บทที่สี่
สบสายตา
แบมแบมแอบมานั่งใช้ความคิดถึงเื่ทั้งหมดที่ผ่านมาอยู่กับตัวเอง ที่บริเวณโต๊ะไม้หินอ่อนที่ถูกจัดเอาไว้ให้ได้นั่งพักพิงและรับลมเย็น ๆ ภายในบริเวณวัดที่จัดงานศพของเก้าตามลำพัง
แต่จู่ ๆ ก็ต้องตัวชาวาบไปทั้งตัว และเกิดอาการขนลุกซู่ไปทั่วทุกรูขุมขน เมื่อโสตประสาทหูได้ยินเสียงร้องไห้สลับการสูดน้ำมูกของใครบางคนแว่วมากับสายลมเป็ระยะ
ดวงตากลมโตหลุกหลิกไปมา และฉายแววความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ความคิดในสมองเริ่มตีกันให้วุ่นวายและยิ่งใบหน้าซีดเผือด เมื่อคิดว่าเสียงที่ดังลอยมากระทบโสตประสาทนั้นอาจจะไม่ได้มาจากคน แต่อาจจะเป็ดวงิญญาที่อยู่ในวัดแห่งนี้
“ตอนเป็คนก็หลอก ตายไปมึงก็ยังจะมาหลอกกูหรือพี่เก้า” แบมแบมเอ่ยขึ้นกับตัวเองเสียงเบา อดไม่ได้ที่จะตำหนิไปถึงคนที่จากไปแล้วอย่างเก้า
ร่างเล็กผุดลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว หัวใจของเด็กสาวเต้นรัวราวกับว่าจะหลุดออกมาจากออก เรียวขาขาวเนียนสวยก็เกิดอาการแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ไม่สามารถที่จะเยื้องย่างพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์ที่น่ากลัวได้
ในใจเกิดความลังเลและสับสนว่าจะเอายังไงต่อไปกับเหตุการณ์ในตอนนี้ดี จะกลั้นใจวิ่งสับเท้ากลับไปหาผู้เป็ยาย หรือจะเดินไปดูต้นทางของเสียงให้มันได้รู้แล้วรู้รอดไปว่าเป็ผีหรือคน
แต่เหมือนร่างกายจะไม่สอดคล้องกับความคิดที่อยากจะวิ่งหนี เพราะเรียวขาก้าวฉับไวไปยังทิศทางของเสียงแทบจะทันทีที่สามารถจะขยับได้ ร่างเล็กสูดลมหายใจความปอดเพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเอง
“อ้าว” แบมแบมร้องเสียงร้องออกมาด้วยความแปลกใจ ใบหน้าสวยเหลอหลาจนดูน่าตลกขบขัน
ใจที่เตรียมพร้อมจะรับมือกับความน่ากลัวของสิ่งที่มองไม่เห็นกลับต้องงุนงง เมื่อเห็นว่าเ้าของเสียงนั้นคือผู้ชายร่างใหญ่ที่กำลังนั่งงอตัวและซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ ไหล่กว้างของอีกฝ่ายลู่ลงอย่างน่าสงสาร
ร่างกายใหญ่ที่สั่นเทิ้มทำให้แบมแบมรู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้อยู่ ร่างเล็กหันมองซ้ายมองขวาอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนที่อยู่ในอาการเสียใจ และทิ้งตัวลงนั่งใกล้ ๆ
“ผ้าเช็ดหน้าจ้ะพี่” ร่างเล็กยื่นผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวไว้ให้กับคนที่นั่งร้องไห้จนน่าสงสาร
ร่างสูงใหญ่ที่พึ่งจะรับรู้ว่าในตอนนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว เงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือหนาของตัวเองด้วยความใ ก่อนจะช้อนสายตาที่บวมเป่งมองไปที่คนที่มีน้ำใจหยิบยื่นให้แก่กัน คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็ใคร
