"เจนนนน หวัดดีครับ มีเรียนอยู่รึเปล่า?"
"อ่อ ค่ะ.. คาบสุดท้ายวันนี้แล้วล่ะ.. แล้วนี่ จะไปไหนเหรอ"
"ไม่ได้จะไปไหนหรอกครับ มาดักรอคุยกับเจนนี่แหละ"
"อ้าวเหรอ มีอะไรรึเปล่า?"
"คือ... เย็นนี้เจนว่างรึเปล่า ผมอยากชวนไปหาอะไรกินด้วยกันน่ะครับ"
"อ่อ...... คือ.. ขอโทษนะ เจนมีนัดกับแฟนแล้วค่ะ... ต้องขอโทษด้วยจริงๆ"
เจนบอกปัดหนุ่มต่างคณะที่ทำทีเข้ามาจีบไปตรงๆ โค้งหัวขอโทษอย่างสุภาพแล้วเลี่ยงออกมา พอเดินมาถึงหน้าห้องเรียนก็มีเพื่อนเข้ามากอดคอแล้วพูดแซว
"ว่างายแม่สาวฮ็อตดาวคณะ ไปทำหนุ่มๆ ร้องไห้มาอีกแล้วเหรอ นั่นคนที่เท่าไหร่แล้ววะ"
"ร้องไห้ห่าไรล่ะ กูยังไม่ทันทำอะไรเลย"
"กูนี่นะ... อยากจะยืมเบ้าหน้ามึงไปใช้จริงๆ ว่ะ... แม่จะฟาดให้หมดทั้งมหา'ลัยเลยคอยดู"
"โหหหห มึงนี่มันภัยสังคมชัดๆ... ไปๆ เข้าเรียนได้ละ"
"เดี๋ยวๆ ดูโน่น... ตัวจริงของมึงมาละ"
เจนหันไปมองด้านหลังที่เพื่อนสะกิดให้ดูก็พบว่ามีสาวสวยหน้าหวานกำลังเดินยิ้มกว้างเข้ามาหา
"อ้าวปอนด์ วันนี้ไม่มีเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"ค่ะพี่ ปอนด์มารอพี่นั่นแหละ เหลือคาบสุดท้ายแล้วใช่ไหมคะ"
"อืม... งั้นนั่งรอหน้าตึกก่อนนะ เดี๋ยวพี่จบคาบนี้เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน"
ปังปอนด์ - สาวรุ่นน้องเรียนคณะเดียวกันกับเจน ตัวเล็กสมส่วนดูน่ารัก ยิ้มง่ายและมีเสน่ห์ของผู้หญิงอยู่เต็มเปี่ยม เป็ดาวคณะอีกคนที่มักจะมีหนุ่มๆ ตามจีบไม่ขาด แต่ทุกคนก็ต้องผิดหวังเพราะเธอมอบหัวใจและร่างกายให้กับพี่เจนคนสวยได้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ด้วยความที่เจนเติบโตมากับแม่เลี้ยงเดี่ยวและขาดพ่อั้แ่จำความได้ ความเข้มแข็งสู้ชีวิตหลายๆ อย่างของแม่ทำให้เจนมีบุคลิกเป็ผู้นำคน บวกกับการที่ต้องเห็นแม่โดนผู้ชายหักหลังอยู่บ่อยๆ จึงทำให้เธอไม่ค่อยสนใจเหล่าผู้ชายน้อยใหญ่ที่เข้ามาตามจีบ พอมีสาวสวยรุ่นน้องที่ดูน่าทะนุถนอมเข้ามาออดอ้อนขอเป็แฟน เจนเลยตัดสินใจคบด้วยส่วนหนึ่งก็เพื่อเป็เกราะป้องกันตัวเองไม่ให้มีผู้ชายเข้ามาวุ่นวายกับชีวิต แม้ว่าลึกๆ แล้วเธอก็อยากเป็ฝ่ายอ้อนขอความรักจากคนอื่นบ้างก็ตาม
"หูยยยย หวานกันจังเลยวะผัวเมียคู่นี้... ชวนไปกินกันด้วย อิจฉานะเนี่ย" เพื่อนสาวตัวแสบทำพูดล้อเลียน
"พอเลยมึง ไปๆ เข้าห้อง... รอแป๊บนะปอนด์"
"ค่าาาา"
เจนมองดูแฟนสาวรุ่นน้องโบกมือให้อย่างสดใสแล้วก็หันไปผลักเพื่อนให้เดินเข้าห้องก่อนจะตามเข้าไปหาที่นั่ง สักพักก็มีอาจารย์ที่ปรึกษาประจำคณะเดินเข้ามาด้านหน้าแล้วพูดเริ่มคลาส
"วันนี้มีเื่จะแจ้งให้นักศึกษาทราบนะคะ อาจารย์ประจำวิชานี้ลาคลอดพอดี เราก็เลยมีความจำเป็ต้องเปลี่ยนให้อาจารย์พิเศษมารับ่ต่อ..."
