วันวันของนายฆาตกรPALMER46
ตอนที่7 CODE 2
…เช้าวันใหม่
ผมนอนติดเตียงมาั้แ่เมื่อวานหลังจากสู้กับมนุษย์ดัดแปลงมาตอนนี้เจนคอยดูแลผมอยู่ตลอด เธอคอยป้อนอาหารให้ผม และชวนคุยเื่ต่างๆถึงตอนนี้ร่างกายผมจะเ็ป แต่หัวใจผมมีความสุขเหลือเกินเจนชอบแกล้งผมทำอย่างกับผมเป็เด็ก
“อัมอ้าปากสิ เปิดประตู ให้ยานอวกาศเข้าไปสิ อ้า”
ปาล์ม“ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันกินเองได้นะ”
เจน“ไม่ นอนให้สบายเถอะ ถ้าไม่ให้ฉันป้อนก็ไม่ต้องกิน”
ปาล์มแบบนี้ก็ได้เหรอ แต่ก็ดีแล้วแหละ “หน่อยแหน่”
เจน“เปิดประตูให้ยานเข้าสิ อ้าปาก แล้วอัมสิ”
ปาล์ม“ฉันหายดีเมื่อไหร่ฉันจะเอายานของฉันจัดการเธอ”
เจน“ทะลึ่งน่า ให้หายดีก่อนเถอะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา”
เจนเดินออกไปจากห้องผมมองตามเธอไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ ั้แ่รู้จักกันมา เจนก็เป็แบบนี้เสมอเธอเอาใจใส่ผมมาก แต่ครั้งนี้มันรู้สึกต่างไปเพราะผมรู้ว่าครั้งนี้เธอเป็ห่วงผมมากจริงๆ
พอเธอออกไปแล้วความคิดในหัวผมก็เริ่มวนเวียนอีกครั้ง ควรจะเลิกทำเื่แบบนี้ดีไหม เพื่อเจนเพื่อชีวิตที่สงบสุขมากกว่านี้...แต่ในขณะเดียวกันการปกป้องคนที่ผมรักและทำสิ่งที่ถูกต้อง มันคือส่วนหนึ่งของตัวตนผมไปแล้ว
ซี“คุณมียานอวกาศด้วยเหรอคะ”
ปาล์ม “เอ่อปล่าวหรอก เราแค่หยอกกันเล่นนะ”
ซี“อาการเป็ยังไงบ้างคะ”
ปาล์ม“ก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย ถ้าไม่ขยับอะนะ ไม่นานก็น่าจะหายแล้วหละ”
ซี“คุณคงไม่ได้ออกไปจัดการพวกเลวอีกนานเลยนะคะ”
ปาล์ม (คิดในใจ)ออกไปจัดการพวกเลวเหรอ เหมือนผมไม่ค่อยอยากจะออกไปแล้วหละก็ไม่อยากให้เจนต้องเป็ห่วงผมอีกนิ
ปาล์ม “ไม่แน่นะฉันคิดว่าจะเลิกทำเื่พวกนี้แล้วหละ เลิกเป็ PALMER46 แล้วกลับมาเป็แค่ปาล์ม คนธรรมดา”
ซี (แปลกใจ)“เอ๋ ทำไมเหรอคะ”
ปาล์ม “เพราะเจนเขาขอไว้ฉันเองก็ไม่อยากทำให้เจนต้องเสียใจอีก เลยคิดว่าพอแล้วหละ พอแล้วจริงๆ”
ซี “ดีแล้วค่ะคุณเจนต้องดีใจมากแน่ๆ งั้นฉันจะสานต่อสิ่งที่คุณทำเอง”
ปาล์ม “ก็ดีนะมีคนสานต่อ แต่ซีเธอพึ่งจะฝึกแค่วันที่ 10 เองนิ”
ซี “คะฉันจะพยายาม คุณช่วยอะไรฉันหน่อยสิ”
ปาล์ม “ได้สิอะไรเหรอ”
ซี“ช่วยตั้งชื่อให้ฉันหน่อย”
ปาล์ม “เอ๋เธอก็ชื่อซีนิ”
ซี“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ หมายถึงชื่อตอนที่ฉันปลอมตัวออกไปทำงานแบบคุณน่ะฉันคิดว่าอยากใส่หน้ากาก แต่งตัวคล้ายๆ คุณด้วย แต่เป็โทนสีชมพู”
ปาล์ม (คิดในใจ)คิดชื่อเหรอ ให้คนอย่างผมคิดให้เนี่ยนะ ขนาดชื่อ PALMER46 ผมเองยังไม่ได้คิดเองเลย ผมเลยรีบคิดไปมั่วๆผมเคยเรียนสายวิศวะคอมพิวเตอร์นิ เอา CODE ก็แล้วกัน แล้วก็ 2สื่อถึงรุ่นที่ 2 เป็ CODE2
ปาล์ม“ถ้าเื่คิดชื่อ ฉันเองก็ไม่เก่งหรอกนะ เพราะชื่อฉันก็มีคนตั้งให้ งั้นเอาง่ายๆ CODE2(โค๊ด ทู)”
ซี “CODE2...”
ปาล์ม“เธอไม่ชอบก็ไม่เป็ไรนะ พอดีฉันไม่ถนัดเื่นี้”
ซี “ไม่ค่ะฉันชอบชื่อนี้ ชื่อนี้แหละดีแล้ว”
ปาล์ม (คิดในใจ)ชอบเฉยเหรอ...
