ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        จูฮวากรีดร้องลั่นจนคนในหมู่ตึกวิ่งพากันมาดูว่าเกิดเรื่องราวใดบ่าวไพร่บริวารที่ติดตามล้วนเข้ามาจับมาห้ามปราม

        “ปล่อยข้า  ข้าจะตบนางสาวใช้อวดดีนี่  ลู่ฉีเจ้าอย่าได้มาขวางด้วย”

        “พี่ลู่ฉีไม่ต้องขวาง  สตรีควรเจอสตรี  จะได้มิมีใครประณามว่าบุรุษรังแกสตรี...หากวันที่แสดงเพลงกระบี่ในงานต้อนรับองค์ชายฮุ่ยซิ่วนั้นนางยังไม่ประจักษ์  วันนนี้ข้าจะให้นางรับทราบด้วยตนเอง”

        บริวารของจูฮวารีบฉุดรั้งแล้วพาออกจากที่นี่ท่ามกลางเสียงก่นด่าไม่ยินยอมพร้อมใจของจูฮวา

        “หนิงเอ๋อ  อย่าคิดว่าข้าจะจบแค่นี้นะ  เจ้าต้องได้เห็นดีกับข้าแน่”

        หนิงเอ๋อชิงกล่าว

        “ข้ามิใช่คนอวดบารมีอันใด  แต่หากท่านไม่ยอมจบ  ข้าจะกราบทูลฮองเฮาพี่สาวข้าให้เรียกท่านเข้าเฝ้าปรับความเข้าใจกับข้า”

        “เจ้า .. เจ้าขู่ข้า...!!”

        “ไม่ขู่ ... พี่ลู่ฉี!”

        ลู่ฉีขาน

        “ครับฮูหยิน”

        “เตรียมม้า  ข้าจะเข้าวัง”

        “ให้ข้าไปด้วยมั้ยครับ”

        “ไม่ต้อง พี่เฝ้าที่นี่  เผื่อมีคนมาก่อกวนอีก  ข้าเมื่อเข้าวังแล้ว  ลำพังนางจะทำอะไรข้าได้”

        กล่าวจบไม่ล้อเล่น  ลู่ฉีเตรียมม้าหนิงเอ๋อดีดตัวปราดเดียวขึ้นคร่อมอานม้าควบไปทางราชวัง

        ม้าลับตาไป  จูฮวามองด้วยแววตาขุ่นแค้นจนน้ำตาไหล

        ลู่ฉีกล่าว

        “คุณหนูจูเตรียมเข้าวังเถอะ  ฮูหยินเราพูดแล้วทำเสมอ  และฮองเฮารักใคร่ห่วงใยฮูหยินมาก  การที่พระนางไต่ขึ้นไปถึงระดับฮองเฮา ฟังว่า 7ใน 10 ทำเพื่อฮูหยินของเรา ท่านควรหยุดในจุดที่ควรหยุดแต่แรกนะครับ”

        “ข้า .. ข้าไม่กลัว..”

        “ท่านว่าบิดาท่าน ท่านจูเหอเจ้าเมืองชีจิ๋ว กับอำมาตย์เฉินเซียว ใครควรกลัวใคร”

        พูดชื่อเฉินเซียว ไม่มีขุนนางน้อยใหญ่ที่ไหนไม่เกรงใจ  นอกจากฮ่องเต้และอ๋องที่คุมกำลังผลอยู่  อ๋องบางคน ยังต้องกริ่งเกรงเขาอยู่ 6-7 ส่วน  บิดาของนางเคยเจอกับเฉินเซียวทีท่าบิดานางนอบน้อมถ่อมตน เกรงใจอย่างหาที่เปรียบมิได้

        พลันนึกเสร็จลู่ฉีกล่าวต่อ

        “ฮองเฮาชิงอำนาจฝ่ายนอกฝ่ายใน ไม่กี่เดือนมีเปรียบข่มขวัญเฉินเซียวจนยอมโอนอ่อน  บิดาท่านลำบากเพราะท่านแล้วล่ะ”

        นางฟังจนยอมสงบ  เมื่อนั่งรถม้ากลับถึงสมาคมการค้า  จูเจียวเชินสีหน้ามิสู้ดี ที่นี่ดูวุ่นวายขึ้นมา

        “พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นคะ?”

        “เจ้าไปก่อเรื่องที่หมู่ตึกสกุลเซียวมาใช่มั้ย?”

        “อย่าบอกนะว่า  ฝีมือหนิงเอ๋อ”

        “มิอาจมองเป็นอื่น  ฮองเฮาเรียกพวกเราพี่น้องเข้าเฝ้า  หากเราไม่ไป จะส่งหนังสือเชิญท่านพ่อมาพูดคุยถามไถ่”

        “กลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร?!”

