หลิวจ้านรู้สึกผิดคาดเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าคนจะน้อยแบบนี้ แต่ก็ไม่เป็ไรเพราะเขาคิดว่าคนในยุคนี้ยังไม่ค่อยเชื่อ ว่าการทำงานที่หลิวจ้านเปิดรับจะได้รายได้เยอะเหมือนที่ติดประกาศ เพราะในประกาศจ่ายค่าแรงเยอะมาก ตอนนี้ผู้คนแบ่งเป็หลายแบบ แบบแรกคือมาสมัครทันที แบบที่สองคือมาดูลู่ทางก่อน แบบที่สามคือคอยฟังข่าว สักพักพ่อบ้านจางได้นำคนที่รู้หนังสือมาที่ลาน หลิวจ้านได้เรียกพ่อบ้านจางมาคุย และให้พ่อบ้านจางดำเนินงานต่อ พ่อบ้านจางได้ให้ทุกคนเข้าแถวให้เป็ระเบียบ พอทุกคนเขาแถวเสร็จ พ่อบ้านจางได้พูดเปิดงาน
“ต่อไปขอเชิญพวกท่านทุกคนได้พบกับคุณชายของข้า เขาคือคนที่มีเมตตา จิตใจโอบอ้อมอารี และที่สำคัญที่สุดคือคุณชายหน้าตาหล่อเหลามาก ข้าอยากจะได้ทุกคน ปรบมือต้อนรับคุณชาย”
แปะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงปรบมือดังขึ้น คนที่ปรบมือตอนแรกล้วนเป็หน้าม้า ที่หลิวจ้านสั่งให้พ่อบ้านจางไปจัดหามา และเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหลิวจ้านได้ยินเสียงปรบมือ มันคงได้เวลาเปิดตัวของเขาแล้วสินะ หลิวจ้านได้เดินเหยียบขึ้นไปบนโต๊ะที่หน้าลานกว้าง จากนั้นก็ยกมือขึ้นเป็สัญญานให้ทุกคนเงียบ ส่วนแม่นางหว่านเอ๋อ ได้เอามือปิดปากตัวเอง เพราะนางกลัวว่านางจะหลุดหัวเราะเสียงดัง เมือทุกคนเงียบหลิวจ้านก็ได้พูดขึ้น
“ข้ารู้ว่าทุกคนที่มาที่นี้ล้วนแบกความหวังของหลายๆคน ไม่ว่าจะเป็ พ่อแม่ สามีภรรยา ญาติมิตร และที่สำคัญคือตัวของพวกเ้าเอง พวกเ้าบางคนอาจจะยังไม่เชื่อว่างานที่ข้าจะจ้างพวกเ้าได้เงินดี แต่ข้าก็จะไม่โทษพวกเ้า หากว่าใครอยากจะมาสมัครที่หลังก็มาได้ แต่ถ้าเกิดมาช้าการจ้างงานอาจจะเต็มก่อน เพราะทุกตำแหน่งที่ข้าจะจ้างล้วนมีจำกัด ส่วนสถานที่ที่พวกเ้าจะได้ทำงานตอนนี้กำลังก่อสร้าง จะแล้วเสร็จภายใน 25 วัน เพราะฉะนั้นในระหว่างนี้พวกเ้าคนไหนสมัครแล้ว ก่อนที่ร้านของข้าจะเปิด ต้องมีการฝึกการบริการลูกค้า พูดง่ายๆ จะต้องมีบางคนต้องเรียนรู้เพิ่มเติม ร้านของข้าจะต้องมีมาตรฐานเดียวกัน หากว่าใครไม่ผ่านก็จะโดนคัดออกให้ไปทำอย่างอื่น ร้านของข้าจะเปิดตลอดทั้งวันทั้งคืน การเข้างานจะมีอยู่ 3 ่ ่ละ 8 ชั่วโมง หากว่าใครจะทำ 1 ่ 2 ่ หรือ 3 ่ ก็แล้วแต่ว่าร่างกายของพวกเ้าจะไหวหรือไม่ ต่อแต่นี้พวกเ้าจงฟังให้ดี ข้าจะมีให้ทุกท่านเลือกสองแบบ คือพวกเ้าจะอยู่ทำงานประจำที่ร้านหรือจะมาทำแบบรายวัน สำหรับคนที่จะทำงานประจำ ข้าจะจ่ายเงินให้ทุก 1 เดือน มีข้าวให้กิน 3 มื้อ มีที่พักให้ฟรี มีวันหยุดให้ เจ็บป่วยทางร้านจะจ่ายค่ารักษาให้ฟรี และที่สำคัญทุกคนต้องเซนสัญญาการจ้างงาน แต่ทั้งนี้พวกเ้าต้องผ่านการฝึกก่อน ส่วนคนที่จะทำชั่วคราว ไม่มีที่พักให้ มีแต่ข้าว 3 มื้อ และจ่ายเงินในตอนเย็นหลังเลิกงาน เมื่อพวกเ้าได้ฟังแล้วก็สามารถลงชื่อได้เลย ใครจะไปทำงานเกี่ยวกับอะไรก็ไปลงชื่อตามที่ข้าได้จัดเอาไว้ และจะนัดคนที่จะทำงานให้มาฝึกระเบียบและทำสัญญากัน สำหรับค่าแรง ขั้นต่ำจะเริ่มที่ 1 ตำลึงเงิน ต่อ่ แล้วแต่ว่าใครจะมีความสามารถ”