ปาล์ม“เยี่ยมเลย”
ซี“งั้นฉันขอไปฝึกต่อก่อนนะคะ”
ผมคิดวนไปเรื่อยๆจนเจนกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เธอเห็นผมนอนคิดอะไรอยู่ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น
เจน"คิดอะไรอยู่หรอ หน้าตาดูเครียดเชียว"
ปาล์ม"ก็คิดเื่อนาคต...ว่าจะหยุดทำเื่พวกนั้นดีไหม"
เจนเดินเข้ามานั่งข้างเตียงแล้วจับมือผมแน่นๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:"นายไม่จำเป็ต้องทำอะไรที่ทำให้ตัวเองเ็ปอีกแล้วนะฉันอยากให้นายอยู่กับฉัน อยู่แบบปลอดภัย เข้าใจไหม"
ผมมองหน้าเธอแล้วก็พยักหน้าเบาๆ "เข้าใจแล้ว..."
เจน "ดีมากนายพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะอยู่ข้างๆ นี่แหละ"
แล้วเธอก็ยิ้มอย่างอบอุ่นผมนอนหลับตาลง รู้สึกถึงความปลอดภัยที่เธอมอบให้ความรู้สึกนั้นทำให้ผมรู้ว่าบางที...การอยู่เฉยๆ กับคนที่เรารักอาจจะเป็สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
เจน“นายคงไม่ได้คิดอะไรลามกอีกใช่ไหม”
ปาล์ม“แล้วทำไมถึงไปคิดเื่นั้นได้หละ”
เจน“ก็นายเป็คนแบบนั้นนิ”
ปาล์ม “นิเจน...ฉันไม่อยากให้เธอต้องเป็ห่วงฉันอีกแล้วหละ”
เจน“หมายความว่ายังไง นายไม่รักฉันแล้วเหรอ ทำไมละ ทั้งที่ฉันรักนายมากขนาดนี้”
ปาล์ม“ไม่ใช่แบบนั้น ฟังฉันก่อนสิ... ก่อนหน้านี้เธอขอร้องให้ฉันเลิกออกไปจัดการพวกเลวแต่ฉันก็แอบออกไปทุกครั้ง และทุกครั้งที่ฉันกลับมา ฉันก็มักจะกลับมาในสภาพเกือบตายฉันเห็นเธอเป็ห่วง ร้องไห้เมื่อเห็นฉันเจ็บ... มันจะไม่มีอีกแล้ว ฉันพอแล้วฉันจะเลิกทำเื่พวกนั้น เพื่อไม่ให้เธอต้องเสียใจอีก”
เจน(น้ำตาไหลแล้วเข้ามากอด) “ขอบคุณนะ ที่รัก”
ปาล์ม (คิดในใจ)เจนดีใจเกินไปแล้วนะ... กอดซะแน่นเลย
ปาล์ม“ฉันเจ็บนะ...”
เจน “ขอโทษๆพอดีฉันลืมตัว”
…3 วันถัดมา
ผมยังคงรักษาร่างกายอยู่และมีเจนคอยดูแลตลอดผมลองพยายามลุกขึ้นเดินดู เหมือนตอนนี้จะเริ่มพยุงตัวเดินได้แล้วถึงจะยังเจ็บเวลาขยับก็เถอะ แต่ก็มันเบื่อนิ อยากขยับร่างกายบ้างจนเจนต้องรีบมาห้าม
เจน"เดี๋ยวสิ นายจะลุกไปไหนนะ"
ปาล์ม"แค่จะไปเดินเล่นสักหน่อย"
เจน"กลับไปนอนพักเลยนะ นายยังไม่หายดี"
ปาล์ม"แต่ฉันเบื่อนิ..."
เจน(ปล่อยรังสีความน่ากลัวออกมา) "บอกให้กลับไปนอนพักไง"
เจนเวลาโกรธเธอดูน่ากลัวมากก็เข้าใจนะว่าเป็ห่วง… ก็เลยต้องยอมเธอ
ปาล์ม"ก็ได้ครับ…"
ผมก็เลยกลับไปนอนแต่โดยดีแล้วเจนก็มานั่งเฝ้าข้างๆ ไม่ยอมไปไหน เพราะกลัวว่าผมจะลุกขึ้นไปเดินเล่นอีก
เจน"พักให้หายดีก่อน เข้าใจไหม"
ปาล์ม (คิดในใจ)แม้เจนจะดุนิดหน่อย แต่แบบนี้มันก็รู้สึกอบอุ่นไปอีกแบบ...
