ตอนที่ 19 โชว์สกิลสร้างสุดยอดเมดในสนามสอบ
กอนเลือกที่จะไม่สนใจชายอ้วนคนนั้นแม้ท่าทีของชายอ้วนจะดูเป็มิตร
...กอนตอบปฏิเสธเขาไปแล้วเดินทางไปยังเป้าหมายของเขาต่อ...เป้าหมายของเขาคือการสอบเข้าคลาสกรีนไวเวิร์นให้ได้
...
จากการสังเกตของกอน หลังจากเดินชมวิวสองข้างทางมาได้สักพัก...โรงเรียนแห่งนี้แทบไม่ต่างจากโรงเรียนทั่วไปเพียงแต่มันถูกแยกออกเป็โซนๆของแต่ละคลาสอย่างชัดเจน...
“กรี๊ด!!!”
“ท่านดีแลน!!!!”
“กรี๊ด!!! ท่านดีแลนขา~”
เสียงเอะอะวุ่นวายของผู้คนกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันตรงหน้ากอน...พวกเขากำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่
...ที่ตรงนั้นเป็ทางเข้าส่วนพื้นที่ของคลาสกรีนไวเวิร์นพอดี
และด้วยความอยากรู้อยากเห็น กอนจึงเข้าไปมุงดูด้วยกันกับพวกเขา
...
ที่ตรงนั้นกอนเห็นหนุ่มผมดำที่มีรูปร่างหน้าตางดงามมากๆอยู่คนหนึ่งที่มีความหล่อเหลาระดับเ้าชายเลยก็ว่าได้
ใบหน้าของชายคนนั้นดูนิ่งๆและเ็าต่อเสียงเรียกของผู้คน เขาเดินตรงไปด้วยท่าทางที่สง่า...
แต่สำหรับกอนนั้นมองเขาเป็แค่คนหยิ่งๆคนหนึ่งเท่านั้น
และที่สำคัญมีเมดที่รูปร่างงดงามถึงสี่คนปิดบังใบหน้าด้วยผ้าบางๆ เดินตามหลังชายที่ดีแลนด้วยท่าทางที่เรียบร้อยมีระเบียบ
และนั่นทำให้กอนเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที...
“ไม่ใช่ว่าให้มีผู้ติดตามได้ไม่เกินสองคนเหรอ”
กอนเผลอพูดออกมาเบาๆ
“ไม่หรอก! นายพูดถูกแล้วละแต่เมดพวกนั้นมันเกิดจากสกิล...พวกเธอเป็ตุ๊กตาา หรือจะให้พูดอีกอย่างคือ‘มินเนี่ยน’จะไม่ถูกนับว่าเป็ผู้ติดตาม”
เสียงของชายอ้วนคนก่อนหน้านี้ดังข้างๆกอน...
สายตาของกอนมองแปลกไปที่ชายอ้วนทันที ‘ไอหมอนี่มันตามชั้นมาเหรอ…’ กอนคิดในใจ และที่สงสัยคือทำไมซีโร่ไม่ยอมบอกเขาเื่ที่ชายอ้วนเดินตามเขามา
กอนเลือกที่จะเมินชายอ้วนเขาทำตัวเป็ปกติ...
“คิดว่าไงซีโร่หากมินเนี่ยนไม่ถูกนับว่าผู้ติดตาม...แบบนี้ก็เข้าทางชั้นเลยนะสิ”
กอนทำทีเป็ถามซีโร่
แต่ชายอ้วนก็ดันพูดแทรกเื่บางอย่างที่เขาไม่อยากรู้ออกมาแทน...
“นายเพิ่งจะมาที่นี่ครั้งแรกสินะรู้อะไรไหม...รุ่นพีดีแลนนะสุดยอดไปเลยนะ เป็นักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในคลาสกรีนไวเวิร์เลย...อาจจะเก่งระดับท๊อปสิบของนักเรียนทั้งหมดในโรงเรียนเลยก็ว่าได้...ไม่รู้ชั้นจะเรียกรุ่นพี่ได้ไหมเนี่ยสิในเมื่ออายุชั้นมากกว่าฮ่ะฮะๆ”
ชายอ้วนพูดเสร็จก็หัวเราะออกมาด้วยอารมณ์ขัน
...แต่สายตาของกอนมองไปที่เขาด้วยความเวทนาชายที่อายุ 17 ปีที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคลาสบราวทอรัส
จากนั้นสายตาของกอนก็มองไปทางชายที่ชื่อดีแลนในท่าทางที่จริงจังและครุ่นคิดหนัก...
