กลิ่นกาแฟคั่วบดราคาถูกที่ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศไม่อาจกลบความเย็นเยียบที่เกาะกุมไขสันหลังของธันวาได้ เขานั่งนิ่งงันอยู่บนเก้าอี้สำนักงานตัวเก่าที่เบาะหนังลอกเป็ขุย ดวงตาเบิกกว้างมองชายหนุ่มร่างผอมสวมแว่นตาหนาเตอะที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"ดื่มกาแฟสิไอ้ธัน หน้ามึงดูซีดๆ นะ เมื่อคืนโหมแก้โค้ดโปรแกรมยันสว่างอีกล่ะสิ" ก้องในวัยยี่สิบห้าปีระบายยิ้มกว้าง แววตาของเขาดูอบอุ่นและห่วงใยอย่างที่ธันวาจดจำได้เสมอ มือที่ยื่นแก้วกระดาษมาให้มีรอยเปื้อนหมึกจางๆ
มันคือภาพของเพื่อนรักที่ร่วมเป็ร่วมตายกันมา ภาพที่ทำให้ธันวาต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกผิดมาตลอดเจ็ดปีเต็ม
แต่ทว่า...
"แดกๆ เข้าไปซะทีไอ้โง่ จะได้รีบเซ็นเอกสารให้มันจบๆ ฉันจะได้หอบบริษัทนี้ไปเร่ขายให้พวกนายทุน พรุ่งนี้แกก็เตรียมตัวเก็บของไปนอนข้างถนนได้เลย"
เสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและละโมบดังก้องสะท้อนอยู่ในกะโหลกศีรษะของธันวา มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็ความนึกคิดที่เปลือยเปล่าที่สุดของคนตรงหน้า ธันวามองรอยยิ้มของก้องสลับกับเสียงความคิดที่กรีดร้องอยู่ในสมอง ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาจนเขาต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ
เขาเสี่ยงชีวิต ยอมสูญเสียความทรงจำ แลกกับการย้อนเวลากลับมาเจ็ดปีเพื่อช่วยเพื่อนที่กำลังจะแทงข้างหลังเขางั้นหรือ?
"เอกสารอยู่บนโต๊ะแล้วนะ" ก้องชี้มือไปที่แฟ้มสีดำตรงหน้าธันวา น้ำเสียงภายนอกยังคงนุ่มนวล "มึงเหนื่อยมามากแล้วธัน เซ็นมอบอำนาจบริหารให้กูเถอะ กูจะรับ่ต่อเอง มึงจะได้พักผ่อนยาวๆ ไง"
"เซ็นสิวะ! เซ็น! ไอ้พวกเ้าหนี้พนันบอลมันขู่จะตัดนิ้วฉันอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้เงินก้อนนี้ไปโปะ ฉันตายแน่!"
ความจริงที่บิดเบี้ยวพุ่งกระแทกหน้าธันวาอย่างจัง ในไทม์ไลน์เดิม เขาจำได้เพียงว่าตัวเองใช้เหลี่ยมคูทางกฎหมายแย่งสิทธิ์ขาดในบริษัทมาเป็ของตัวเองเพื่อความก้าวหน้า บีบให้ก้องต้องกระเด็นออกไปจนอีกฝ่ายฆ่าตัวตาย เขาตราหน้าตัวเองว่าเป็ปีศาจร้ายมาตลอด แต่สิ่งที่เขาไม่เคยรู้เลยคือ ก้องเองก็กำลังจะทำแบบเดียวกัน เพียงแต่ธันวาในวัยยี่สิบห้าปีนั้น 'เืเย็นกว่า' และ 'ไวกว่า' ก้าวหนึ่งเสมอ
ธันวาก้มมองเอกสารมอบอำนาจในแฟ้ม ตัวอักษรบนกระดาษพร่ามัวไปชั่วขณะ มือของเขาสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบปากกาที่วางอยู่ข้างๆ
สายตาของก้องวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง นิ้วมือของเพื่อนรักกระตุกเกร็งด้วยความตื่นเต้น
หากธันวาเลือกที่จะไม่ทำร้ายก้อง เลือกที่จะไถ่บาปตามความตั้งใจเดิม เขาก็แค่จรดปากกาเซ็นชื่อลงไป ก้องจะได้บริษัทไปขายและรอดพ้นจากหนี้พนัน ธันวาจะเป็ฝ่ายสูญเสียทุกอย่างแทน
แต่นั่นคือการ 'ไถ่บาป' หรือแค่การยอมเป็ 'เหยื่อ' ของความหลอกลวงกันแน่?