"...แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ อาจารย์ท่านนี้เป็ผู้เชี่ยวชาญที่เคยทำงานในเครือโรงแรมขนาดใหญ่จากต่างประเทศมาสิบปี ทางคณะคิดว่าความรู้และประสบการณ์จริงของเขาจะช่วยให้นักศึกษาทุกคนได้เปิดโลกเป็อย่างมาก... ยินดีต้อนรับ อาจารย์อดัมค่าาาาา"
อาจารย์ที่ปรึกษาหันไปผายมือทางประตูที่มีชายฝรั่งร่างั์เดินยิ้มกว้างเข้ามา เสียงทุกคนปรบมือดังขึ้นพร้อมกันโดยเฉพาะเสียงกรีดร้องของนักศึกษาสาวที่เหมือนจะลืมตัวไปแล้วว่าที่นี่คือห้องเรียน
ผิดกับเจนสุดาที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งสติหลุดไปแล้วเมื่อได้เห็นอาจารย์คนใหม่ เธอถึงกับอ้าปากค้างกับภาพลุงอดัมที่ตอนนี้แต่งตัวอยู่ในชุดสุภาพพร้อมกับแว่นตากลมใสเข้ากับรูปหน้าอันคมคาย มาดสุขุมดูทรงภูมิผิดกับภาพฝรั่งหื่นที่เธอเพิ่งเจอมาเมื่อวานราวกับเป็คนละคน
อดัมยิ้มกว้างอย่างมั่นใจอยู่หน้าชั้นมองไปทั่วทั้งห้องแล้วก็สะดุดตากับนักศึกษาสาวสวยคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดี เขาเลยยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณทักทายเบาๆ เจนรีบหลบสายตาทันที ในขณะที่เพื่อนๆ ขนาบซ้ายขวาต่างก็ชื่นชมอาจารย์คนใหม่กันยกใหญ่
"เชี่ยยย! หล่อยังกะนายแบบ หุ่นแน่นมากกก" เพื่อนสาวฝั่งซ้ายพูดเบาๆ
"ว้ายยย เค้ายิ้มให้กูด้วยมึงงงง เห็นมั้ยๆ" เพื่อนสาวฝั่งขวาหลุดปากเพ้อออกมา
"เฮ้ย อีเจน มึงว่าเค้าอายุสักเท่าไหร่วะ"
"42 เท่าแม่กู"
เจนเผลอหลุดปากตอบออกไปแบบไม่ทันได้คิด
"ห๊ะ! มึงรู้ได้ไง?"
"อะ เอ่อ... กูเดาเอาน่ะ"
"อีห่า ไม่ใช่ละ ดูยังไงก็ไม่น่าจะถึงหลักสี่นะ น่าจะสามสิบต้นๆ มั้ง มึงเอาอะไรมาว่าสี่สิบวะ"
"กะ ก็... เมื่อกี้ 'จารย์บอกว่าเค้าทำงานเมืองนอกมาเป็สิบปี อายุก็น่าจะขึ้นเลขสี่แล้วรึเปล่า"
"เออจริง... ท่าทางใจดีด้วยว่ะ ยิ้มตลอดเลย"
"ใจดีห่าไร... โรคจิตแถมยังดุชิบหาย"
ภาพลุงอดัมที่จับเธอตรึงกับโซฟาเพื่อขย่มปากแว๊บเข้ามาในหัวอย่างช่วยไม่ได้
"มึงว่าอะไรนะ?..."
"เปล่าๆๆ กูพูดลอยๆ"
คลาสเรียนดำเนินต่อไปอย่างลื่นไหล เจนมองดูอาจารย์อดัมด้วยความรู้สึกชื่นชมมากขึ้นเมื่อเห็นเขาสร้างบรรยากาศในห้องเรียนได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งคำพูดคำจาและน้ำเสียงสำเนียงล้วนน่าฟัง รวมถึงสิ่งที่เขาเล่าให้ฟังระหว่างยกตัวอย่างประกอบบทเรียนมันสนุกออกรสจนทุกคนยิ้มไม่หยุด
"โอเคครับ งั้นพอแค่นี้ก่อน เจอกันวีคหน้านะครับ"
อดัมพูดปิดคลาสเสร็จทุกคนก็ยิ้มกว้าง บางคนก็ถึงกับปรบมือชอบใจ สาวๆ บางคนก็รุมกันเข้าไปหาเื่พูดคุยด้วย ส่วนเจนสุดาก็ลุกขึ้นแอบชำเลืองมองพักหนึ่งก่อนจะรีบเดินออกจากห้องเพราะไม่อยากเจอเขา พอเดินออกมาก็เจอปังปอนด์ยืนยิ้มหวานรออยู่แล้ว
"เสร็จแล้วเหรอพี่เจน"
"อืม นี่รออยู่หน้าห้องตลอดเลยเหรอ"
"ก็เพิ่งกลับมาอีกรอบแหละ ทนคิดถึงไม่ไหวอะ อยากเจอเร็วๆ"
"หูยยย แฟนใครเนี่ย น่ารักเป็บ้า"
ปังปอนด์ได้ยินก็เดินเข้ามาจับมือทำตาหวานใส่แฟนรุ่นพี่ที่แอบอมยิ้มอยู่เหมือนกัน
"ป่ะ ไปหาไรกินดีกว่ามั้ย"
"พี่เจนอยากกินอะไรคะ ปอนด์ให้พี่เลือกเลย"
"อยากกินอะไรหวานๆ น่ะ... ปอนด์มีในใจรึเปล่า"
"ถ้าหวานๆ ก้ออออ... ปากหนูไง... อยากกินมั้ยอะ?" ปังปอนด์ขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดอ้อนเป่าข้างหู
"หูยยยย ท่าทางจะหวานจริงๆ ด้วย..."