“ไอหมอนี่ดี และสุดยอดไปเลย”
กอนพูดออกมาลอยลอย ด้วยน้ำเสียงที่ผ่านการคิดวิเคราะห์อย่างหนักหน่วงแล้ว
“ใช่ไหมละ นายเองก็คิดแบบฉันใช่ไหม”
ชายอ้วนพูดออกมาด้วยท่าทางที่ดีใจที่มีคนเห็นด้วยกับความคิดของเขา
“ใช่! ไอหมอนี่มันรสนิยมดีจริงๆ...คนที่ชอบเมดไม่มีทางเป็คนเลวหรอกนะ”
คำพูดของกอนทำให้ชายอ้วนตัวเป๋ไปทันที...เขาไม่รู้เลยว่ากอนกำลังพูดถึงเื่อะไรและมันเป็คนละเื่กับที่เขาคิด
...
..
.
เวลาเพียงไม่นานหลังจากนั้นกอนก็เดินออกจากกลุ่มนั้นมา
และเดินทางไปยังสถานที่สอบของคลาสกรีนไวเวิร์นทันที
เป็สถาที่ที่ดูเรียบง่ายกว่าที่กอนคิด...ลักษณะของตัวอาคารเหมือนสนามกีฬาขนาดใหญ่
มีทางเข้าออกเฉพาะของผู้มาสอบแถวแรกเป็ทางเข้า แถวที่สองเป็ทางออก...
ในแถวที่สองนั้น กอนสังเกตเห็นบางคนเดินออกมาด้วยสีหน้าที่เศร้าและบางคนก็เดินออกมาด้วยความดีใจ
...
เวลาเพียงไม่นานก็ไกล้ถึงคิวของกอน...
การสอบเข้าคลาสแต่ละคลาสนั้นง่ายมาก...เพียงแค่โชว์ความสามารถและสกิลของสายที่ตรงกับคลาสนั้นๆ
ตรงหน้าของกอนนั้นเป็เหมือนลานประลองขนาดใหญ่และต้องขึ้นไปโชว์ความสามารถเดี่ยวๆบนนั้น จะมีกรรมการที่เป็อาจารย์ประจำคลาส 4คนซึ่งหนึ่งในบรรดากรรมการเ่าั้กอนรู้จักอยู่แล้ว
ในขณะนี้ บนเวทีนั้นมีเด็กคนหนึ่งกำลังโชว์ความสามารถของเขาอยู่
เขาพยายามแบ่งออร่าสีเขียวออกมาจากนั้นก็เริ่มมีวงแวนปรากฏขึ้นมาบนพื้นอย่างช้าๆ~
...
“ไม่ผ่าน!”
กรรมการคนหนึ่งพูดขึ้นมา
...จากนั้นกรรมการคนอื่นก็พูดขึ้นตามๆกัน
“ชั้น จะให้ผ่านได้ยังไง”
“ไม่ผ่าน!!!!”
และสุดท้ายความเห็นของอาจารย์คิม
“ผมก็ไม่ให้ผ่าน!”
เด็กคนนั้นหน้าเสียขึ้นมาทันที ตัวเขานั้นยังไม่ได้ทันแสดงความสามารถอะไรเลยกรรมการก็ตัดสินเขาเสียแล้ว
“ทำไมละครับ ผมยังแสดงความสามารถไม่ทันเสร็จเลย...แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะรู้ไหมผมรอเวลานี้มานานเท่าไหร่...”
เด็กคนนั้นพูดท้วงขึ้น...
กรรมการคนหนึ่งมองเหยียดไปที่เขา---
“แกบอกไม่ยุติธรรมอย่างงั้นเหรอ...นี่แกจะให้พวกเรารอเสียเวลาไปทำไมแกกำลังจะใช้สกิล‘ซัมม่อนสเกเลตัน’สินะ...แต่ที่แกทำมันก็แค่การซัมม่อนสเกเลตันธรรมดาแค่ตัวเดียวแถมยังใช้เวลานานเกินไป หาก้าเข้าคลาสสกรีนไวเวิร์น แค่นี่มันยังไม่เพียงพอกลับไปฝึกมาใหม่สะ”
[ สกิล ‘ซัมม่อนสเกเลตัน’ สกิลสายมานาสีเขียว – ทำการอัญเชิญนักรบโครงกระดูก ความแข็งแกร่งและจำนวนของนักรบโครงกระดูกจะขึ้นอยู่กับตัวผู้อัญเชิญ ]
เด็กคนนั้นเข่าอ่อนทรุดลงกลับพื้นแทบจะในทันที...ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาฝึกฝนอย่างหนัก แต่นั่นมันก็ยังไม่เพียงพอ
...และในที่สุดก็มีคนมาหิ้วปีกแขนของเขาลากออกไปจากสนาม
...