“กำนัน” แบมแบมเอ่ยเรียกตำแหน่งหน้าที่การงานของคนที่พึ่งจะได้เห็นใบหน้าชัด ๆ ออกมาเสียงเบาด้วยความใ
ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้มาพบเจอกันในสภาพที่อีกฝ่ายร้องไห้เสียใจเป็วรรคเป็เวรอยู่เช่นนี้ ดวงตากลมโตหลุบมองมือของตัวเองที่ยังคงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับอีกฝ่ายนิ่ง
เพราะจู่ ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา จากการที่บังเอิญสบตากันของเราทั้งคู่ หัวใจดวงน้อยที่ไม่เคยเต้นแรงให้กับผู้ชายคนไหนเลย กลับเต้นระส่ำขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หากแต่แบมแบมก็พยายามที่จะเก็บอาการสั่นไหวของตัวเองเอาไว้ให้แเีมากที่สุด
“ขอบใจมาก” คล้าวหรือกำนันคล้าวที่ชาวบ้านเอ่ยเรียกกันติดปาก ยื่นมือออกไปรับผ้าเช็ดหน้าสีหวานมาถือเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่คลายจากการสะอื้น
แบมแบมเริ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมาในทันที กวาดสายตามองไปทางอื่นเลิ่กลั่กด้วยความที่วางตัวไม่ถูก ได้แต่มองไปทางอื่นอย่างไร้จุดหมาย เพราะไม่มีความกล้ามากพอที่จะให้มองไปทางคนที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองซับน้ำตาอยู่ใกล้ ๆ คิดไม่ถึงว่าจะต้องมาพบเจอกันในสถานการณ์แบบนี้
“เป็เพื่อนเ้าเก้ามันหรือครับ” น้ำเสียงทุ้มของคนใกล้ตัวเอ่ยถามขึ้น เพราะรู้สึกไม่คุ้นหน้ากับเด็กสาวที่มีน้ำใจเสียสละผ้าเช็ดหน้าให้กับตัวเองเท่าไหร่นัก
“เป็เพื่อนรุ่นน้องที่โรงเรียนจ้ะ” แบมแบมเอ่ยตอบไปตามความจริงถึงแม้ว่าจะเป็เพียงความจริงบางส่วนก็ตาม
เพราะหากไม่นับความสัมพันธ์ที่แอบดอดไปทำเื่ลามกกันในที่เปลี่ยวตาคน เธอกับเก้าก็เป็เพียงแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่จบชั้นมัธยมตอนปลายจากสถาบันเดียวกันเท่านั้น ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากไปกว่านั้นแต่อย่างใด
“อืม ขอบใจที่มาร่วมงานนะ” คนเป็พ่อเ้าของงานในวันนี้เอ่ยขอบคุณแทนเ้าตัวที่คงไม่มีโอกาสตื่นขึ้นมาขอบคุณใครอีกแล้ว
“จ้ะ หนูเสียใจด้วยนะจ๊ะ” แบมแบมเอ่ยแสดงความเสียใจกับผู้เป็พ่อของเก้า น้ำเสียงแสดงออกถึงความเสียใจที่เกิดขึ้นจริง ๆ
ใบหน้าสวยหวานหันกลับมามองคนที่ร้องไห้จนตาบวม หัวใจดวงน้อยยังคงสั่นระรัว และใช้จังหวะทีเผลอลอบมองคนที่จัดว่าอยู่ในวัยกลางคนเข้าไปแล้ว ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่รู้ตัว
เพราะอีกฝ่ายถึงแม้จะเริ่มมีอายุแล้ว หากแต่ก็ยังดูแข็งแรงและอ่อนเยาว์กว่าอายุเป็อย่างมาก ใบหน้าคมเข้มตามฉบับของผู้ชายผิวคล้ำยังคงดูดี แม้ว่าอายุอานามจะเข้าเลขสี่ไปแล้วก็ตาม
