ไป๋เหวินโจวยามนี้มีสีหน้าอ่อนแรง ผิวขาวบนใบหน้าอมม่วง ส่วนเจียงเยี่ยนหน้าซีดไร้สีเลือด เขาไม่ทราบจะช่วยอย่างไรดี
พิษหนวดมังกรตอนนี้แทรกซึมผ่านกระแสเลือดไปทั่วร่างไป๋เหวินโจว ทำให้มันรู้สึกร่างกายชาด้าน เส้นประสาทค่อยไม่รู้สึก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป มันจะต้องตายอย่างทรมานแน่
ไป๋เหวินโจวหลับตาพักผ่อนค่อยๆ ปรับลมหายใจ ผ่านไปราวชั่วน้ำเดือดเขาก็เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก
“หยิบ..ขวดยา..สีเหลืองที่..แขนเสื้อข้า”
เจียงเยี่ยนพยักหน้าทำตาม เขาค้นหายาที่แขนเสื้อข้างขวาไป๋เหวินโจวแต่ก็ไม่พบ จึงไปค้นหาที่แขนเสื้อด้านซ้ายต่อ ในแขนเสื้อซ้ายไป๋เหวินโจวมีกระเป๋าเล็กๆ ตัดเย็บไว้ซึ่งไว้สำหรับใส่สิ่งของขนาดเล็ก
เจียงเยี่ยนเปิดจุกขวดยาออกเห็นเม็ดสีขาวเป็นวงกลมเม็ดเล็กๆ ราวสี่ห้าเม็ดอยู่ในนั้น
“ต้องทำอย่างไรต่อ” เด็กหนุ่มถาม
ไป๋เหวินโจวไม่มีเรี่ยวแรงจะกล่าวอันใดอีก เขาอ้าปากออก
เจียงเยี่ยนเห็นก็ทราบว่าไป๋เหวินโจวต้องการทานยา เขาจึงเม็ดยาสีขาวใส่ฝ่ามือและป้อนให้ไป๋เหวินโจวทาน
ไป๋เหวินโจวร่างกายชาด้านถึงแปดในสิบส่วน มันพยายามกลืนยาลงท้องแต่ก็ไม่สำเร็จ
เจียงเยี่ยนเห็นไป๋เหวินโจวลำบากจึงประคองร่างมันขึ้นมา ให้ร่างไป๋เหวินโจวตั้งตรงเพื่อจะได้กลืนยาลงท้องได้สะดวก
ไป๋เหวินโจวพยายามอยู่พักหนึ่งก็กลืนยาเม็ดสีขาวลงท้อง เจียงเยี่ยนวางร่างมันนอนลง เด็กหนุ่มเฝ้าอาการไป๋เหวินโจวด้วยความห่วงใย
คนผู้นี้ฆ่าพ่อแม่ที่แท้จริงของเรา เหตุไฉนเราต้องเป็นห่วงมัน? เจียงเยี่ยนถามตนเองในใจ แต่ก็ไม่ได้คำตอบ เด็กหนุ่มเห็นว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้ มันต้องทวงถามความเป็นธรรมจากไป๋เหวินโจวแน่
ไม่นานใบหน้าไป๋เหวินโจวซึ่งมีม่วงก็ค่อยๆ หายไป เจียงเยี่ยนเห็นเช่นนั้นก็ยินดี แต่ไป๋เหวินโจวลืมตาขึ้นพร้อมกล่าว
“ขอบใจ”
เจียงเยี่ยนสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจลอบยินดี เขาไม่ต้องการให้ไป๋เหวินโจวเห็นความยินดีของเขา จะอย่างไรปราชญ์มารบริสุทธิ์ก็เป็นศัตรู
ไป๋เหวินโจวพยายามลุกขึ้น เจียงเยี่ยนเห็นก็รีบห้าม
“สีหน้าท่านยังไม่ค่อยดีนัก พักผ่อนอีกครู่หนึ่งดีกว่า”
ไป๋เหวินโจวส่ายหน้า
“ต่อให้พักผ่อนอีกสี่สิบเก้าวันพิษก็ไม่มีทางหาย”
เจียงเยี่ยนรีบถาม
“เพราะเหตุใด?”
“เข็มหนวดมังกรจมลึกเข้าไปที่เลือดเนื้อที่หลังข้า ตราบใดที่มีเข็มพิษอยู่ พิษก็ไม่อาจถูกขจัดหมดสิ้น”
เจียงเยี่ยนมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด อดถามไม่ได้
“แล้วจะรักษาอย่างไร?”
ไป๋เหวินโจวถามอย่างสงสัย
“เหตุใดเจ้าถึงเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้?”
