ในอาณาจักรหงส์แดงโบราณ
จักรพรรดิแห่งอาณาจักรกำลังนอนอยู่บนเตียง ล้อมรอบด้วยกลุ่มนักเล่นแร่แปรธาตุและหมอหลวงของจักรพรรดิ
แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับอาการป่วยของจักรพรรดิได้
อาการป่วยของจักรพรรดิอัคคีคือเมื่อไม่กี่ปีก่อน เมื่อเขาไปที่อาณาจักรลับกับจักรพรรดิัฟ้า เพื่อสำรวจอาณาจักรลับ เขาได้รับาเ็จากสัตว์อสูรโบราณที่เทียบได้กับระดับปราชญ์ อสรพิษเก้าหัว
พิษของอสูรอสรพิษเก้าหัวนั้นยากที่ระดับปราชญ์จะต้านทานได้
ไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่เพียงกึ่งปราชญ์อย่างจักรพรรดิอัคคี
“นี่ ข้าควรทำยังไงดี เ้าหญิงไปที่ตระกูลจุน ไม่เพียงแต่นางไม่ได้รับโอสถะ แต่นางกลับถูกทำให้ขายหน้าด้วย”
“เราจะทำอย่างไร เป็ไปไม่ได้ที่จะมีปัญหากับตระกูลจุน นั่นเป็การติดพันความตายไม่ใช่หรือ?”
กลุ่มนักเล่นแร่แปรธาตุและหมอหลวงของจักรพรรดิ ตลอดจนขุนนางของอาณาจักรหงส์แดงโบราณ ต่างส่ายหัวและถอนหายใจ
ตระกูลโบราณของพวกเขาไม่สามารถสร้างปัญหาได้
ดังนั้นแม้หลังจากได้ยินว่าไป่เยว่เอ๋อร์ถูกทำให้อับอายและคุกเข่าอยู่ที่นั่น อาณาจักรหงส์แดงโบราณก็ไม่มีความตั้งใจที่จะเอาความ
จักรพรรดิอัคคีที่นอนบนเตียงก็ยิ่งกระอักกระอ่วนมากขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
อย่างไรก็ตามในเวลานี้ องครักษ์มาจากนอกประตูและรีบกล่าวรายงานว่า “รายงานต่อฝ่าา แขกผู้มีเกียรติมาที่อาณาจักรหงส์แดงโบราณของเราและขอพบองค์จักรพรรดิ!”
เมื่อเหล่าขุนนางได้ยินถ้อยคำรายงานนั้น เขาก็เหวี่ยงแขนเสื้อขึ้นทันทีและะโอย่างโกรธเคือง “เ้าไม่มีตา เ้าไม่เห็นสภาพร่างกายในปัจจุบันขององค์จักรพรรดิเหรอ?? และเขายัง้ารบกวนฝ่าาอีก?? ”
ขณะที่เสียงของขุนนางลดลง เสียงที่ละเอียดอ่อนของหญิงสาวก็ดังมาจากประตูวัง
"จักรพรรดิอัคคีป่วยหนัก ถ้าเป็เช่นนั้นทำไมไม่ให้เราพบเขา"
“มองหาความตาย นั่นใคร!?” ความโกรธปรากฏบนใบหน้าของขุนนางผู้นั้น
“กล้าะโใส่นายหญิงของข้า ฮึ้ม!!!!”
ร่างหญิงชราปรากฏขึ้นพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อ การเพาะปลูกอันทรงพลังของนักปราชญ์ก็ะเิออกมา
พัฟ!
ขุนนางอาเจียนเป็เืทันทีและปลิวออกไป!
ในห้องโถงใหญ่ ผู้คนทั้งหมดจากอาณาจักรหงส์แดงโบราณยืนตัวแข็ง ขาสั่น และหวาดกลัวอย่างยิ่ง!
กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์!
แม้แต่ขุนนางที่ทรงอิทธิพลที่สุดของอาณาจักรหงส์แดงโบราณ ก็เป็เพียงฐานการเพาะปลูกกึ่งปราชญ์เท่านั้น!
ดวงตาของทุกคนสั่นไหว
แต่เมื่อเห็นหญิงชราคนหนึ่งในชุดผ้าลินิน นางเดินเข้ามาอย่างเฉยเมย
ข้างหลังนางมีหญิงสาวสวยในชุดพระราชวัง
ผมยาวสีทองดูนุ่มสลวย ใบหน้าเต็มไปด้วยความงามผิวใสราวกับหยก และรวมๆแล้วงามที่ล่มเมือง
นั่นคือจุนหลิงหลงและคุณย่าฮั่ว
"เป็ธิดาผู้สูงศักดิ์ของตระกูลจุน..." ขุนนางบางคนก็กล่าวขึ้น
จุนหลิงหลงค่อนข้างมีชื่อเสียงในโลกภายนอก ดังนั้นพวกเขาจึงจำได้อย่างรวดเร็ว
ขุนนางที่ดุพวกนางก่อนหน้านี้ ด้วยเืไหลออกจากมุมปากของเขาดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว และทรุดตัวลงกับพื้นถึงกับไม่สามารถลุกขึ้นได้
“อั้กอั้ก... ข้าไม่นึกเลยว่าบุตรสาวผู้สูงศักดิ์ของตระกูลจุนมาที่นี่เพื่อเอาผิด?”