"ก้อง..." ธันวาเอ่ยเสียงพร่า วางปากกาลงบนโต๊ะดังตึก "มึงติดหนี้พนันบอลอยู่เท่าไหร่"
รอยยิ้มบนใบหน้าของก้องแข็งค้างไปทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายผอมบางถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "มะ... มึงพูดเื่อะไรวะไอ้ธัน พนงพนันอะไร กูไม่เคยเล่น"
"มันรู้ได้ยังไงวะ! หรือไอ้พวกทวงหนี้มันแอบมาหาที่บริษัท? ชิบหายแล้ว!" เสียงในใจของก้องกรีดร้องลั่นจนธันวาต้องนิ่วหน้าด้วยความปวดร้าว
"มึงคิดจริงๆ เหรอว่ากูโง่จนไม่รู้เื่อะไรเลย" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ในอดีตเขาจะไม่ได้รู้เื่นี้จริงๆ แต่ตอนนี้เขาคือธันวาในวัยสามสิบสองปีที่ผ่านโลกธุรกิจอันโหดร้ายมาอย่างโชกโชน "มึงจะเอาบริษัทที่เราสร้างมาด้วยกันไปเร่ขาย เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้ที่มึงก่อขึ้นเองงั้นสิ"
"ไอ้ธัน! มึงอย่ามาใส่ร้ายกูนะ!" ก้องตวาดเสียงสั่น ท่าทีอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น กลายเป็สุนัขจนตรอกที่พร้อมจะแว้งกัด "กูเป็คนลงเงินก้อนแรกนะโว้ย! ถ้าไม่มีกู บริษัทนี้ก็ไม่มีทางเกิด!"
ธันวามองอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาว่างเปล่า ความโกรธแค้นที่ควรจะมีกลับถูกแทนที่ด้วยความสมเพชและเหนื่อยล้า เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้าขึ้นมา แล้วฉีกมันออกเป็สองท่อน ท่ามกลางเสียงร้องห้ามของก้อง ธันวาฉีกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็เศษกระดาษไร้ค่า ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงบนพื้นราวกับหิมะสีหม่น
"มึงทำบ้าอะไร!" ก้องพุ่งเข้ามาจะกระชากคอเสื้อเขา แต่ธันวาปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างเ็า
เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นล่างสุด ความทรงจำเลือนรางบอกเขาว่าสมุดเช็คส่วนตัวของเขาเก็บไว้ที่นี่ ธันวาหยิบมันขึ้นมา จรดปากกาเขียนตัวเลขเจ็ดหลักลงไป... เป็จำนวนเงินที่เขาประเมินแล้วว่ามากพอจะตั้งตัวใหม่ได้ เซ็นชื่อกำกับ แล้วฉีกมันยื่นกระแทกอกก้อง
"เอาเงินนี่ไปเคลียร์หนี้ของมึงซะ" ธันวากดเสียงต่ำ ั์ตาแข็งกร้าวแฝงความร้าวราน "ถือซะว่านี่คือการซื้อหุ้นส่วนของมึงคืนทั้งหมด แล้วออกไปจากบริษัทนี้... อย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก และอย่าคิดจะทำร้ายตัวเอง"
ก้องก้มมองตัวเลขบนเช็คด้วยมือที่สั่นเทา ริมฝีปากเม้มแน่น ไม่มีการปฏิเสธ ไม่มีการด่าทอ มีเพียงความโลภที่ฉายชัดในแววตา
"รอดแล้วกู... ไอ้หน้าโง่เอ๊ย ยอมเสียเงินฟรีๆ แบบนี้ก็ดีสิวะ กูไม่สนหรอกบริษัทซอมซ่อนี่"
ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ หรือความรู้สึกผิดใดๆ หลุดลอดออกมาจากใจของอดีตเพื่อนรัก ก้องกำเช็คใบนั้นแน่น หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย เสียงประตูปิดกระแทกดังปัง ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางเศษกระดาษที่เกลื่อนพื้น
เขาทำสำเร็จ เขาหยุดยั้งการฆ่าตัวตายของก้องได้แล้ว เขาไม่ได้บีบคั้นเพื่อนจนตรอกเหมือนในอดีต
แต่ทำไม... หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนมีรูโหว่ขนาดใหญ่