        “เจ้าใจร้อนไป  ข้าบอกแล้วใจรอก่อน  ช่างเถอะ ตอนนี้เจ้าก็มาแล้ว เราไปเข้าเฝ้ากัน”

        “พี่ใหญ่ .. ข้ากลัว.....”

        “ฮองเฮาเป็นคนมากปัญญา  ความผิดเจ้าแค่ไปก่นด่าน้องสางพระนางพระนางอย่างดีก็ต่อว่า มิลงโทษอันใดให้เราวิบัติหรอก  ใจเย็นๆ เถอะ”

        ......

        “ถวายบังคมฮองเฮา”

        สิ้นคำถวายบังคมสองพี่น้อง  หนิงเซียนไม่ตอบคำ  ไม่สั่งลุก  ปักลายผ้าต่อ แล้วยื่นให้น้องสาว

        “เซี่ยวเอ๋อ  เจ้าว่าข้าต้องแก้ตรงไหน”

        “พี่ใหญ่  ท่านก็รู้ง่าเรื่องเย็บปักท่านเก่งกว่าข้า”

        “ฮึ เจ้านี่  งานบ้านงานเรือนไม่ค่อยสนเพราะแต่ก่อนวันๆขลุกอยู่แต่กับสองเฒ่า ยังดีเค้าครัวเก่ง  ปัดกวาดคล่องไม่เช่นนั้นยากยิ่งที่แม่สามีจะชมชอบ แต่เจ้ามันน่ารักและฉลาด แม่สามีเลยมองข้ามจุดนี้ไป”

        “สองเฒ่าที่ว่าก็อาจารย์เรานะคะพี่ใหญ่ก็...”

        “ไม่มีคนยกอาหารไปให้อย่างเจ้ากับข้าไม่รู้ป่านนี้จะหากินกันยังไง”

        “พี่ใหญ่เป็นห่วงอาจารย์ด้วยเหรอ?”

        “ใครดีกับข้า  เราก็ดีด้วย ใครร้ายกับเราใยต้องดีตอบ”

        จบคำก็นิ่งเงียบ

        บัดนี้จูฮวาตัวสั่นเทา  เหงื่อผุดเป็นเม็ดๆ ขึ้นมา

        จูฮวาฟังน้ำเสียงของฮองเฮาองค์นี้  ราวกับจะเชือดเฉือนสรรพสิ่งให้พินาศตามความพอใจของนาง  ไม่มีตวาดตะคอก  กลับแฝงความดุดันอำมหิตราวกับว่าการมาครั้งนี้พวกเขาพี่น้องจะไม่ได้กลับ

        “เจ้าสินะ คุณหนูจู”

        จูฮวาสะดุ้งเฮือก

        “พ..เพคะ...หม่อมฉัน จูฮวา..เพคะ”

        “เจ้าได้ยินเรื่องการแต่งงานของน้องสาวข้ากับแม่ทัพเซียวมาก่อนแล้ว?”

        “พ..เพ..คะ..”

        “เจ้าได้ยินเรื่องที่ข้าคือพี่สาวของนาง?”

        “ได้ยิน..เพคะ..”

        “แล้วทำไมยังกล้าไปด่านางถึงบ้าน?”

        “หม่อมฉัน...ผ..ผ..ผิดไปแล้วเพคะ”

        จูเจียวเชินรีบกล่าว

        “ทูลฮองเฮา น้องสาวกระหม่.....”

        “ข้าให้ท่านพูดแล้วเหรอ  อาจารย์จู”

        จูเจียวเชินรีบสงบคำ

        “น้องข้าจะจัดการเจ้าเองกับมือก็ได้  แต่ติดที่บิดาเจ้าคุมเมืองที่สามีนางไปเป็นแม่ทัพประจำการอยู่  และอาจจะต้องกลับไปประจำการอีก ดังนั้นจึงไม่อยากทำร้ายเจ้าในนามฮูหยินบ้านสกุลเซียว”

        ทั้งหมดเงียบไม่มีใครกล้ากล่าว

        “ดังนั้นถ้าข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง  เจ้าจะว่าอะไรมั้ย?”

        “ฮ..ฮองเฮาเพคะ  เมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ...หม่อมฉันผิดไปแล้ว”

        น้ำตาจูฮวาไหลพราก  ส่ายหน้าสั่นกลัวฟูมฟาย

        หนิงเซียนเอากรรไกรตัดด้ายที่ปักผ้าออก  ในมือถือเข็มเย็บผ้า

        “ข้าควรเย็บปากเจ้าดีมั้ยจะได้ไม่มาด่าเซี่ยวเอ๋อของข้าอีก”

        “ฮือๆๆๆ ฮองเฮาเมตตาด้วยเพคะ”

        หนิงเอ๋อเริ่มสงสาร  และรู้ว่าถ้าไม่ห้าม พี่สาวจะเอาจริง

        “พี่ใหญ่ พอเถอะค่ะแค่นี้นางน่าจะหลาบจำแล้ว”

        “เจ้านี่ก็ใจดี  ถ้านางย้อนมาเล่นงานเจ้าอีกล่ะ?”