“เพราะ..เพราะท่านช่วยชีวิตข้าไว้”
ไป๋เหวินโจวพยักหน้า
“บอกตามตรง ตอนที่ข้าช่วยเจ้าครั้งแรกจากหงหู่ ข้าคิดว่าเจ้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มมีน้ำใจ นำอาหารมาช่วยเหลือชาวบ้านยากไร้ที่หนีภัยสงคราม ข้าจึงยื่นมือช่วยเหลือเจ้าโดยไม่ต้องขบคิด หากข้าทราบว่าเจ้าคือเด็กน้อยสกุลเจียงที่ข้าตามหา ข้าคงไม่ช่วยเจ้าแต่แรก”
“ไม่ว่าอย่างไร ท่านก็ช่วยข้าไปแล้ว ข้ามิอาจไม่ตอบแทน” เจียงเยี่ยนกล่าว
ไป๋เหวินโจวบ่นพึมพำ “นึกไม่ถึงข้ากลับช่วยชีวิตคนที่กำลังตามฆ่า ซ้ำยังรับเป็นศิษย์ นับว่าสวรรค์ลิขิตจริงๆ”
ไป๋เหวินโจวพยายามดันกายลุกขึ้น เจียงเยี่ยนรีบถาม
“ท่านทำอะไร?”
ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า
“ข้าต้องรักษาพิษ”
ปราชญ์มารบริสุทธิ์จ้องหน้าเจียงเยี่ยน
“เจ้าจะช่วยเหลือข้าหรือไม่?”
เจียงเยี่ยนงงวูบ ชี้นิ้วไปที่ตนเอง
“ข้า..ข้าหรือ? ข้าไม่รู้วิธีแก้พิษ”
ไป๋เหวินโจวยิ้มเล็กน้อย ใบหน้ามันหล่อเหลาคมคายราวกับเซียนหนุ่มในภาพวาด
“เจ้าต้องใช้พลังฝ่ามือเทพดับสูญดูดเข็มพิษออกมา”
“ดูดเข็มพิษ?” เจียงเยี่ยนงุนงงอย่างยิ่ง
ไป๋เหวินโจวอธิบาย “เจ้าฟังให้ดี ปกติหากมีผู้ถูกเข็มพิษฝังจมลึกเข้าไปในเลือดเนื้อ อาจต้องใช้แท่งแม่เหล็กในการช่วยดูดเข็มพิษออกมา แต่หากเข็มพิษฝังลึกถึงกระดูกจำต้องให้หมอวิเศษเลื่องชื่อทำการผ่าตัดเพื่อนำเข็มพิษออก แต่เจ้ามีลมปราณเทพดับสูญซึ่งเป็นสุดยอดลมปราณในแดนดิน สามารถใช้พลังของมันแทนแท่งแม่เหล็กดูดเข็มพิษออกจากกลางหลังข้าได้”
เจียงเยี่ยนกล่าวว่า
“ข้าใช้พลังดูดเข็มพิษไม่เป็น”
ไป๋เหวินโจวหัวร่อเล็กน้อย
“ข้ากำลังจะสอนเจ้า ตอนที่ข้าล้มลงไป ข้าได้ยินเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์มิใช่หรือ?”
เจียงเยี่ยนก้มหน้า มันเรียกไป๋เหวินโจวเช่นนั้นจริงๆ ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า
“ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์ ข้าก็ไม่ให้เจ้าเรียกเสียเปล่า”
ไป๋เหวินโจวมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังกล่าวว่า
“คนทั่วไปเรียนรู้การเดินลมปราณจากนั้นก็ใช้ออกเพื่อจู่โจมคู่ต่อสู้ แต่น้อยคนที่จะรู้วิธีดูดลมปราณเข้ามา หลักในการดูดลมปราณ ให้เจ้าโคจรพลังย้อนกลับ”
“โคจรพลังย้อนกลับ?” เจียงเยี่ยนทวนคำ
ไป๋เหวินโจวพยักหน้า
“ใช่ เจ้าเคยเดินพลังจากจุดชีพจรเทพดับสูญกลางหน้าอก ถ่ายไปยังจุดตันเถียนใต้สะดือ จากนั้นส่งไปยังหัวไหล่ แขน ฝ่ามือและระบายออกใช่หรือไม่?”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า
ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า