คิวต่อไปเป็เด็กสาวผมแดงคนหนึ่ง เธอขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางที่มั่นใจ
เมื่อเธอแนะนำตัวอะไรเสร็จเหล่ากรรมการดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที
...กอนคิดว่าเธอคนนี้อาจจะมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง
จากนั้นเธอก็เริ่มแสดงความสามารถ...
มือขวาของเธอแผ่ยื่นออกไปตรงหน้าส่วมมือซ้ายจับข้อมือขวาเอาไว้
ดวงตาที่เฉียบคมและจริงจัง พร้อมกับออร่ามานาสีเขียวที่แผ่ออกมาเคลือบทั้งมือขวาเสมือนเปลวเพลิงสีเขียวที่รุกโชนอย่างร้อนแรง
.
.
.
...การร่ายสกิลของเธอนั้นดูท่าจะนานกว่าเด็กชายคนเมื่อกี้แต่กรรมการไม่ได้เข้าไปขัดเธอเลย พวกเขามองเธอด้วยความตื่นเต้นจนออกออกนอกหน้าด้วยซ้ำมีเพียงอาจารย์คิมเท่านั้นที่ดูง่วงๆไม่ได้มีความตื่นเต้นอะไร
“จงออกมาสโตนไฟร์โกเลม”...
สิ้นคำพูดของเด็กสาวผมแดง...
ก้อนหินขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ2 เมตร เคลือบไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงที่ลุกโชน ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าเหมือนหินอุกกาบาต
“ตูม!!!!!!!!!!!!!!”
หินขนาดใหญ่ที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่นและแผ่นดินไหวบางเบา...
แต่พื้นสนามนั้นอยู่ในสภาพพังยับเยิน...
เวลาเพียงไม่นาน หินไฟก้อนนั้นก็ป๊อปอัพกลายเป็โกเลมหินที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงที่มีส่วนสูงประมาณ 3 เมตร และอยู่ในท่าที่คุกเข่าหนึ่งข้างตรงหน้าเด็กสาวผมแดง...
กรรมการทุกคนยกเว้นอาจารย์คิม ต่างก็ตกอยู่ในความอึ้งบางคนก็ยิ้มด้วยแววตาที่เป็ประกาย
...ภายในใจพวกเขาต่างก็คิด ‘นี่แหละอัจฉริยะ’ ‘พวกเราได้อัจฉริยะมาไว้ในคลาสแล้ว’ ‘เยี่ยมไปเลย...นี่มันเยี่ยมที่สุด’
หลังจากนั้นเสียงปรบมือให้เธอก็ดังก้องไปทั่วทั้งสนาม...
[ โกเลมสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกับั์ ที่ร่างกายส่วนต่างๆจะถูกสร้างขึ้นจากธาตุและสิ่งของต่างๆเช่น น้ำ ลม ไฟ โลหะ หิน ดิน ทราย พืชไม้ เป็ต้น
สกิล ‘ซัมม่อนโกเลม’ เป็การเรียกโกเลมออกมา ]
“กรรมการคิดว่ายังบ้างคะ”
...เด็กสาวผมแดงฉีกยิ้มพูดด้วยความเย้ยหยัน
“ผ่าน!!!!”
กรรมการทั้งสี่ต่างให้ผ่านอย่างพร้อมเพียง---
.
.
หลังจากนั้น ก็มีผู้ใช้สกิลมาซ่อมแซมสนามให้กลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว---
คิวหลังจากเด็กผู้หญิงผมแดงคนนั้นก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นอีกเลยมีผ่านบ้าง ไม่ผ่านบ้าง...แต่ความสามารถของพวกเขาก็จัดอยู่ในระดับขั้นธรรมดา
...
และแล้วก็ถึงคิวของกอน----
กอนค่อนข้างที่จะมั่นใจในสกิล‘สร้างสุดยอดเมด’ของเขาอยู่พอตัว อีกทั้งมันยังเป็สกิลชนิดพิเศษ
และคิวก่อนหน้าเขา เป็เด็กหนุ่มที่ใช้สกิลซัมม่อน‘กระต่ายเขาเหล็ก’ ออกมาสามตัว...ยังมีกรรมถึงสองคนให้เขาผ่านได้เลย
...กอนไม่เข้าใจทำไมอาจารย์คิมถึงไม่ให้เขาสอบเข้าคลาสกรีนไวเวิร์น
กอนที่กำลังจะเดินขึ้นเวทีที่ก็ถูกมือของคนเฝ้าทางเข้าขวางอาไว้
“ผู้ติดตามห้ามเข้าครับ”
คนเฝ้าทางเข้าพูดด้วยสีหน้าที่ถมึงทึง
“เธอไม่ใช่คนติดตามธรรมดาครับเธอเป็มินเนี่ยนของผมเอง”
กอนพูดออกไปด้วยสีหน้าที่ร้อนลนนิดๆเนื่องจากถึงคิวของเขาแล้ว...