พอทุกคนได้ฟัง ก็เกิดการแตกตื่น และเกิดคำถามขึ้นมามากมาย แม้แต่แม่นางหว่านเอ๋อก็ยังใกับคำพูดของหลิวจ้าน หนึ่งตำลึงเงินสำหรับนางก็ไม่ได้มากมายแต่สำหรับชาวบ้านธรรมดามันคนละเื่กัน ที่สำคัญยังมีข้าวและที่พักให้ด้วย นางรู้สึกขอบคุณเขาแทนชาวบ้าน หลังจากนั้นชาวบ้านได้รีบแย่งกันลงชื่อกลัวว่าจะลงไม่ทัน หลิวจ้านได้แยกตัวออกมาหาแม่นางหว่านเอ๋อและจับมือนางเดินไปที่ห้องของเขา หลิวจ้านเดินไปนั่งลงที่เบาะนั่งของเขาและมีแม่นางหว่านเอ๋อนั่งอยู่ข้างๆ
“เหมือนเ้าจะมีคำถาม”
หลิวจ้านเอามือโอบเอวของนางแล้วพูดขึ้น
“ทำไมท่านถึงได้กล้าจ่ายเงินจ้างคนงานที่แพงขนาดนั้น ท่านไม่กลัวที่จะขาดทุนหรือยังไง”
“ทำไมข้าต้องกลัวขาดทุน การที่ข้ากล้าที่จะจ่ายแพงขนาดนี้ เพราะว่าข้ามั่นใจในอาหาร และสุราของข้า และยังมีสิ่งอื่นๆที่จะตามมาอีกมากมายๆ”
“หว่านเอ๋อเข้าใจว่ารสชาติและอาหารของท่านอร่อยมากแต่ถ้าคนไม่รู้จักมันก็ไม่มีค่า”
หลิวจ้านรู้ว่านางเป็ห่วงเขาหลิวจ้านเลยดึงนางขึ้นมานั่งที่ตักของเขาพร้อมทั้งจับมื่อของนางและพูดขึ้น
“เ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมร้านของข้าถึงตั้งอยู่ทำเลตรงนี้”
หลิวจ้านได้นำแผนที่ขึ้นมาและชี้ให้นางดู
“เ้าลองดูถนนเส้นนี้ ว่ามันเชื่อมกับที่ไหน 1 คือเมืองหลวง 2 คือท่าเรือ หาก้าที่จะขนของจากท่าเรือไปที่เมืองหลวงหรือเมืองลั่วหยาง ก็ต้องผ่านถนนเส้นนี้ เ้ายังคงไม่รู้จักคำว่าโฆษณา”
เมื่อนางได้ยินที่หลิวจ้านอธิบายและได้ดูแบบแปลน ไชน่าทาวน์ นางก็ถึงเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจคำว่าโฆษณา
“ข้ารู้ว่าเ้าจะถามคำว่าโฆษณาคืออะไร เ้าคงจะมีป้ายหน้าร้านของเ้า คนที่ผ่านหน้าร้านของเ้าก็จะรู้ว่าร้านของเ้าขายอะไร เพราะมีป้ายบอก แต่หากว่าข้าทำป้ายหน้าร้านของเ้าและเขียนที่ตั้งของร้าน ไปติดอยู่ทุกที่ภายในเมืองหรือนอกเมืองลั่วหยาง คนที่เขาไม่รู้จักร้านของเ้า เขาก็จะรู้จักร้านของเ้า”
“หว่านเอ๋อเข้าใจแล้ว ทำไมท่านถึงได้ฉลาดแบบนี้นะ แต่ว่าข้าคงต้องกลับแล้วเพราะว่าข้าคงจะต้องไปเร่งทำชุดให้กับท่าน”
หลิวจ้านได้ยินแบบนั้นก็หงอยเล้กน้อย เพราะตอนแรกจะไปดูการสร้างไชน่าทาวน์กับนาง หว่านเอ๋อเห็นสีหน้าของเขาก็ได้หันหน้ากับมาหาเขาเเละจูบเขาไปทีหนึง
“ท่านเป็อะไรทำหน้าเหมือนจะไม่ได้เจอข้าอีก ข้าจะรีบทำงานและรีบกลับมาหาท่าน”
หลิวจ้านพอได้ริ้มลองรสจูบของนางก็รู้สึดดีขึ้น
“แล้ววันไหนเ้าจะย้ายมาอยู่กับข้า”
หลิวจ้านพูดขึ้นพร้อมทั้งจับแก้มอันขาวเนียนของนาง
“เมื่อข้าพร้อมข้าจะบอกท่าน”
นางจุ๊บปากของหลิวจ้านและรีบวิ่งออกไปทันทีเหมือนกับหญิงสาวที่มีแฟนใหม่ๆ หลิวจ้านก็ได้แต่รอคอย อยู่ๆเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังมีแม่เสือสาวอีกหนึ่งคน พรุ้งนี้ข้าค่อยไปจัดการนางก็แล้วกัน วันนี้ข้าหมดธุระแล้วนอนพักดีกว่า
4K