“ขอบใจมาก ผ้าเช็ดหน้าฉันจะคืนให้ทีหลังนะ บ้านเธออยู่แถวไหนล่ะ” คล้าวเอ่ยถามเพื่อนรุ่นน้องของลูกชายที่ด่วนจากไปั้แ่อายุยี่สิบเอ็ดปีขึ้น เพื่อที่จะได้เป็ข้อมูลในการนำส่งผ้าเช็ดหน้าคืนกับเ้าตัว
“หนูเป็หลานของยายมะลิจ้ะ แต่ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ กำนันเก็บไว้เถอะ ไม่ต้องคืนหนูหรอก” แบมแบมเอ่ยเท้าความไปถึงผู้เป็ยาย เพราะจะมีใครบ้างล่ะ ที่จะไม่รู้จักกับรายนั้น ผู้ที่ตำส้มตำอร่อยจนคนเลื่องลือ
“เอาแบบนั้นหรือ” คล้าวเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ
“จ้ะ” แบมแบมรีบเอ่ยตอบกลับ ใบหน้าสวยฉีกยิ้มให้กับอีกฝ่ายเล็กน้อย เพื่อยืนยันในคำพูดของตัวเอง
“แล้วชื่อเสียงเรียงนามอะไรล่ะ” คนที่เริ่มปรับน้ำเสียงให้เป็ปกติได้เอ่ยถามอย่าง้าทำความรู้จัก
“ใบบัวจ้ะ” แบมแบมเอ่ยตอบชื่อเก่าของตัวเองออกไป เพราะชื่อที่คนแถวนี้เรียกขานเธอก็ยังคงเป็ชื่อนี้อยู่
“ขอบใจอีกครั้งนะใบบัว ฉันคงต้องขอตัวไปดูแขกก่อน” ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยื่น ก่อนจะเอ่ยขอตัวกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง
“จ้ะ กำนันคล้าว” แบมแบมเอ่ยตอบรับเสียงหวาน ก่อนจะส่งยิ้มไปให้อีกฝ่ายอีกครั้ง
ดวงตากลมโตที่เริ่มกลับมาส่องสกาว ทอดมองตามคนที่เดินจากไปด้วยสายตาที่ปิดความแพรวพราวเอาไว้ไม่มิด เรียวแขนเล็กยกขึ้นกอดอก ก่อนจะวาดเรียวขามานั่งไขว่ห้างอย่างที่ชอบทำจนติดเป็นิสัย
“แก่แล้วแต่ยังหล่ออยู่เลย” แบมแบมเอ่ยชมคนที่เดินจากไปแล้วกับตัวเอง
เพียงแค่แวบเดียวที่ได้สบตากันก็ทำเอาเด็กสาวอย่างเธอใจเต้นแรงไม่เป็จังหวะ ใบหน้าเห่อร้อนเสียจนต้องแกล้งเสสายตาไปทางอื่นเพราะทนต่อความหล่อเหลานั้นไม่ไหว ยอมรับตรง ๆ ว่าอีกฝ่ายตรงสเปกเธอเป็อย่างมาก
“แต่แก่รุ่นแม่มึงเลยนะแบมแบม” แบมแบมที่เคยเอ่ยปากว่าไม่อยากจะมีผัวแก่ กำลังตบตีกับความคิดเดิม ๆ ของตัวเองให้วุ่นวายอยู่ในหัว จนต้องยกมือขึ้นมานวดขมับของตัวเอง
เพราะหากตัดเื่อายุที่มากกว่าแบมแบมถึงยี่สิบปีของอีกฝ่ายออกไป กำนันคล้าวก็ถือว่าตรงกับผู้ชายในอุดมคติของแบมแบมมากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ไม่ว่าจะเป็หน้าตาที่หล่อคมเข้ม หรือรูปร่างที่สูงใหญ่จนบังร่างเล็กของเธอมิด
อีกทั้งความมั่งคั่งของกำนันคล้าวก็เป็ที่เลื่องลือ เรียกได้ว่าอีกฝ่ายมีครบทุกข้อที่แบมแบม้า ความสมบูรณ์แบบนี้ของอีกฝ่าย เริ่มทำให้แบมแบมมีความคิดทะเยอทะยาน อยากจะลองข้ามรุ่นดูสักครั้งเหมือนกัน
“ดูทรงแล้วแรงน่าจะยังดีอยู่ เอาเถอะว่ะ หยวนให้แล้วกันในเื่ของอายุ” ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม
ความคิดที่จะยึดกำนันคล้าวเป็เป้าหมายใหม่ของตัวเองเกิดขึ้นมาในหัวของเด็กสาวอย่างรวดเร็ว แบมแบมคิดเองเออเอง ว่าในเมื่อพลาดโอกาสที่จะเป็สะใภ้ ก็หาโอกาสที่จะเป็เมียใหม่ให้กับเ้าตัวไปเสียเลยก็แล้วกัน ไม่เห็นจะยากอะไร