“หา!...ว่าไงนะ อย่ามาตลกนะผู้ติดตามห้ามเข้า!”
คนเฝ้าทางเข้ายังคงดื้อดึงและระดับความไม่พอใจของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากได้ยินคำพูดของกอน
“ผู้เข้าสอบคนต่อไป!....”
เสียงประกาศเรียกซ้ำอีกครั้งกดดันให้กอนรีบขึ้นไปบนเวที
และกอนไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับคนเฝ้าทางเข้า
...เมดสาวใช้สถานะไร้ตัวตนกับตัวเองทันที
หลังจากนั้นผู้เฝ้าทางเข้า และคนที่ยืนมองก็ััถึงตัวตนของซีโร่ไม่ได้เลยพวกเขาตกอยู่ในความงุนงงว่าเธอหายไปได้ยังไง...
.
.
.
กอนขึ้นมาบนเวที และทันทีที่อาจารย์คิมเห็นกอนมือของเขาก็ก่ายหน้าผากทันที
อาจารย์คิมพยายามทำสัญลักษณ์มือให้กอนลงเวทีไปด้วยท่าทางที่ร้อนรนและไม่ให้บรรดาอาจารย์เพื่อนของเขามองเขาอย่างผิดสังเกต
‘เ้าหนูมาทำไมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ไปสอบเข้าคลาสบราวน์ทอรัส’ อาจารย์คิมพูดด้วยน้ำเสียงที่บางเบาเหมือนกระซิบ
....แน่นอนว่ากอนไม่ได้ยินและไม่เข้าใจเลย
กอนโบกมือให้อาจารย์คิม ด้วยรอยยิ้ม...จากนั้นเขาก็เริ่มแสดงความสามารถของตัวเอง
บนเวทีลานประลอง มีหุ่นฝึกซ้อมถูกเอามาวางตั้งไว้หนึ่งตัว
“เอาละ...แสดงความสามารถของเ้าออกมาสิ”
กรรมการคนหนึ่งพูด...ส่วนอาจารย์คิมนั้นนั่งก้มหน้าด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน
“ออกมาสิซีโร่!”
หลังจากคำพูดของกอน ซีโร่ก็ออกมาจากสถานะไร้ตัวตน…
ทุกคนในสหนาม รวมทั้งกรรมการในเวลานั้นเมื่อเห็นซีโร่โผล่ออกมาจากความว่างเปล่าโดยที่ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งหมดไม่อาจััหรือตรวจับได้เลย ต่างก็ตกอยู่ในความนิ่งเงียบด้วยความอึ้งกันแทบจะทันที
“ซีโร่จัดการหุ่นฝึกซ้อมตัวนั้นสะ”
สิ้นคำพูดของกอนซีโร่ก็หายตัวไปอีกครั้ง~
...
และเวลาเพียงไม่นานซีโร่ก็โผล่ออกมาด้านหลังของหุ่นฝึกซ้อม...ก่อนที่คมมีดของเธอจะทำลายคอของหุ้นในชั่วพริบตาที่เธอโผล่ออกมาเท่านั้น
...
..
.
‘แสดงความสามารถเท่านี้ก็น่าจะพอแล้วมั้ง’กอนมั่นใจมากว่าเขาต้องผ่านอย่างแน่นอน
ก่อนที่จะโค้งตัวให้กับกรรมการเป็อันจบการแสดงส่วนทางด้านเมดสาวเองก็จีบกระโปรงขึ้นเล็กน้อย และโค้งตัวตามมารยาทเช่นกัน
.
..
...เพียงแต่เสียงโดยรอบยังคงเงียบหลังจากที่กอนแสดงความสามารถจบ
เพียงไม่นานหลังจากนั้นก็เกิดเสียงอันดังลั่นตามมามันไม่ใช่เสียงปรบมือยินดี...แต่มันเป็เสียงหัวเราะดูถูกที่ดังลั่นไปทั่วทั้งสนาม
“ฮ่าฮาๆ...เห้ย! ไอเ้าตัวตลกนั่นมัน เ้า‘เฟรอกอน’ ที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลไปไม่ใช่เหรอ”
เสียงของเด็กชายคนหนึ่ง ตรงที่นั่งของผู้ชมดังขึ้น
...ในตอนนี้ กอนตกอยู่ในอาการที่งงงวยทันทีเขาสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
“ไม่ผ่าน!!!!!!!”
กรรมการคนหนึ่งพูดด้วยท่าทีที่โกรธจัด...
จากนั้นกรรมอีกสองคนก็พูดตาม
“ไม่ผ่าน!!!!!!โว้ย!”
“ไม่ผ่าน!!!!!!!แล้วก็อย่ากับมาให้ชั้นเห็นหน้าอีกนะ”
.
.
.
ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic
4K