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ซึมซับความรู้สึก อาการปวดร้าวรุนแรงก็พุ่งจู่โจมขมับราวกับถูกค้อนทุบ ธันวาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น สองมือกุมศีรษะแน่น โลกทั้งใบเริ่มบิดเบี้ยวและหมุนคว้าง แสงสว่างในห้องทำงานค่อยๆ ถูกดูดกลืนหายไปในความมืด เวลาเจ็ดปีที่เขาฝืนยืดเอาไว้กำลังหมดลง และนาฬิกากำลังกระชากเขากลับสู่ปัจจุบัน
พร้อมกับ 'ค่าผ่านทาง' ที่มันกำลังจะทวงคืน
ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา... ผู้หญิงผมยาวที่ชอบทำไข่เจียวไหม้ๆ ให้เขากินทุกเช้าวันอาทิตย์ รอยยิ้มของเธอ... เสียงหัวเราะของเธอ...
'ไม่... อย่าเอาสิ่งนี้ไป...' ธันวาพยายามะโในใจ เขาพยายามคว้าภาพนั้นไว้
แต่ทุกอย่างก็สลายกลายเป็เถ้าถ่าน ชื่อของเธอใบหน้าของเธอถูกลบหายไปจากสารบบความทรงจำของเขาราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง
ร่างของธันวากระตุกเฮือก เขาลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจรุนแรง
ฝนยังคงตกกระทบกระจกหน้าต่างบานั์ เขากลับมานั่งอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีในคอนโดหรูชั้นสี่สิบสองของตัวเองอีกครั้ง แก้ววิสกี้ยังคงวางอยู่บนโต๊ะกระจกที่เดิม ทุกอย่างดูเหมือนเดิมราวกับเขาไม่ได้ก้าวออกไปไหน
ธันวารีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง มือที่สั่นเทาพิมพ์ชื่อ 'ก้อง' ลงในช่องค้นหาของโซเชียลมีเดีย หัวใจเต้นรัวด้วยความลุ้นระทึก
ผลการค้นหาปรากฏขึ้น
ภาพโปรไฟล์ของชายวัยสามสิบสองปีที่สวมแว่นตาหนาเตอะ กำลังยืนยิ้มอุ้มลูกสาวตัวน้อยอยู่หน้าร้านอาหารขนาดกลางแห่งหนึ่ง ก้องยังมีชีวิตอยู่! เขามีครอบครัว มีชีวิตที่ดำเนินต่อไปได้
ธันวาระบายลมหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี อย่างน้อยการสูญเสียความทรงจำของเขาก็ไม่ได้สูญเปล่า เขาแก้ปมแรกสำเร็จแล้ว
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน กะพริบตาเพื่อปรับโฟกัส ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบห้องนั่งเล่น ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ ห้องนี้ดูเงียบเหงากว่าที่เคยเป็
เขาเดินไปที่ชั้นวางทีวี ตรงนั้นควรจะมีกรอบรูปไม้สีขาววางอยู่ มันคือรูปคู่ของเขากับ 'น้องหนิง' น้องสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวที่เขาส่งเสียให้เรียนจนจบมหาวิทยาลัย
แต่กรอบรูปนั้นกลับว่างเปล่า... ไม่สิ มันเป็รูปของเขายืนถือใบปริญญาอยู่คนเดียว ไม่มีรอยยิ้มสดใสของน้องสาวที่ยืนชูสองนิ้วอยู่ข้างๆ อีกต่อไป
ความเย็นเยียบเกาะกุมหัวใจธันวาทันที เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันรายชื่อผู้ติดต่อ พิมพ์คำว่า 'หนิง' อย่างบ้าคลั่ง
ไม่พบรายชื่อติดต่อ
"ไม่... เป็ไปไม่ได้..." ธันวาพึมพำเสียงหลง เขากดเบอร์บ้านที่จำได้ขึ้นใจ เสียงสัญญาณดังยาวอยู่หลายครั้งก่อนที่จะมีคนรับสาย เป็เสียงของป้าแม่บ้านที่ทำงานมานาน
"ฮัลโหล ป้าแช่มครับ! หนิงล่ะครับ หนิงอยู่บ้านหรือเปล่า!" ธันวากรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรน
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณธันวา... คุณธันพูดเื่อะไรคะ คุณหนิง... คุณหนิงเธอหนีออกจากบ้านไปั้แ่เจ็ดปีก่อน แล้วก็ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำเสียชีวิตไปแล้วนี่คะ..."
โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือธันวากระแทกพื้นพรม
เจ็ดปีก่อน... วันเดียวกับที่เขาปล่อยก้องไปพร้อมกับเช็คเงินสด!
เขาสร้างโดมิโน่ตัวใหม่ขึ้นมา การที่ก้องไม่ตายและไม่ต้องขายบริษัทให้พวกนายทุน ทำให้เส้นทางธุรกิจของธันวาเปลี่ยนไป เขาอาจจะต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อประคองบริษัทที่ไม่มีก้อง จนละเลยน้องสาวในวันที่เธอ้าเขาที่สุด ผลกระทบผีเสื้อ (Butterfly Effect) ขยับปีกของมันอย่างโหดร้าย ทวงคืนชีวิตของน้องสาวไปแทนชีวิตของเพื่อน!
ธันวาทรุดตัวลงคุกเข่า สองมือจิกทึ้งเส้นผมตัวเองด้วยความสิ้นหวัง เขาเพิ่งเรียนรู้ความจริงที่เ็ปที่สุด อดีตเป็เหมือนผืนผ้าใบที่ถักทอด้วยเส้นด้ายนับล้าน หากดึงเส้นด้ายเส้นหนึ่งออกเพื่อแก้ปม โครงสร้างทั้งหมดก็จะบิดเบี้ยวและปริขาดในจุดอื่นเสมอ
เขาทำลายชีวิตครอบครัวตัวเองด้วยมือของเขาเองอีกครั้ง
ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่าง ทันใดนั้น... เสียงแหลมเล็กของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังก้องขึ้นมาในหัวของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันไม่ใช่เสียงสะท้อนจากอดีต แต่เป็เสียงที่กำลังเกิดขึ้นในวินาทีนี้... วินาทีที่เขาอยู่เพียงลำพังในห้องพัก
"ถ้าฉันะโลงไปจากระเบียงนี้... ทุกอย่างก็คงจบสินะ ความเ็ปนี้จะได้หายไปเสียที..."
ธันวาเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาเบิกกว้างทะลุความมืด เขาลุกพรวดขึ้นและพุ่งตรงไปยังประตูกระจกบานเลื่อนที่เปิดออกสู่ระเบียงห้อง ลมพายุพัดกระโชกแรงตีเข้าหน้าจนชาหนึบ
เสียงในใจนั้นดังชัดเจนราวกับมายืนกระซิบอยู่ข้างหู ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครอื่น เขาชะโงกหน้ามองลงไปที่ระเบียงของห้องพักชั้นสี่สิบเอ็ดที่อยู่เบื้องล่าง
ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำ ร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสสีขาวกำลังปีนข้ามราวระเบียงออกไปยืนิ่เหม่ท้าทายแรงโน้มถ่วง ปลายเท้าของเธอเหลือพื้นที่เพียงครึ่งนิ้วก่อนจะร่วงหล่นสู่ความตายเบื้องล่าง
และเสียงในหัวของเขาก็ยังคงดังก้อง สะท้อนความสิ้นหวังที่มืดมิดที่สุดที่เขาเคยได้ยินมาในชีวิต
เขาเพิ่งพรากชีวิตน้องสาวตัวเองไปทางอ้อม และตอนนี้... เขากำลังจะทนดูคนตายต่อหน้าต่อตา โดยที่เขาอาจจะเป็เพียงคนเดียวในโลกที่ได้ยินเสียงวิงวอนสุดท้ายของเธอ
18K