ปาล์ม"เข้าใจแล้วครับ"
เจน"นายลุกออกจากเตียงได้แล้วนิ ไวจังเลยนะ"
ปาล์ม"ก็ฉันเคยทุ่มเทชีวิตให้กับการฝึกอย่างหฤโหดมานิเหมือนร่างกายมันจะปรับตัวได้แล้ว" ผมยิ้มอย่างภูมิใจ"ก็ฉันเก่งนี้น่า"
เจน"ถึงยังไงก็ต้องพักก่อน จนกว่าคุณแม่เขาจะมาตรวจแล้วอนุญาตให้เดินได้"
ปาล์ม"ก็ฉันอยากออกจากห้องนี้บ้างนิ เบื่อจะตายแล้ว"
เจน"ถึงจะอยากแค่ไหนก็เถอะ ไม่ได้หรอก เพื่อตัวนายเองนะต้องพักให้เต็มที่ก่อน"
ปาล์ม(ทำหน้ามุ่ย) "ใจร้ายอะ"
เจนหัวเราะเบาๆแล้วเอามือแตะที่แก้มผมอย่างอ่อนโยน: "ใจร้ายก็เพราะรักนะถ้านายไม่หายดีจริงๆ ฉันจะเป็ห่วงมากกว่านี้อีก"
เจน"ฉันนึกอะไรออกแล้ว"
เธอรีบเดินไปที่ตู้เก็บของเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างแล้วเธอก็ดึงเก้าอี้วีลแชร์ออกมา "นี่ไง เก้าอี้วีลแชร์แค่นี้ฉันก็สามารถพานายไปที่อื่นได้โดยที่นายไม่ต้องขยับตัวเลย"
ปาล์ม (ยิ้ม)"เจ๋งเลย"
เจนช่วยพยุงผมลงไปนั่งบนเก้าอี้วีลแชร์จากนั้นเธอก็เข็นผมออกไปจากห้องพยาบาล
เจน"เอาล่ะ ไปไหนกันดี"
ปาล์มคิดสักพักแล้วตอบ"ไหนๆ ก็ได้ออกมาแล้ว ขอไปดูซีฝึกหน่อยดีกว่า"
เจน(ทำหน้าจริงจัง) "จะไปทำอะไรที่ห้องยิม ฉันไม่ให้นายฝึกหรอกนะ"
ปาล์ม (หัวเราะ)"แค่ไปดูซีฝึกน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก"
เจน (ยิ้ม)"งั้นได้จ้า เดี๋ยวฉันพาไป"
…ห้องยิม
เมื่อมาถึงห้องยิมผมเห็นซีกำลังฝึกใช่มีดกับคุณแคร์อยู่เร็วดีแหะพึ่งฝึกมาแค่ 13 วัน ก็ฝึกใช้มีดแล้ว
“เก่งขึ้นเยอะเลยนิ”
ซี“ฉันคิดว่าฉันพร้อมแล้วหละ”
แคร์“ยังหรอก ถ้าเธอยังเอาชนะฉันไม่ได้”
ผมมองซีที่กำลังฝึกด้วยความมุ่งมั่นอย่างเห็นได้ชัดความมั่นใจของเธอมีมากขึ้นหลังจากฝึกมา 13 วันแต่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกมากในการฝึกฝนจนกว่าจะเก่งพอที่จะเผชิญกับสิ่งที่ผมเคยเผชิญมา
ปาล์ม "น่าอย่ารีบนัก ขนาดฉันยังต้องฝึกเป็ปีเลยถึงจะไปต่อสู้กับพวกนั้นได้"
แคร์มองไปทางผมแล้วยิ้มเล็กน้อย"เธอในตอนนี้ ต่อให้หมอนั่นอยู่ในสภาพาเ็นี้ฉันก็คิดว่าเขายังเอาชนะเธอได้สบายๆ"
เจนหันมาถามด้วยความสงสัย"เอ๋ ซีเขาก็ดูเก่งมากแล้วนะ นายแน่ใจเหรอว่านายจะชนะเขาได้ในสภาพแบบนี้"
ผมหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะตอบ"ก็อาจจะนะ… แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากลองหรอก ตอนนี้แค่ได้มาดูก็พอแล้วล่ะ"
ซีหันมามองผมด้วยความตั้งใจ"ฉันจะทำให้ดีกว่านี้ค่ะ แล้วฉันจะเอาชนะคุณให้ได้"
ปาล์ม"ดีแล้ว สู้ต่อไปเถอะฉันจะรอดูวันที่เธอแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องคนอื่นได้เอง"
เจน"แต่ตอนนี้ นายต้องพักผ่อนให้หายก่อน เข้าใจไหม"
ปาล์ม"เหมือนคุณแคร์จะพูดแรงไปหน่อยนะ ค่อยเป็ค่อยไป ในการต่อสู้จริงๆมันอันตรายกว่าฝึกเป็ร้อยๆ เท่า นะ CODE 2"
ซีพยักหน้า"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ"
เจนหันมายิ้ม"CODE2 เหรอ คือชื่อตอนเธอปลอมตัวใช่ไหม เท่ดีนะ"
ปาล์มยิ้มกว้าง"เท่ใช่ไหมล่ะ ก็ฉันเป็คนตั้งให้นี่นา"
เจนทำหน้าทะเล้น"งั้นก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมห่วย"
ปาล์มใ"เอ๋ ไหนเมื่อกี้เธอบอกว่าเท่ไง"
แคร์ขัดขึ้นมาอย่างจริงจัง:"เอาล่ะ CODE 2 มาฝึกต่อได้แล้วอย่าเสียเวลามากนัก"
ซีรับคำแล้วเดินกลับไปฝึกต่อขณะที่ผมกับเจนยืนมองเธอด้วยความภาคภูมิใจ ถึงแม้จะมีเื่ขำขันกันบ้างแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทุกคนต่างพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น
เจน“เราเที่ยวรอบบ้านกันเถอะ”
ปาล์ม ออกนอกบ้านเหรอกลางวันเนี่ยนะ“เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้าจะแย่นะ”
เจน“ไม่มีใครเห็นหรอกแถวนี้เงียบจะตาย”