“แต่ครั้งนี้ให้ทำตรงข้าม เจ้าเปิดชีพจรเทพดับสูญออกมา ร่างกายเจ้าอาจจะได้รับความเจ็บปวดอยู่บ้าง จากนั้นให้เจ้ารีบถ่ายพลังไปยังฝ่ามือเหมือนที่เคยทำ แต่ไม่ต้องฟาดฝ่ามือใส่วัตถุเพื่อระบายออก ให้เจ้าเดินลมปราณย้อนกลับจากฝ่ามือไปยังแขน หัวไหล่ จุดตันเถียนใต้สะดือและสุดท้ายไปเก็บไว้ที่จุดชีพจรเทพดับสูญกลางหน้าอก”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า ไป๋เหวินโจวกล่าว
“เจ้าลองกระทำดูก่อน”
เจียงเยี่ยนพยายามปลดปล่อยลมปราณจากจุดชีพจรเทพดับสูญจากกลางหน้าอกออกทีละน้อย พลังลมปราณคล้ายกับมังกรนับพันวิ่งวนทั่วร่างจนได้รับความเจ็บปวด ลมปราณเหล่านั้นคล้ายกับมีชีวิตจริงๆ และกำลังกัดกินร่างเขาอยู่
เจียงเยี่ยนข่มกลั้นความเจ็บปวด จากนั้นเดินลมปราณไปสู่จุดตันเถียนถ่ายต่อไปยังหัวไหล่ แขน ฝ่ามือ มันรู้สึกมีพลังลมปราณเปี่ยมล้น แต่เจียงเยี่ยนค่อยๆ เดินลมปราณย้อนกลับ จากฝ่ามือไปยังแขน หัวไหล่ จุดตันเถียนและเดินกลับไปยังชีพจรเทพดับสูญกลางหน้าอก
เมื่อเด็กหนุ่มโคจรลมปราณกลับมาที่จุดชีพจรเทพดับสูญ ทำให้พลังลมปราณมันตีกลับจนรู้สึกอึดอัดหน้าอกอย่างยิ่ง ไป๋เหวินโจวเห็นเจียงเยี่ยนสีหน้าเจ็บปวดก็อดเห็นใจมิได้ ไป๋เหวินโจวถามว่า
“พอทำได้หรือไม่?”
เจียงเยี่ยนข่มกลั้นความเจ็บปวดฝืนตอบว่า “ทำได้”
ไป๋เหวินโจวถอดเสื้อผ้าตนเองออก จนเห็นแผ่นหลังอันแข็งแกร่ง มันกล่าวว่า
“ที่กลางหลังข้าจะมีจุดเล็กๆ สีม่วง ซึ่งเป็นจุดที่ข้าถูกเข็มพิษหนวดมังกร เจ้าใช้ลมปราณเทพดับสูญดึงออกมา”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า แผ่นหลังไป๋เหวินโจวขาวสะอาด ทำให้เขาหาจุดสีม่วงได้ไม่ยากนัก เจียงเยี่ยนทาบฝ่ามือไปที่จุดสีม่วงและเดินลมปราณย้อนกลับ
แผ่นหลังไป๋เหวินโจวพลันสั่นสะท้าน มันรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง พลังลมปราณเทพดับสูญซึ่งโคจรย้อนกลับกำลังดึงดูดเข็มพิษไป๋เหวินโจวออกมา
ไป๋เหวินโจวรู้สึกว่ากลางแผ่นหลังปวดแสบปวดร้อนยิ่ง ส่วนเจียงเยี่ยนก็เจ็บปวดจากการใช้พลังจากชีพจรเทพดับสูญ พลังเทพดับสูญใจกลางฝ่ามือเจียงเยี่ยนในตอนนี้คล้ายกับแม่เหล็กแท่งยักษ์มีพลังดึงดูดมหาศาล
ไม่นานเข็มพิษที่เล็กดุจขนวัวก็ปรากฏให้เห็นและค่อยๆ ออกจากแผ่นหลังไป๋เหวินโจว ถูกดูดเข้าไปแนบติดกับฝ่ามือเจียงเยี่ยนแทน
คาดไม่ถึงเข็มพิษหนวดมังกรมีความแหลมคมอย่างยิ่ง เมื่อปลายแหลมเข็มสัมผัสถูกผิวกายเจียงเยี่ยน ก็สะกิดเป็นแผลเล็กน้อยพิษแทรกซึมเข้าไปในร่างกายเจียงเยี่ยนทันที!
เจียงเยี่ยนกำลังโคจรพลังย้อนกลับอยู่ พิษของเข็มหนวดมังกรก็ไหลไปตามเส้นทางโคจรลมปราณของเจี่ยงเยี่ยน ไม่นานก็เข้าไปสู่ชีพจรที่กลางหน้าอกมัน!
