หลังจากที่นายพลเสียชีวิตไปทุกอย่างก็อยู่ในความดูแลจองฮูหญิงใหญ่นางแบ่งสมบัติให้ภรรยาแต่ละคนไม่เท่ากันเกิดความขัดแย้งกันแย่งสมบัติกันทำให้ภายในจวนวั่นวายและรวมถึงขายบ่าวรับใช้ไปจำนวนมากซึ่งเหลือเพียงไม่กี่คนที่อยู่ให้ใช้งานส่วนภรรยารองนางมีลูกสาวสองคน
ที่ออกเรือนไปนางก็ตามไปอยู่กับลูกสาวที่แต่งกับตระกูลที่ร่ำรวยส่วนภรรยาสามมีลูกชายที่รับราชการทหารก็ไม่ย้ายออกเพราะเพื่อลูกนางก็อยู่อดทนไปเพราะแยกทุกอย่างแล้วไม่ทีใครมายุ่งกับใครแล้วส่วนลี่เหลียงไป๋นางก็ไม่ได้อะไรเลยนอกจากอยู่ในจวนแล้วดีที่ฮูหญิงเฒ่าและแม่บุญธรรมได้ให้สมบัติเล็กน้อยให้นางไว้คือที่ดินจำนวนหนึ่งและเครื่องประดับไว้จำนวนหนึ่งเมื่อนางออกเรือนไปใช้แทนพ่อแม่นางมีเพียงสิ่งเหล่านี้ที่เหลืออยู่นำมาใช้นำไปจำนำบ้างเพื่อไม่ให้จวนบางหลังถูกขายไปและในขณะที่สาวใช้กำลังเอากำไลของลี่เหลียงไป๋ไปจำนำก็ถูกคุณชายใหญ่พบเข้าจึงยืดเอากำไลนั้นไปขายและเข้าไปเล่นการพนันซึ่งสาวใช้ก็ร้องไห้กลับมาลี่เหลียงไป๋ทราบก็รีบไปบ่อนพนันไปทวงคืนกำไลมาแต่คุณชายใหญ่คิดเอานางเป็การพนันซึ่งการพนันครั้งนี้คุณชายแพ้ลี่เหลียงไป๋ถูกจับและส่วตัวไปยังจวนหลังหนึ่งที่เก่าและพุพังสักพักก็มีชายขี้เมา2คนนั่งคุยกันไปมาทะเลาะกันลี่เหลียงไป๋จึงถือโอกาสนี้หนีออกมาแล้วก็กลับมายังจวนตระกูลลั่ว
เหลียง หลังจากผ่านเื่ราวที่น่ากลัวเช่นนี้ลี่เหลียงไป๋จึงบอกสาวใช้ว่าเ้ากลับบ้านไปเถอะนะอยู่ที่นี่ต่อไปจะไม่ปลอดภัยนางได้ช่วยห่อเสื้อผ้าและให้ของมีค่าจำนวนหนึ่งและรีบไล่ส่งสาวใช้ออกจากจวนโดยเร็วเพื่อไม่ให้ใครพบเข้า หลังจากสาวใช้ออกจากจวนไปลี่เหลียงไป๋ก็อยู่แต่ในจวน คิดถึงแต่เื่ราวที่ยังมีแม่บุญธรรมท่านย่าและท่านพ่อบุญธรรมหากพวกเขายังอยู่ชีวิตตอนนี้คงไม่ถูกใครรังแกเช่นนี้ ลี่เหลียงไป๋มองข้างนอกด้วยความโศกเศร้าและอ้างว้าง
168