ก็ถูกของเจนบ้านหลังนี้อยู่นอกเมืองแถมยังมีที่ดินรอบบ้านกว้างอีก รอบบ้านก็มีรั้วต้นไม้ที่สูงเพื่อนบ้านก็ไม่มีเลยสักหลัง ไม่น่าจะมีคนเห็นผมหรอก แล้วเจนก็พาผมออกไปนอกบ้านซึ่งเป็ครั้งแรกเลยที่ผมออกจากบ้านหลังนี้ในเวลากลางวัน:“โอ้ยแสงแดด แสบตา”
เจนหัวเราะเบาๆ"แสบตาอะไรขนาดนั้นนาย นี่ไม่ได้ออกมารับแสงแดดนานแค่ไหนแล้วเนี่ย"
ปาล์มปิดตาแล้วหรี่ตาเล็กน้อยเพื่อปรับสายตา:"ก็นานพอที่จะลืมไปว่าแสงแดดมันแรงขนาดนี้ไงล่ะ ปกติฉันออกแต่กลางคืนไม่ค่อยเจอแดดแบบนี้หรอก"
เจนเข็นเก้าอี้วีลแชร์พาผมไปเดินชมรอบบ้านบรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยต้นไม้ที่ปลูกไว้เป็รั้วกันสายตาจากภายนอก อากาศเย็นสบายลมพัดเบาๆ
เจน"เห็นไหม ไม่มีใครเห็นนายหรอก แถวนี้เงียบมากเรามีพื้นที่ตรงนี้ทั้งหมดเป็ของเรา"
ผมสูดหายใจลึกๆรู้สึกผ่อนคลายกับธรรมชาติรอบตัวหลังจากที่อยู่แต่ในบ้านและออกปฏิบัติภารกิจในยามค่ำคืนการได้ัับรรยากาศแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างไม่น่าเชื่อ
ปาล์ม"ก็จริง...มันดีเหมือนกันนะ ได้ออกมาสูดอากาศบ้าง"
เจนยิ้ม"เห็นไหม บางทีการพักผ่อนและอยู่กับธรรมชาติก็ช่วยเยียวยาร่างกายได้นะ"
ผมพยักหน้าเบาๆเห็นด้วยกับเจน วันนี้ผมรู้สึกได้ว่าการพักผ่อนแบบนี้ไม่ใช่เื่เสียเวลาแต่เป็การให้โอกาสตัวเองได้ฟื้นฟูจริงๆ
เจนพาผมไปรอบๆบ้าน แวะชมสวนดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ มีดอกไม้หลากสีบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆให้ความรู้สึกสดชื่น เจนหยิบดอกไม้มาทัดหูผมแล้วหัวเราะ "นี่ไงดอกไม้เหมาะกับนายดีออก"
ผมหัวเราะพร้อมดึงดอกไม้ออกจากหู"เหมาะกับผู้หญิงมากกว่านะเธอว่าไหม"
จากนั้นเธอก็พาผมไปที่บ่อเลี้ยงปลาซึ่งเต็มไปด้วยปลาสีสันสดใสแหวกว่ายอยู่ในน้ำเจนหยิบอาหารปลามาโปรยลงบ่อแล้วพูดว่า "ฉันชอบมาที่นี่เวลารู้สึกเครียดดูปลาว่ายไปมาแล้วมันทำให้ใจสงบดี"
ผมยิ้มบางๆ"นี่คือครั้งแรกที่ฉันออกมานอกบ้านในเวลากลางวันั้แ่มาอยู่ที่นี่รู้สึกเหมือนปลดปล่อยตัวเองยังไงก็ไม่รู้"
เจนหันมายิ้มให้ผม"เห็นไหม บางทีนายก็ไม่ต้องเป็ PALMER46 ตลอดเวลาก็ได้ แค่เป็ปาล์ม คนธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้บ้างก็ดี"
ผมรู้สึกผ่อนคลายมากความรู้สึกที่ไม่ต้องปกปิดตัวเอง ไม่ต้องหลบซ่อน เป็อิสระอย่างแท้จริงมันเป็ความรู้สึกที่ผมไม่เคยได้ััมาก่อนั้แ่มาอยู่ที่นี่ การได้เล่นพูดคุย หยอกล้อกับเจนโดยไม่มีความกังวล มันเติมเต็มหัวใจที่เคยว่างเปล่าของผม
ปาล์ม"ขอบคุณนะ ที่พาฉันออกมาจากเงามืดเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตมันก็ยังมีมุมที่สวยงามอยู่"
เจนยิ้มหวาน"ถ้านายมีฉันอยู่ข้างๆ ชีวิตนายจะสวยงามแบบนี้ตลอดไป"
เจน“เอาหละหมดเวลาแล้ว กลับไปนอนพักต่อนะ”
ปาล์ม“หมดเวลาแล้วเหรอ ขออีกสักพักได้ไหม”
เจนส่ายหน้าและหัวเราะเบาๆ“ไม่ได้หรอก พักผ่อนให้หายดีเร็วๆ นะ ฉันไม่อยากเห็นนายเจ็บแบบนี้อีกแล้ว”
ปาล์มยิ้มแหย่ๆ“ใจร้ายจัง”
เจน“ถ้านายหายดี ฉันจะใจดีมากกว่านี้แน่นอน แต่ตอนนี้กลับไปนอนพักเถอะนะ”
ผมจำใจยอมให้เธอเข็นเก้าอี้วีลแชร์กลับเข้าบ้านแอบคิดในใจว่าการได้ใช้เวลาแบบนี้กับเจนทำให้ผมรู้ว่าความสุขที่แท้จริงมันเป็ยังไง ถึงแม้จะต้องกลับไปพักผ่อนต่อแต่ผมก็รู้สึกเต็มอิ่มในหัวใจ
…3 วันถัดมาเช้าที่สดใส
อาการของผมเริ่มดีขึ้นจนผมได้รับอนุญาตให้เดินได้ เจนคอยให้กำลังใจตอนที่ผมพยายามพยุงตัวลุงขึ้นเดิน“เอาสิเดิน เดินสิ ลูกทำได้ เดินสิ”
ผมก้าวออกจากเตียงและเดินได้เกือบปกติเวลาขยับก็ไม่เจ็บมากเท่าไหร่แล้ว “ทำอย่างกับดูเด็กน้อยหัดเดินไปได้”
เจนยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ“ก็เหมือนดูเด็กหัดเดินจริงๆ นี่นา นายเจ็บหนักขนาดนั้นแต่ตอนนี้กลับมาเดินได้แล้ว เก่งมากเลยนะ”