เจนมองสายตายั่วยวนของแฟนสาวรุ่นน้องแล้วก็นึกเคลิ้มโดยไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง
อะไรหวานๆ เหรอครับ
คู่รักนักศึกษาสาวสะดุ้งใหันไปมองก็เห็นอาจารย์อดัมยืนยิ้มอยู่ เจนรีบปล่อยมือจากปังปอนด์โดยอัตโนมัติแล้วเอียงหน้าหลบสายตาทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
"หือ?... เจนใช่มั้ย?... เลิกเรียนแล้วจะไปที่ไหนกันต่อล่ะ"
"พี่เจน..... คนนี้อาจารย์ใหม่เหรอคะ" ปังปอนด์แอบกระซิบถาม
"อะ เอ่อ... ใช่... เพิ่งมาสอนวันแรก"
"โห... หล่อเกินอะ... พี่รู้จักเหรอ เรียกชื่อเล่นด้วย"
"ก็......"
"รู้จักสิครับ ผมเป็เพื่อนกับแม่ของเจนน่ะ... แล้วนี่สองคน..... เป็แฟนกันเหรอ"
เจนสะดุ้งกับคำถาม จ้องตาดุมองลุงอดัมที่แกล้งทำหน้าซื่อตาใสจ้องกลับด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์
"ค่ะ ปังปอนด์เป็แฟนพี่เจน"
"อาจารย์อดัมนะครับ ฝากดูแลเจนด้วยนะ รู้สึกเค้าจะดื้อหน่อยๆ"
"ฮ่าๆๆ บางทีก็ดื้ออย่างที่พูดจริงๆ แหละค่ะ"
"อืมมมม มีแฟนน่ารักดีนี่เจน... ไม่เห็นเล่าให้ฟังบ้างเลย"
เจนเห็นลุงอดัมเหลือบตามองแฟนของเธอด้วยสายตาเหมือนจ้องจะกิน ในขณะที่น้องปอนด์ก็ดูจะเคลิ้มไปกับสายตาเป็ประกายของอาจารย์ฝรั่งสุดหล่อจนเหมือนลืมไปแล้วว่าแฟนของตัวเองยืนอยู่ข้างๆ เจนเลยขยับตัวไปยืนบังแฟนเอาไว้แล้วตอบกลับ
"เลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ ลุงกลับไปได้ละ"
"อูยยยย อยู่ที่นี่ผมเป็อาจารย์คุณนะครับ พูดมีหางเสียงหน่อยสิ"
"ชิ... กลับไปได้แล้วค่ะอาจารย์! พอใจรึยังคะ!"
"ฮ่าๆๆ ก็ได้ๆ..... งั้นก้อออ อย่าลืมเล่าให้แฟนฟังด้วยนะ ว่าเมื่อวานเราเจอกันยังไง"
เจนสะดุ้งทำตาั์มองอดัมด้วยความโมโหแต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดตอบโต้อะไร เพราะสีหน้าเ้าเล่ห์ของอดัมตอนนี้เหมือนอยากจะยั่วเธอให้ะเิ เลยรีบหันหลังกลับจับมือน้องปอนด์ดึงให้รีบเดินตาม
"ว้าย! จะไปแล้วเหรอพี่เจน เราจะไปไหนกันคะ?"
"ไปห้องของเธอ"
"โหหหห พี่อยากกินของหวานจริงเหรอ ฮ่าๆๆ"
"เงียบน่า! เมื่อกี้เห็นมองไอ้ฝรั่งบ้านั่นตาเยิ้มเลยนะ คงต้องสั่งสอนหน่อยแล้วว่าเธอเป็แฟนของใคร"
เจนเดินย่ำด้วยความหงุดหงิดทั้งเื่ที่แฟนของเธอเคลิ้มไปกับเสน่ห์ของลุงฝรั่งและเื่ที่ลุงเอาเื่น่าอายที่เกิดขึ้นเมื่อวานมาหยอกล้อ ในขณะที่น้องปอนด์กำลังโดนลากแขนให้เดินตามกลับยิ้มกว้างเพราะดีใจที่เห็นแฟนสาวรุ่นพี่หึงเธอถึงขนาดนี้
2K
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