บนเตียงจักรพรรดิอัคคี ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า
เมื่อก่อนมีรายงานว่าไป่เยว่เอ๋อร์ ทำให้บุตรพระเ้าของตระกูลจุนขุ่นเคืองและคุกเข่าอยู่นอกวังเป็เวลานาน
และตอนนี้ตระกูลจุนกำลังจะมา
ไม่ได้มาเพื่อถามไถ่บาป แล้วจะมาเพื่ออะไร?
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนในอาณาจักรหงส์แดงโบราณในห้องโถงต่างสั่นเทาและหวาดกลัวในใจ
ถ้าตระกูลจุน้ากวาดล้างอาณาจักร หงส์แดงโบราณ ก็ไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก
จักรวรรดิอัคคีก็ยอมรับชะตากรรมของเขาเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงสงบ
“บุตรของพระเ้าเป็มารร้ายที่ทำลายทุกครั้งหรือไม่ เ้าควรขอบคุณบุตรของพระเ้าสำหรับความเมตตาของเขา” จุนหลิงหลงปิดปากและยิ้มเบา ๆ
“หือ?” จักรพรรดิอัคคีและคนอื่นๆ ทั้งหมดดูว่างเปล่า
คนของตระกูลจุนมาที่นี่เพื่อชำระบาปไม่ใช่หรือ?
จุนหลิงหลงก้าวไปข้างหน้าและััที่แหวนมิติด้วยมือหยกของเธอ
ทันใดนั้นกลิ่นอายะก็พลุ่งพล่าน กลิ่นหอมของโอสถก็อบอวลไปทั่ว และโอสถะก็ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน
"นั่นมัน...โอสถะ!"
ผู้คนทั้งหมดจากอาณาจักรหงส์แดง โบราณต่างเบิกตากว้างและแทบหายใจไม่ออก
จักรวรรดิอัคคียังดูใเล็กน้อย
โอสถะทุกชนิดถือกำเนิดขึ้น และมันจะสร้างความตื่นตระหนกในแดน์ะ
แต่ตอนนี้จุนหลิงหลงหยิบโอสถะออกมา ซึ่งทำให้พวกเขาใ ราวกับคนบ้าเมื่อเห็นูเาสีทอง
ที่ด้านข้าง แม่เฒ่าฮั่วได้เห็นการแสดงออกของอาณาจักรหงส์แดงโบราณ และมีความดูถูกในสายตาคนแก่
“ท่านจักรพรรดิ ตอนนี้ข้าจะให้ทางเลือกแก่ท่านสองทาง ท่านสามารถรับโอสถะได้โดยการสวามิภักดิ์แด่บุตรแห่งพระเ้าผู้ยิ่งใหญ่”
“ถ้าท่านไม่ตกลง ก็จงปกป้องตัวเอง” จุนหลิงหลงกล่าวเบาๆ
ต่อหน้าจุนเสี่ยวเหยา เธอมีทัศนคติที่อ่อนน้อมถ่อมตน
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุคคลภายนอก เธอกลับมีอารมณ์เป็บุตรสาวผู้สูงศักดิ์ของตระกูลจุน
“นี่…” ขุนนางทั้งหมดของอาณาจักรหงส์แดงโบราณ ถึงกับใ
พวกเขารู้ความหมายของคำพูดของจุนหลิงหลง
เป็การยอมจำนนต่อราชโอรสในราชวงศ์ ไม่ใช่ต่อวงศ์วานของกษัตริย์
มีความแตกต่างเป็อย่างมาก!!
เป็ที่ยอมรับไม่ได้สำหรับอาณาจักรหงส์แดงโบราณ ถ้าพวกเขายอมจำนนต่อตระกูลจุนของจักรพรรดิโบราณ ยังพอเข้าใจได้
แต่ถ้าเพียงแค่ยอมจำนนต่อจุนเสี่ยวเหยาคนเดียว
สำหรับสายเืศักดิ์สิทธิ์ระดับสูง มันก็จะน่าอับอายเล็กน้อย
“ไม่้า?? เ้ารู้หรือไม่ว่ารู้สึกเป็เกียรติเพียงใดที่สามารถยอมจำนนต่อบุตรของพระเ้า” จุนหลิงหลงเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าของเธอเ็าเล็กน้อย
สายตาของการต่อสู้ดิ้นรนเป็ประกายในสายตาของจักรพรรดิอัคคีและในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ: “จักรพรรดิเห็นด้วย ขอบคุณบุตรพระเ้าแห่งตระกูลจุน สำหรับโอสถะ หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ เยว่เอ๋อร์อับอาย”
ทั้งหมดก็เพื่อสิ่งนี้ จักรพรรดิอัคคียังมีทางเลือกอยู่หรือไม่?