แบมแบมผุดลุกขึ้นยืน ก่อนจะสาวเท้าเดินกลับไปหาผู้เป็ยายด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากตอนแรกเป็อย่างมาก ดวงตาแพรวพราวระยิบระยับไปด้วยความหวังครั้งใหม่ ใบหน้าสวยหวานที่ใครต่อใครพากันหลงใหล ในเวลานี้ประดับไปด้วยรอยยิ้มกริ่ม ร่างเล็กเดินนวยนาดฝ่าฝูงชนไปทิ้งตัวลงนั่งใกล้กับผู้เป็ยาย ที่กำลังนั่งพูดคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน
“จะกลับแล้วหรือเอ็ง” ยายมะลิผินใบหน้ากลับมาถามหลานสาวที่หายไปนานสองนาน
“ยายรอฟังพระสวดก่อนก็ได้ หนูไม่รีบ” แบมแบมเอ่ยตอบยายเสียงหวาน ดวงตาจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ของกำนันคล้าวที่รับแขกอยู่ตรงทางเข้าอย่างไม่วางตา
มะลิที่มองตามสายตาของหลายสาวตัวดีไป เบิกตากว้างด้วยความใ เมื่อเห็นว่าสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องอยู่ที่ใคร ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวหลับตาช้า ๆ เพื่อห้ามตัวเองไม่ให้หันไปหยิกหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัว ให้เนื้อตัวเขียวกลางงานศพ
“สำรวมหน่อย นี่มันในวัดในวา” ยายมะลิหันกลับมาพูดเอ็ดคนที่ส่งสายตาประเจิดประเจ้อให้กับพ่อของผู้ตายอย่างไม่คิดที่จะอายใคร
แบมแบมยักไหล่หนึ่งครั้ง ก่อนจะยกยิ้มเป็นัยอย่างที่รู้กันสองคนยายหลาน ให้กับคนที่ตั้งท่าจะบ่นตัวเองอย่างไม่ยี่หระอย่างยายมะลิ เพราะเธอเชื่อว่าหากเป็คนนี้ แม้จะพูดบ่นแต่ยังไงยายก็ต้องสนับสนุนเธออย่างแน่นอน
ร่างเล็กลอบมองคนที่มักจะมีหญิงสาวที่ชื่อว่ากิ่งแก้วอยู่เคียงข้างเสมอไม่ละสายตา ก่อนจะต้องยกยิ้มเอียงอายส่งไปให้ เมื่อคนที่โดนเธอจับจ้องอยู่นานหันมาสบสายตาเจอเข้าพอดิบพอดี
ใบหน้าสวยหวานเห่อร้อนขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้รับการตอบกลับมาเป็รอยยิ้มเช่นกัน แม้รอยยิ้มนั้นจะยังแฝงไปด้วยความเศร้า แต่มันก็มีอานุภาพมากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกเขินอายไปกับมัน
………………………………………………….
คิดว่าจะมีกุ๊กกู๋ซะแล้ว พระเอกนางเอกได้เจอกันเป็ทางกันแล้วนะคะ ตะ แต่เจอกันในวัด หนำซ้ำยังเป็งานศพ เลือกสถานที่ได้ดีจริง ๆ
อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ส่งฟีดแบคกลับมาหานักเขียนอย่างเลดี้หน่อยนะคะ อยากบอกว่าการได้อ่านคอมเม้นท์ มันเป็แรงผลักดันในการอัพนิยายมาก ๆ เลย // อ้อน
และอย่าลืมกดเข้าชั้น กดหัวใจ และที่สำคัญอย่าลืมกดติดตามนามปากกาอิสตรีเริงรมย์กันเอาไว้นะคะ เพราะตอนนี้กำลังเร่งสานต่อพล็อตมากมายที่ได้ทำการดองเอาไว้ในไหแบบเร่งด่วน และแพลนที่จะปล่อยงานในตอนนี้ก็ยาวทั้งปี ฮือออ // กระพริบตาปริบ ๆ
135
