หลินเยี่ยนมิได้รีบร้อนจากไป สายตาของเขากวาดมองไปที่โต๊ะหินข้างเตาปรุงยา บนนั้นยังวางเรียงรายไปด้วยขวดยาหยกและถุงผ้าใบเล็กที่ปักลวดลายเมฆา ถุงสมบัติของเซียวอวิ๋นเทียน
“ของเหล่านี้อยู่กับคนตายก็ไร้ค่า”
หลินเยี่ยนกวาดขวดยาทั้งหมดลงในอกเสื้อ ก่อนจะหยิบถุงสมบัติขึ้นมา จิตััอันร้อนแรงกระแทกเข้าไปในถุง ทำลายตราประทับิญญาของเซียวอวิ๋นเทียนจนแตกสลายในพริบตา ภายในมีหินปราณจำนวนหนึ่งและชุดคลุมสำนักชุดใหม่ เขาหยิบชุดออกมาสวมใส่ ปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมาจากด้านนอก
“เสียงร้องเมื่อครู่ดังมาจากห้องปรุงยาของาุโเซียว รีบไปดูเร็วเข้า!”
“เกิดเื่อันใดขึ้นหรือ เตาปรุงยาจะะเิ?”
ปัง!
ประตูห้องปรุงยาถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ศิษย์ลาดตระเวนสองคนในชุดสีครามพุ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับมิใช่เตาที่ะเิหรือาุโเซียวที่าเ็
แต่เป็เด็กหนุ่มผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาที่ลุกโชน ผมยาวสยาย ดวงตาสีทองแดงฉายแววอำมหิต
“จะ...เ้าเป็ใคร?” ศิษย์คนหนึ่งะโถามก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใบหน้าชัดเจน “หลินเยี่ยน? เ้า...เ้าคือไอ้ขยะหลินเยี่ยนมิใช่หรือ? เป็ไปไม่ได้ เ้าถูกโยนเข้าเตาไปแล้วนี่!”
“ผี! มันต้องเป็ผีแน่ๆ!” ศิษย์อีกคนหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูด
หลินเยี่ยนแสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างน่าขนลุก
“ผีงั้นหรือ? ผีที่ไหนจะมีเงา ผีที่ไหนจะ...ฆ่าคนได้!”
สิ้นเสียง ร่างของหลินเยี่ยนก็หายวับไปจากครรลองสายตา
เร็ว! เร็วเกินไปแล้ว!
ศิษย์คนแรกยังมิทันได้ชักกระบี่ ก็รู้สึกถึงแรงลมมหาศาลปะทะหน้าอก หมัดที่ห่อหุ้มด้วยผิวทองแดงกระแทกเข้าใส่กลางลำตัว
ตูม!
เสียงกระดูกซี่โครงหักดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของศิษย์ผู้นั้นปลิวกระเด็นราวกับว่าวสายป่านขาด กระแทกผนังหินจนยุบลงไป เืสดทะลักออกจากปาก ตายคาที่โดยมิได้ทันร้องสั่งเสีย
“ศิษย์พี่!” ศิษย์ที่เหลืออีกคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ขาอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น “อย่า...อย่าเข้ามานะ!”
เขาพยายามร่ายคาถาแต่ความกลัวทำให้มือไม้สั่นเทา หลินเยี่ยนเดินเข้ามาใกล้ เปลวไฟจางๆ ที่ลุกไหม้รอบกายทำให้อากาศบิดเบี้ยว ดูราวกับมัจจุราชที่ก้าวเดินในทะเลเพลิง
“พวกเ้าเคยรังแกข้า เคยเหยียดหยามข้า ยามที่ข้าถูกลากมาที่นี่พวกเ้าก็ยืนหัวเราะชอบใจ” หลินเยี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ “จำได้หรือไม่?”
“ข้าผิดไปแล้ว! ไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าเป็เพียง...”
“ไปขอขมากับท่านยมบาลเถิด”
หลินเยี่ยนสะบัดมือ เปลวเพลิงสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ ม้วนตัวรัดร่างของศิษย์ผู้นั้นไว้ เปลวไฟที่ผสานด้วยแก่นแท้แห่งเตาหลอม ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟธรรมดานับร้อยเท่า
“อ๊ากกกกก!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเพียงครู่เดียว ร่างนั้นก็กลายเป็เถ้าถ่านร่วงหล่นสู่พื้น
หลินเยี่ยนมองดูผลงานของตนด้วยสายตาเรียบเฉย ความเมตตาในใจเขาได้มอดไหม้ไปพร้อมกับตัวตนเก่าในเตาหลอมแล้ว เขาเดินข้ามกองเถ้าถ่าน ก้าวเท้าออกจากห้องปรุงยา
1K