“อย่ากังวล นายท่านกำลังลงโทษไป่เยว่เอ๋อร์เพียงเล็กน้อย และเขาจะไม่ทำอะไรกับเธอ” จุนหลิงหลงกล่าวเบา ๆ
เธอมอบโอสถะให้กับจักรพรรดิอัคคี
จักรพรรดิอัคคีรับโอสถแห่งความเป็ะ และมือของเขาสั่นเล็กน้อย
ถ้าอยู่ได้ใครจะอยากตาย?
ไม่ต้องพูดถึงจักรพรรดิ
“มาปรับแต่งการฝึกฝนของท่านกันเถอะ โอสถะนี้ไม่เพียงแต่สามารถรักษาอาการาเ็ของท่านเท่านั้น แต่ยังทำให้ท่านไปได้ไกลอีกด้วย เพื่อที่ท่านจะมีประโยชน์ต่อบุตรแห่งพระเ้ามากขึ้น” จุนหลิงหลงกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดของจุนหลิงหลง เหล่าขุนนางทั้งหมดก็พูดไม่ออก
นี่เป็การใช้งานที่ชัดเจน ใช้จักรพรรดิเป็เครื่องมือหรือไม่?
“จักรพรรดิองค์นี้รู้” จักรพรรดิอัคคีพยักหน้า เขาไม่พอใจแต่ความตื่นเต้นปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
เหนือกึ่งปราชญ์คือปราชญ์
อาศัยโอสถะนี้ บางทีเขาอาจจะเจาะทะลุและทะลวงสู่อาณาจักรแห่งปราชญ์ได้จริงๆ
“จำไว้ว่านี่เป็ความโปรดปรานที่มอบให้คุณโดยบุตรแห่งพระเ้า หากเ้ากล้าที่จะโต้แย้งใด ๆ ... ” น้ำเสียงของจุนหลิงหลง นั้นเฉยเมยอย่างยิ่ง
วิธีการปฎิบัติของเธอยังคงแสดงมันอย่างยอดเยี่ยม
“นั่นเป็เื่ปกติ หลังจากนั้นบุตรพระเ้าจะเป็เ้านายที่แท้จริงของอาณาจักร หงส์แดงโบราณของข้า” จักรพรรดิอัคคีกล่าวด้วยความเคารพ
การล่วงละเมิดบุตรพระเ้าของตระกูลจุนนั้นเท่ากับการล่วงละเมิดตระกูลจุน
แม้ว่าอาณาจักรหงส์แดงโบราณของพวกเขาจะเป็กองกำลังระดับสูง แต่ต่อหน้าตระกูลจุน พวกเขาเป็เพียงมดที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย
“เข้าใจแล้ว” จุนหลิงหลงและแม่เฒ่าฮั่วหันหลังและจากไป
อาณาจักรหงส์แดงโบราณได้ยอมจำนนต่อจุนเสี่ยวเหยาอย่างสมบูรณ์และกลายเป็ข้าราชบริพารของเขา
เมื่อถึงเวลาจุนเสี่ยวเหยาจะสามารถควบคุมอาณาจักรหงส์แดงโบราณได้ดีขึ้น
ไม่กี่เดือนต่อมา ในวังเทียนตี้ จุนเสี่ยวเหยา ลุกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขา
“ใกล้จะถึงแล้ว ไป่เยว่เอ๋อร์ก็คุกเข่าอยู่หนึ่งปีแล้ว ถึงเวลาสั่งสอนนางแล้ว”
ในเวลาเดียวกัน ในพื้นที่ของอาณาจักรัฟ้า รถม้าัก็ลอยขึ้นไปในอากาศและมุ่งหน้าไปทางตระกูลจุน
คนในรถม้าเป็เ้าชายคนแรกของอาณาจักรัฟ้าโบราณ เซียวเฉิน
“เคล็ดลับนั้นได้รับการฝึกฝน ได้เวลานำ เยว่เอ๋อร์กลับมาแล้ว”
“และเทพบุตรแห่งตระกูลจุน หากข้าท้าทายเขาและเอาชนะเขา ข้าจะต้องโด่งดังในแดน์อย่างแน่นอน มันเป็ไปไม่ได้ที่จะท้าท้ายตระกูลจุนและทำให้เื่ยากขึ้นสำหรับข้า ผู้เป็เพียงรุ่นเยาว์”
มุมปากของเซียวเฉินยกยิ้มอย่างมั่นใจ
ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้ยังไง
เขา เซียวเฉิน บุกเข้าไปในตระกูลจุนเพียงลำพัง ช่วยหญิงสาวสวยไว้ในอ้อมแขนของเขา เหยียบย่ำบุตรพระเ้าแห่งตระกูลจุน และได้รับชื่อเสียงไปทุกที่ทั่วแดน
ตัวเอกของโชคชะตาในชีวประวัติควรเป็แบบนี้ไม่ใช่หรือ?
เมื่อนึกถึงฉากนั้น เซียวเฉินรู้สึกว่าเืของเขาเดือดปุด ๆ และเขาก็รอไม่ไหว
3K