ปาล์ม “โหทำอย่างกับฉันเป็เด็กน้อยจริงๆ เลย”
เจนหัวเราะเบาๆ“ก็เพราะฉันห่วงนี่นา แต่เอาจริงๆ นะ นายแข็งแรงมากเลยล่ะ”
ผมพยักหน้าขยับตัวเล็กน้อยเพื่อทดสอบร่างกายอีกครั้ง อาการเจ็บแทบไม่เหลือแล้ว แค่ได้เดินอีกครั้งก็รู้สึกเหมือนเป็อิสระขึ้นเยอะ
แคร์“ถ้าคนปกติคงยังเดินไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้ฝึกนายมาให้อ่อนแอ”
ปาล์มยิ้มออกมาเล็กน้อย“ขอบคุณนะครับคุณแคร์ ถ้าไม่ได้การฝึกจากคุณ ฉันคงไม่ฟื้นตัวเร็วแบบนี้”
แคร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย“นายยังต้องฟื้นฟูอีกเยอะนะ อย่าเพิ่งคิดว่าตัวเองหายดีแล้วล่ะ”
เจนเข้ามาจับแขนปาล์มเบาๆ“ฉันจะคอยดูแลนายเอง ไม่ต้องห่วงนะ”
ปาล์ม“แค่ได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกดีแล้ว ขอบคุณนะทั้งสองคน”
แคร์“ฉันขอเตือนนายไว้อีกครั้งนะ ห้ามออกไปทำอะไรบ้าๆแบบ PALMER46จนกว่าจะหายดี เข้าใจไหม”
ปาล์ม“เข้าใจแล้วครับ คุณแคร์”
แคร์ยิ้มเล็กน้อยและหันไปเก็บของ“ดี ถ้าฉันได้ยินว่านายแอบไปทำอะไรอีก ฉันจะลงโทษนายให้หนักกว่านี้แน่”
เจนหันมาหัวเราะเบาๆ“ฟังคำสั่งดีๆนะ เดี๋ยวโดนดุอีก”
แคร์เดินไปที่ประตู“ฉันต้องไปทำงานแล้ว ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ แล้วก็ดูแลเจนด้วย”
ปาล์ม“ครับคุณแคร์ ไม่ต้องห่วง”
หลังจากที่แคร์ออกไปทำงานปาล์มและเจนอยู่ด้วยกันในห้องนั่งเล่นเจนยิ้มเล็กน้อยเมื่อปาล์มถามถึงเื่ยานอวกาศ
ปาล์ม "เจนเธอจำเื่ยานอวกาศได้ไหม"
เจนยิ้มอย่างรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร "พอเดินได้ก็คิดจะทำเื่แบบนี้เลยเหรอนายยังมีแต่เื่แบบนี้ในหัวจริงๆเลยนะ"
เจนจับมือปาล์มพาไปที่ห้องของเธอบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิด เธอถอดเสื้อผ้าออกเบา ๆ ไม่เร่งรีบ แต่ละการเคลื่อนไหวเป็ไปอย่างนุ่มนวลและใส่ใจความรู้สึกของกันและกันการััของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ลึกซึ้ง
ปาล์มััได้ถึงความอบอุ่นจากเจนเขาเข้าใจดีว่าความสัมพันธ์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องแค่ทางร่างกายแต่ยังเป็การเชื่อมโยงทางใจที่ทั้งสองคนมีต่อกันความรักของพวกเขาไม่ได้มีเพียงแค่คำพูดแต่แสดงออกผ่านการดูแลและห่วงใยกันอย่างแท้จริง
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างช้าๆ และโรแมนติก พวกเขาร่วมกันสร้าง่เวลาที่แสนพิเศษซึ่งจะกลายเป็ความทรงจำที่ทั้งคู่จะจดจำไปตลอด
…00.00 น.
ซีสวมเสื้อฮูดสีชมพูและกระโปรงสั้นสีขาวใบหน้าเธอถูกปิดด้วยหน้ากากไฟสีชมพูที่ดูคล้ายกับของ PALMER46แต่มีเอกลักษณ์เป็ของเธอเอง เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องของเธอมองตัวเองในชุดใหม่นั้นด้วยความมุ่งมั่นที่ส่องประกายออกมาจากดวงตา
ในใจเธอมีความคิดที่จะสานต่อภารกิจของปาล์มแม้จะไม่ได้บอกใคร เธอก็เตรียมพร้อมที่จะออกไปจัดการพวกเลวด้วยตัวเองเธอรู้ดีว่าทุกคนอาจจะห้ามเธอ แต่เธอเชื่อว่าถึงเวลาที่เธอต้องก้าวขึ้นมาเป็ CODE2 อย่างเต็มตัวแล้ว
ซีวางโน๊ตลงที่โต๊ะอย่างแน่วแน่ในข้อความสั้นๆ นั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งและความตั้งใจอันแรงกล้า
“คืนนี้เป็คืนแรกที่ฉันออกมาตามล่าพวกเลวฉันเจอที่อยู่พวกมันแล้ว พวกมาเฟียเลวที่ส่งคนมาฆ่าพ่อแม่ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้บอกใคร ฉันอาจไม่ได้กลับมาอีกแล้ว ขอบคุณนะที่ดูแลกันมาตลอด”
เธอวางปากกาลงและมองโน๊ตนั้นเป็ครั้งสุดท้ายก่อนออกจากห้องใจเธอเต้นแรง แต่มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเธอใส่หน้ากากไฟสีชมพูแล้วเดินออกจากบ้านไปอย่างเงียบ ๆกลืนหายไปในความมืดของค่ำคืนโดยไม่มีใครรู้ตัว
…00.30 น.