        “อืม.....”

        “พี่ชายนางก็พอกัน  ตามแย่งชิงเจ้าจากแม่ทัพเซียว  คนตาบอดเท่านั้นแหล่ะที่มองไม่ออก  ไหนเจ้าลองบอกซิ จะทำยังไงกับพี่น้องคู่นี้ดี”

        “ยังไงพ่อของนางก็เป็นถึงเจ้าเมืองนะคะ  อีกอย่าง คุณชายจูเองก็เป็นบุคคลากรที่ฝ่าบาทต้องการแต่เขาไม่รับใช้ราชสำนักจริงจังสักที  ท่านว่ายังไง?”

        “ข้าถามเจ้า เจ้ากลับมาถามข้า  ในแผ่นดินนี้มีแค่เจ้าเท่านั้นแหล่ะที่กล้าถามย้อนข้าเช่นนี้”

        “ก็พี่ใหญ่รักข้าที่สุดที่เนาะ”

        พูดแล้วหนิงเอ๋อก็เขย่าแขนหนิงเซียน

        “เอาล่ะพอๆๆ  อ้อนเก่งตั้งแต่เด็ก อายุก็เท่าๆ กันแท้ๆสามีเจ้าเจอลูกอ้อนแบบนี้เข้าไป มีเท่าไหร่ก็ยอมเจ้าหมดแน่ๆ....”

        จากนั้นหนิงเซียนมองมายังจูเจียวเชิน

        “ถ้าข้าเสนอเรื่องให้ฝ่าบาทแต่งตั้งท่านเป็นผู้ตรวจสอบการค้าล่ะ?”

        ผู้ตรวจสอบการค้าเป็นุขนนางที่ตรวจสอบความเรียบร้อยการค้าขนส่ง ภาษี และความถูกต้องรวมทั้งต้องรับเรื่องร้องเรียนต่างๆ จากทางสมาคม  ทว่าต้องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจการร้านค้าวานิชย์ใดๆดังนั้นหากให้เขาดำรงตำแหน่งนี้  เท่ากับเขาต้องตัดบทบาททางการค้าของคนออกไป  กิจการรายได้อำนาจทางธุรกิจย่อมลดลงมาก  และประธานสมาคมการค้าต้องไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับทางการ  เพื่อกันการมีนอกมีในและโปร่งใสยุติธรรม

        และยังถูกผูกมัดด้วยระบบราชการทำให้ค้าขายไม่คล่องตัว

        จูเจียวเชินมองเข็มในมือฮองเฮา  ก็ทราบดีว่าการรับตำแหน่งนี้นั้นต้องทำเพื่อแลกกับปากของน้องสาวของตน

        “ฮองเฮาทรงเมตตาส่งเสริม  หากได้รับหน้าที่กระหม่อมจะทำให้สุดความสามารถพระเจ้าข้า”

        “ดีจังเลย  อาจารย์จูรับตำแหน่งนี้เสียที  เป็นบุญของราชสำนักยิ่ง  ข้าจะรีบนำข่าวนี้ไปกราบทูลฝ่าบาท  พวกท่านรอข้าที่รนี่ก่อน”

        พูดจบหนิงเซียนลุกขึ้นรีบจากไป

        หนิงเอ๋อนั่งอยู่ก้มลงไปกล่าว

        “เป็นพวกท่านบีบข้าให้ทำเช่นนี้ ข้าแม้ไม่มีประสงค์จะทำลายให้พวกท่านวิบัติเจ็บปวด  แต่ข้าก็ไม่ใช่ให้ใครมาข่มเหงรังแกได้ง่ายๆเช่นกัน”

        สองพี่น้องไม่กล่าวอะไร  จูฮวาค่อยเช็ดน้ำตา

        หนิงเอ๋อกล่าวกับจูเจียวเชิน

        “คุณชายจู  ข้าขอบคุณในความเมตตาเอ็นดูที่ท่านมีต่อข้า  วันที่เราเจอกันวันแรกข้าจำได้ไม่มีลืม  ท่านเป็นคนดีคนหนึ่ง  แต่หากท่านมุ่งมั่นจะช่วงชิงข้าจากสามี  หวังครองรักกับข้าที่แต่งงานแล้ว  ท่านจะกลายเป้นคนเลวไปในที่สุด  จงรักษาความดีของท่านสืบไปเถอะ  วันหน้าต้องมีสตรีที่คู่ควรกับท่านแน่นอน”

