกมากหรือ?”
“เช่นนั้นมิสู้...” ิหยวนมองเขา“ท่านยอมรับนางไปเลยดีหรือไม่?”
“จะบ้าหรือ!” ิเยี่ย“ตระกูลข้ากฎระเบียบเคร่งครัด หากข้ายอมรับนาง คนที่ต้องตายไม่ใช่นาง แต่เป็ข้าอีกอย่างข้าไม่ได้เป็คนทำเหตุใดต้องรับผิดชอบ ไอ้สัตว์นรกโน่นที่เป็คนทำให้ข้ารับผิดแทนคนผู้นั้น ให้ข้าตายเสียจะยังดีกว่า!”
คนทั้งสองนั่งมองหน้ากันด้วยความกลัดกลุ้มบางเวลาก็ลุกเดินวนไปวนมา
“เอาอย่างนี้ สองสามวันนี้ท่านคิดวิธีพานางไปหาที่สำนักศึกษาหลังเลิกเรียน รอจนไม่มีใครแล้วถึงแอบพานางเข้าไป”
“เ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
“ยังบอกไม่ได้ๆ ข้าบอกให้ทำก็ทำเถอะน่า”
--------------------------------------------------------------------------------
12K