ผมลุกขึ้นมาจะไปหาอะไรกินในห้องครัวระหว่างเดินไปผมเห็นประตูอดีตห้องของผมที่ผมยกให้ซีกำลังเปิดอยู่ผมเลยจะไปปิดให้เพราะคิดว่าซีเธอคงฝึกเหนื่อยจนลืมปิดพอเดินไปถึงห้องกลับไม่เห็นซีในห้องเลยคิดว่าน่าจะฝึกหนักอยู่เลยไปดูที่ยิมแต่ก็ไม่เห็นเธอเขาหายไปไหนก็นะ ก็เลยลองไปดูห้องพยาบาลและห้องคุณแคร์แต่กลับไม่เจอเธอเลยสักที่ผมลองกลับไปดูในห้องเธออีกรอบแล้วก็เจอโน๊ตที่ซีเขียนทิ้งไว้
ผมเปิดโน๊ตที่ซีเขียนไว้และอ่านข้อความในนั้นมันทำให้ใจผมหล่นวูบ
“คืนนี้เป็คืนแรกที่ฉันออกมาตามล่าพวกเลวฉันเจอที่อยู่พวกมันแล้วพวกมาเฟียเลวที่ส่งคนมาฆ่าพ่อแม่ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้บอกใคร ฉันอาจไม่ได้กลับมาอีกแล้ว ขอบคุณนะที่ดูแลกันมาตลอด”
ผมกำกระดาษโน๊ตไว้แน่นหัวใจผมเต้นรัวด้วยความกังวล ไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรแบบนี้ ผมรีบวิ่งออกจากห้องทันทีความเ็ปจากแผลเก่าไม่ได้อยู่ในความคิดผมอีกต่อไปสิ่งเดียวที่คิดตอนนี้คือการตามหาซีให้เจอ ก่อนที่เธอจะเจอกับอันตราย:“แย่หละ ทำไมต้องเป็ตอนนี้นะ”
ผมรีบไปที่ห้องคุณแคร์ทันทีใจผมเต้นรัวไม่หยุด เมื่อไปถึง ผมเคาะประตูเรียกเธอด้วยความร้อนใจ “คุณแคร์ ตื่นสิ ผม้าความช่วยเหลือด่วน”
แคร์เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้างัวเงียผมยื่นโน๊ตที่ซีเขียนไว้ให้เธอ เธออ่านอย่างรวดเร็ว และสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที “บ้าจริง เธอคิดอะไรอยู่ ถึงออกไปแบบนั้น”
ปาล์ม“เราต้องรีบตามหาเธอ เธอออกไปจัดการพวกมาเฟียพวกนั้นคนเดียวไม่ทันไรก็เจอกับอันตรายแน่ๆ”
แคร์ไม่รอช้ารีบเดินไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อเข้าถึงระบบติดตามเธอพยายามหาสัญญาณหรือร่องรอยอะไรที่พอจะนำทางไปถึงซี
แคร์ "เอ่อแปปนะ วันก่อนเห็นซีเขาสั่งชุดคล้ายๆแบบนาย ฉันเลยแอบเอาเครื่องติดตามติดไว้เพราะคิดว่าสักวันเขาต้องทำอะไรบ้าๆแบบนี้แน่"
ปาล์ม"เยี่ยมเลย เปิดเครื่องติดตามสิ เราจะได้รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน"
แคร์เปิดคอมพิวเตอร์และรีบเชื่อมต่อกับระบบติดตามเธอกำหนดพิกัดอย่างรวดเร็ว
แคร์"ฉันเจอตำแหน่งของเธอแล้ว เธอกำลังมุ่งหน้าไปยังเขตถิ่นของพวกมาเฟียพวกนั้นต้องรีบไปพาเธอกลับมาก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น"
ปาล์ม "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ซีเธอยังไม่พร้อมจะรับมือกับพวกมันคนเดียว"
ปาล์มจึงรีบเตรียมตัวออกไปช่วยซีทันที
…ณโกดังแห่งหนึ่ง
ซีซุ่มอยู่ในโกดังแห่งหนึ่งเธอคิดอย่างรอบคอบ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้เธอคิดจะจัดการพวกมาเฟียทีละคนด้วยทักษะที่ฝึกมา
ซี"มีพวกมันเต็มไปหมดเลย ประมาณ 30 คนได้มั่งเอาหละใจเย็นๆ"
เธอบุกเข้าไปและใช้มีดสังหารมาเฟียคนแรกสำเร็จแต่ก่อนที่เ้ามาเฟียจะตาย ปืนในมือของมันก็ลั่นขึ้นมา 1นัด เสียงปืนดึงความสนใจของพวกมาเฟียคนอื่น
มาเฟีย A"เห้ย อะไรวะ"
มาเฟีย Bเห็น CODE 2 และสไตล์การแต่งตัวที่คล้าย PALMER46ต่างกันแค่สีของไฟหน้ากากและการแต่งตัวที่ดูเซ็กซี่
มาเฟีย B"นั่นมัน PALMER46 นิ ชิบหายแล้ว"
หัวหน้ามาเฟียรีบพูดเพื่อดึงสติลูกน้อง"ไม่ใช่ไอ้โง่ นั่นมันผู้หญิง ก็แค่พวกเลียนแบบ"
พวกมาเฟีย 5คนพากันเข้ามารุมเธอ ซีพยายามสู้กับพวกมัน ผลัดกันรุกผลัดกันรับเธอฆ่าพวกมันได้อีก 3 คน แต่จากการฝึกเพียง 16 วัน การทำได้ขนาดนี้ก็นับว่าเก่งแล้ว ไม่นานนักซีเริ่มหมดแรงเธอพลาดและถูกพวกมันตีเข้าที่หัวจนล้มลง
หัวหน้ามาเฟียยิ้มเยาะ"หมดแรงแล้วเหรอคุณหนู พวกเรายังอีกตั้ง 26 คนอย่าคิดว่าจะหนีไปง่ายๆ"
ซี“ไปตายซะไอสารเลว พวกแกฆ่าพ่อแม่ฉัน”
หัวหน้ามาเฟีย“อะไรนะไม่เห็นจะจำได้เลย คนไหนหละ พอดีฆ่าไปเยอะเลยจำไม่ได้”