        จากนั้นหันมาหาจูฮวา

        “คุณหนูจู  ข้าไม่เคยเกลียดท่านเลย  แต่ข้าก็ไม่ชอบให้ใครรังแกฝ่ายเดียว  หากท่านไม่เลิกรังแกคน  วันหน้าอาจไปเจอคนที่เขามีความสัมพันธ์กับผู้มากบารมี  เราไม่รู้หรอกใครเห็นใครมั่ง  บางทียากจกที่เรารังแกอาจเคยมีบุญคุณกับคนระดับอ๋อง  วันหน้าเขามาช่วยเหลือกัน  ท่านจะลำบาก ดูอย่างข้าที่เป็นแค่สาวใช้ท่านแม่ทัพ วันนี้ไม่เพียงเป็นฮูหยิน พี่สาวฝาแฝดข้ายังเป็นฮองเฮาที่ฮ่องเต้โปรดที่สุด  นางอำมหิตเด็ดขาดผิดกับข้าที่ใจอ่อนโลเล  หากข้าไม่ยื่นข้อเสนอ  คุณหนู...ท่านจะลำบากแล้ว”

        จูฮวาน้ำตานองลงมาพยักหน้ารับหลายคราราวกับเด็กที่โดนบิดามารดาอบรมสั่งสอน

        หนิงเอ๋อกล่าวต่อ

        “ความจริงข้ากับท่านปะทะกันหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้ร้ายแรง  เป็นไปได้ก็อยากเป็นเพื่อนกันที่อาจมีทะเลาะถกเถียงกันตามประสาที่เคยรักชายคนเดียวกัน   แต่ท่านอาฆาตไม่เลิก  ข้าไม่อาจมาคอยระวังภัยจากท่านตลอด  ขอท่านเข้าใจข้า”

        ขันทีท่านหนึ่งเข้ามา

        “อาจารย์จูเจียวเชิน  ฝ่าบาทมีรับสั่งเข้าเฝ้า”

        เมื่อเขาตามขันทีไป  ขันทีอีกคนก็กล่าว

        “อาจารย์หนิงเอ๋อ  ฮองเฮามีรับสั่ง บอกว่าให้ท่านรับรองคุณหนูจูตามอัธยาศัย”

        “ค่ะ ขอบคุณท่านกงกงที่นำความมา”

        ขันทีทั้งหมดจากไป

        หลิวกงกงเดินมากล่าว

        “แม่นางหนิงเอ๋อ  ท่านจะเอายังไง”

        “ปล่อยนางไปเถอะ  ให้นางรอที่พักด้านนอกตำหนัก  พี่ชายนางเสร็จธุระ จะได้พากันกลับพร้อมกัน”

        “งั้นข้าจัดการให้  แล้วท่านล่ะ?”

        “กงกงว่า  พี่สาวข้าจะกลับมาเร็วมั้ย?”

        “เข้าเฝ้าหลังเสร็จราชกิจ  เกรงว่าจะอยู่ยาว  ข้าไม่ต้องบอกท่านนะ ว่า.....”

        “อ่า..ค่ะๆๆ งั้นข้ากลับก่อน  ฝากกงกงเป็นธุระบอกกล่าวนางที”

        “ได้เลย อ้อ...แม่นางหนิงเอ๋อ”

        “คะ?”

        “ประชุมขุนนางเสร็จแล้ว  ท่านรีบไป สามารถกลับพร้อมท่านแม่ทัพเซียวได้”

        “ฮิๆ ขอบคุณท่านกงกง”

        ........

        ลู่เอินเดินคุยออกมากับขุนนางหลายคน  จากนั้นประสานมือล่ำลา

        “ท่านพี่”

        เสียงนี้ทำเอาความเครียดจากการประชุมหายไป  ลู่เอินหันขวับตาม

        “เซี่ยวเอ๋อ”

        เขาไม่ถามว่านางมาได้ไงนางสามารถเข้าออกวังชั้นกลางและนอกได้ส่วนชั้นในได้รับอนุญาตให้เข้าได้แค่ตำหนักฮองเฮาที่ไม่ใช่ห้องบรรทม

        “เจ้ามารอรับข้าเหรอ?”

        “ถ้าข้าบอกว่าไม่  ท่านจะโกรธมั้ย?”

        “แล้วมาทำไม? วันนี้ไม่มีสอนนี่”

        “เรื่องมันยาว  เรากลับด้วยกันแล้วฟังข้าเล่าระหว่างทางเถอะอ้อ ข้าแวะซื้อขนมไปฝากสาวใช้กับเซี่ยวหงส์ด้วย นางช่วยข้าไว้บางส่วน”

        “ฮึๆ เอาเถอะ กลับบ้านกัน”