เด็กหนุ่มร้องอย่างเจ็บปวด ไป๋เหวินโจวตื่นตระหนกยิ่งเขาหันกายมารีบเทยาเม็ดสีขาวให้เจียงเยี่ยนกิน
ทันใดนั้นเจียงเยี่ยนรู้สึกว่าพิษในร่างกำลังกัดเซาะร่างกายมัน เร่งให้มันเจ็บปวดทรมาน ไป๋เหวินโจวรีบกล่าวว่า
“เจ้า..เจ้าต้องฟาดฝ่ามือเพื่อระบายพิษออกมา”
เจียงเยี่ยนรับคำมันรีบเดินลมปราณฟาดฝ่ามือใส่พื้นดินระบายพิษออกมา เจียงเยี่ยนพาดฝ่ามือไม่หยุดจนพื้นดินบริเวณนั้นแตกสลายเป็นหลุมกว้างเล็กน้อย ต้นไม้ใบหญ้าบริเวณนั้นพลันเหี่ยวเฉาเป็นสีเหลือกรอบแห้งตายทันที!
“พิษหนวดมังกรร้ายกาจนัก” ไป๋เหวินโจวพึมพำ
เจียงเยี่ยนกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย
“ข้ารู้สึกว่าในร่างยังมีพิษอยู่”
ไป๋เหวินโจวตกใจยิ่ง
“ถ้าเช่นนั้นรีบระบายพิษผ่านลมปราณอีก”
เจียงเยี่ยนรับคำ มันรู้สึกว่าฟาดฝ่ามือลงพื้นดินยังระบายไม่เพียงพอ มันจึงเดินไปที่ต้นไม้ขนาดสองคนโอบและฟาดสองฝ่ามือกระแทกใส่ต้นไม้
ทันใดนั้นลำต้นของต้นไม้ก็จมลึกเป็นรูปฝ่ามือเจียงเยี่ยน ไม่นานบริเวณเนื้อไม้ซึ่งมีรูปฝ่ามือก็ค่อยๆ แห้งเหี่ยว เปลือกไม้อันแข็งแกร่งก็ทยอยหลุดร่วง!
ไป๋เหวินโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
“พลังเทพดับสูญ ไม่เพียงมีพลังลมปราณร้ายกาจ ยังสามารถดึงดูดพิษมาหลอมรวมกับลมปราณตนเองได้!”
เจียงเยี่ยนงงวูบ ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า
“พลังเทพดับสูญของเจ้า ยังมีพลังให้ค้นหาได้อีกไม่จบสิ้น หากเจ้าเข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้ ต้องพิชิตไปโดยไร้ผู้ต่อต้าน ตอนที่ข้าสอนวิชาดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์ให้ เจ้าก็สามารถใช้มันออกมาได้โดยการเรียนรู้แค่ครั้งเดียว นี่คือผลจากสติปัญญาและสุดยอดลมปราณในตัวเจ้า”
เจียงเยี่ยนมีสีหน้าเรียบเฉย ไป๋เหวินโจวถามว่า
“เป็นไร? เจ้าไม่ยินดีหรือ?”
เจียงเยี่ยนตอบว่า
“หากท่านต้องทนเจ็บปวดเหมือนข้า ท่านจะรู้สึกว่าพลังเทพดับสูญไม่น่ายินดีแม้แต่น้อย”
ไป๋เหวินโจวพลันเดินมาข้างเจียงเยี่ยน
“เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้หลายครั้ง ข้าจะหาวิธีขจัดความเจ็บปวดให้เจ้า จากนั้นเราสองคนค่อยสะสางเรื่องราวบุญคุญความแค้นต่อกัน ดีหรือไม่?”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า ขณะไป๋เหวินโจวจะกล่าวต่อพลันมีเสียงถ่ายทอดมาจากแต่ไกล
“คนแซ่ไป๋ เจ้าไม่ต้องหาวิธีช่วยเหลือเด็กน้อยนั่นหรอก เพราะมันจะมีชีวิตอยู่ได้ในอีกไม่นาน!”
เสียงที่ถ่ายทอดมาแม้ประโยคจะยาวยืดแต่ก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ซุ่มเสียงคล้ายดังมาจากทั่วสี่ทิศแปดทาง ไม่อาจทราบได้ว่ามาจากที่ใด
ไป๋เหวินโจวฟังจากเสียงก็ทราบว่าผู้พูดมีพลังการฝึกปรือสูงสุดยอด มันพอจะเดาออกแล้วว่าผู้มาเป็นใคร…
หลี่กวนหยาง..ประมุขตำหนักเทพธรณิน!
จบตอนที่ 18สุดยอดจอมอสูรร้ายมาเอง สองอาจารย์ศิษย์จะรอดหรือไม่โปรดติดตาม!!
275