พวกมันพากันหัวเราะกันใหญ่ซีในตอนนี้เธอมีแค่ความแค้น เธออยากจะแก้แค้นให้พ่อแม่เธอให้ได้
“พวกแกทุกคนสมควรตาย”
หัวหน้ามาเฟียยื่นมือมาคิดจะถอดหน้ากากของซีออก “ขอดูหน้าตาเธอหน่อยละกันเผื่อทีอยากเก็บไว้”
ซีใช้แรงที่เหลือเอามีดฟันหัวหน้ามาเฟียจนนิ้วมันขาดหัวหน้ามาเฟียร้องด้วยความเ็ปหลังจากที่นิ้วของเขาถูกฟันขาดด้วยมีดของซี
หัวหน้ามาเฟีย"โอ๊ย แก...กล้าดียังไง"
ความโกรธทำให้เขาถีบซีอย่างแรงจนเธอล้มลงไปนอนกองกับพื้นหัวหน้ามาเฟียยืนข่มเหงเธออย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง
หัวหน้ามาเฟีย"พวกแกเอาปืนมาให้ฉัน! ฉันจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้แหละ"
ซีรู้ดีว่านี่อาจจะเป็จุดจบของเธอแต่ความแค้นที่เธอมีต่อพวกมันยังไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย
ซี"ไปตายซะ ไอ้สารเลว พวกแกฆ่าพ่อแม่ฉัน"
หัวหน้ามาเฟียหัวเราะเยาะเย้ย"พ่อแม่งั้นเหรอ จำไม่ได้เลยว่าฆ่าพ่อแม่ใครไปบ้าง…คนเยอะจนลืมน่ะฮ่าฮ่าฮ่า"
เสียงหัวเราะของพวกมาเฟียดังสะท้อนไปทั่วโกดัง
ซีจ้องมองไปที่ปืนของหัวหน้ามาเฟียที่เล็งมาทางเธอหัวใจเต้นรัวในความหวาดกลัว เธอคิดว่าเวลาของเธออาจจะหมดลงแล้ว ทันใดนั้นไฟฟ้าทั้งหมดในโกดังก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟดวงเล็กๆที่กระพริบอย่างอ่อนแรง พวกมาเฟียหยุดชะงักและเริ่มหันมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง
หัวหน้ามาเฟีย"เกิดอะไรขึ้นวะ"
ทันใดนั้นเสียงดังตุ้บ ก็ดังขึ้น ลูกน้องที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์บนที่สูงร่วงลงมาเป็ศพทันทีทุกคนตกตะลึง มองไปยังศพที่นอนแน่นิ่งบนพื้น โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
มาเฟียคนหนึ่งร้องด้วยความใ"เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นวะ"
ก่อนที่ใครจะตอบได้เสียงกรีดร้องของลูกน้องมาเฟียอีกคนก็ดังขึ้น มันร่วงลงมาจากที่สูงเช่นเดียวกันศพนอนนิ่งบนพื้น พวกมันค่อยๆ ล้มลงทีละคน เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วโกดัง
หัวหน้ามาเฟียเริ่มตื่นตระหนกใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาหันปืนไปทุกทิศทางพยายามมองหาตัวการที่ทำให้ลูกน้องของเขาตายไปทีละคน
หัวหน้ามาเฟีย"ใคร...ใครทำวะ แก...แกเป็ใคร"
ซีจ้องมองเหตุการณ์นี้ด้วยความงุนงงแต่เธอรู้ดีว่าใครบางคนกำลังช่วยเธอความเงียบสงบที่แฝงด้วยความน่ากลัวเข้ามาแทนที่ เสียงฝีเท้าที่ไม่ชัดเจนค่อยๆใกล้เข้ามาในความมืด
ซีหัวเราะเบาๆด้วยความสะใจ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากลัวแต่เธอกลับมีรอยยิ้มแฝงความพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าเหมือนเธอจะรู้ว่ามีใครบางคนกำลังมาช่วยเธอ
ซี(หัวเราะเยาะ) "เขามาแล้ว... ฝันร้ายของพวกแก"
เธอรู้สึกถึงความเย็นะเืที่ค่อยๆแผ่ซ่านไปทั่วโกดัง เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความมืดท่ามกลางเสียงกรีดร้องของพวกมาเฟียที่ตายไปทีละคนซีรู้ดีว่ามันไม่ใช่เื่บังเอิญ
หัวหน้ามาเฟียสับสนและตื่นตระหนกเสียงฝีเท้าดังขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาไม่สามารถจับที่มาของมันได้มันเหมือนกับเงาที่เลื่อนลอยไปทั่วทุกทิศทาง
หัวหน้ามาเฟีย(ะโด้วยความกลัว) "ใคร...แกเป็ใคร ออกมาสิวะ"
แต่สิ่งที่ตอบกลับมีเพียงเสียงกรีดร้องสุดท้ายของลูกน้องคนสุดท้ายของเขา
PALMER46 ปรากฏตัวจากความมืด ใช้ความเร็วที่เหลือเชื่อแย่งปืนจากหัวหน้ามาเฟียก่อนจะยืนหันหน้าไปเผชิญหน้ากับมันร่างของหัวหน้ามาเฟียสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เขาจ้องมอง PALMER46 ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
PALMER46 หันไปมอง CODE 2 ด้วยความดุและตำหนิแต่ก็เข้าใจความแค้นที่เธอมีต่อพวกมาเฟียเหล่านี้ในเมื่อซีได้ยอมออกมาเสี่ยงชีวิตเพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่ผมจึงตัดสินใจส่งปืนที่ถืออยู่ในมือให้เธอไป
PALMER46 "ถ้าเธอคิดว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำ... งั้นก็จัดการมันซะ"
ซีรับปืนจากผมด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยเธอลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แต่ด้วยความมุ่งมั่นในสายตาเธอเล็งปืนไปที่หัวของหัวหน้ามาเฟีย มันพยายามอ้อนวอนเพื่อขอชีวิตแต่คำพูดของมันก็ถูกกลบด้วยเสียงลั่นไกปืน
เสียงปืนดังขึ้นก้องทั่วโกดังเธอลั่นไกปิดชีวิตของมัน ปิดฉากการล้างแค้นของเธอร่างของหัวหน้ามาเฟียล้มลงไร้ชีวิต ซีถอนหายใจยาวความแค้นที่สั่งสมมาตลอดได้จบลงแล้ว แต่ความรู้สึกโล่งใจกลับมีแฝงด้วยความเศร้า
PALMER46 "เสร็จสิ้นแล้ว... เธอทำได้ดี"
ซีปล่อยปืนตกลงกับพื้นหยดน้ำตาเริ่มไหลออกมา เธอทรุดลงคุกเข่ารู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ปลดปล่อยไปพร้อมกับการแก้แค้น
หลังจากที่ซีจัดการกับหัวหน้ามาเฟียแล้วเธอยอมรับว่าได้กลายเป็ฆาตกรเพื่อล้างแค้นให้พ่อแม่ ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอดีความรักที่เธอมีต่อพ่อแม่คงมากมาย แต่ความจริงมันไม่ได้เรียบง่ายอย่างนั้น
ผมมองไปที่ซีแล้วตัดสินใจพูดความจริงที่เก็บไว้นาน
ปาล์ม"ซี... ไม่สิ CODE 2 ฉันมีความจริงที่อยากจะบอกเธอในวันนั้น วันที่ฉันช่วยเธอจากพวกมาเฟียที่บ้านของเธอ...วันนั้นฉันตั้งใจจะไปฆ่าพ่อของเธอเอง แต่ฉันยังไม่ทันลงมือพวกมาเฟียก็มาถึงและชิงฆ่าพ่อเธอไปเสียก่อนฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกเธอเื่นี้"
สีหน้าของซีเ็าเธอเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะยกปืนเล็งมาที่หัวของผม
ซี"ปัง"
เสียงที่เธอเปล่งออกมาทำให้หัวใจผมเต้นแรงแต่ปืนไม่ได้ถูกลั่นจริง เธอลดปืนลงและเดินเข้ามาต่อยที่ท้องผมหนึ่งหมัด
ปาล์ม"โอ้ย เจ็บนะ... แผลฉันยังไม่หายดีเลย"
หลังจากนั้นซีเธอเดินเข้ามากอดผมอย่างแน่น น้ำตาไหลออกมาจากตาของเธอ เธอร้องไห้ออกมา
ซี"แต่คุณก็ไม่ได้เป็คนทำนิ ขอบคุณนะ นี่เป็ครั้งที่ 3แล้วที่คุณช่วยชีวิตฉัน ขอบคุณมากทั้งที่คุณยังาเ็อยู่แท้ๆ"
ผมถอนหายใจเบาๆนึกว่าเธอจะโกรธผมซะอีก แต่ดีแล้วที่เื่ราวจบลงแบบนี้
ปาล์ม"งั้นไปเถอะ กลับบ้านกันเถอะ CODE 2"
ซี "ค่ะพี่ชาย"
แล้วเราสองคนก็เดินออกจากโกดังแห่งนั้นเตรียมกลับไปยังสถานที่ที่เราทั้งสองเรียกว่าบ้าน
หลังจากกลับถึงบ้านผมรีบถอดชุดของผมออกอย่างเงียบๆ
ปาล์ม"อย่าเสียงดังนะ เดี๋ยวเจนได้ยิน"
คุณแคร์เธอรอการกลับมาของเราทั้งคู่ พอเห็นเรา เธอก็ะโดุซีทันที
แคร์"นี่ยัยเด็กบ้า แอบออกไปโดยไม่บอกแบบนี้ได้ยังไง"
ปาล์ม"อย่าดังสิ เดี๋ยวเจนได้ยินหรอก"
แต่ทันทีที่เจนได้ยินเสียงของคุณแคร์เธอก็ตื่นและรีบออกมาดู
เจน"นายแอบออกไปอีกแล้วใช่ไหม"
ปาล์ม"เอ่อ... คือแบบ..."
ซีเข้าใจสถานการณ์และรีบช่วยผมแก้ตัว
ซี"เปล่าค่ะ ฉันต่างหากที่แอบออกไป"
แคร์ "ใช่แม่หมายถึงซีเขานั่นแหละ"
เจนยังดูสงสัยเล็กน้อย
เจน"จริงเหรอ แน่นะ"
ซี "ค่ะแน่นอน"
เจนเดินเข้ามาจูงมือผมแล้วลากไปที่เตียงทันที
เจน"เชื่อก็ได้ รีบมานอนต่อได้แล้ว อีตาบ้า"
ปาล์ม"รอดไปที"
ซีหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นว่าผมยอมเจนได้ขนาดนี้
คุณแคร์มองดูซีในวันนี้แล้วนึกถึงผมในอดีต
แคร์ "นี่ปาล์ม พอเห็นซีวันนี้ ทำให้ฉันนึกถึงนายในตอนนั้นเลย"
ปาล์ม"ไม่เห็นเหมือนเลย ผมถล่ม FIB เป็ร้อยโดยไม่มีใครช่วยผมเก่งกว่าตั้งเยอะ"
แคร์ "อย่าอวดดีหน่อยเลยฉันหมายถึงความมุ่งมั่นของเธอ"
ปาล์ม"อะไรก็ช่างเถอะ... ไปนอนก่อนนะครับทุกคน ฝันดี"
แล้วผมก็เดินตามเจนไปที่เตียงฝันดีคืนนี้คงจะสงบสุขกว่าทุกคืน
1K
