รักเอยอย่าร้าวรอน

            “ ยัยนิด วันศุกร์นี้ไปเที่ยวพัทยากันไหม” 

        เด็กสาวในชุดนักศึกษาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเพื่อนสาววัยเดียวกันที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้อันร่มรื่นภายในบริเวณของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง 

          “เธอก็รู้ว่าฉันไม่มีสิทธ์ที่จะทำอย่างนั้นได้”  

        วนิศราบอกกันจันทนีย์ผู้เป็๲เพื่อนสนิท  เธอเป็๲เด็กจากต่างจังหวัดที่พ่อแม่ส่งให้มาเรียนหนังสือระดับมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพทั้งที่ฐานะทางบ้านไม่ได้มั่งมีอะไร ดั่งนั้นเธอจึงต้องใช่จ่ายเงินทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อกับแม่ส่งมาให้อย่างประหยัดที่สุด  ถึงอย่างนั้นก็ยังแทบไม่ชนเดือน  เธอต้องทำงานในวันหยุดอีกด้วยเพื่อหารายได้เพิ่มให้กับตัวเอง ซึ่งตรงกันข้ามกับจันทนีย์ที่เป็๲ลูกสาวของนักธุรกิจมีฐานะอยู่ในระดับเศรษฐี

          “แหม  เธอนี่จริงๆเลย  ใจคอจะเอาแต่เรียนๆไม่คิดหาความสุขหาประสบการณ์ชีวิตให้กับตัวเองบ้างหรือไงจ๊ะ”

          “ฉันจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อฉันรู้อยู่ว่าพ่อแม่ของฉันต้องทำงานหนักแค่ไหนกว่าจะได้เงินส่งมาให้ฉัน ดั่งนั้นฉันจึงต้องตั้งใจเรียนเพื่อไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

          “เธอก็คิดไปซะไกล ฉันแค่ชวนไปเที่ยวในวันหยุดเท่านั้น ไม่ถึงกับให้ทิ้งการเรียนไปเลยเสียหน่อย และการไปเที่ยวครั้งนี้เราก็ไม่ต้องเสียค่าใช่จ่ายอะไรด้วย  เพราะมีสปอนเซอร์ใหญ่ให้การสนับสนุนทุกรายการ” 

        คำกล่าวอย่างกระตือรือร้นของเพื่อนทำให้วนิศรารู้สึกสนใจขึ้นมาบ้าง  ก็น่ะ เธอเองก็เป็๲แค่เด็กวัยรุ่นธรรมดาๆคนหนึ่ง แล้วทำไมถึงจะไม่อยากไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาอย่างเพื่อนๆเขาบ้างเลยล่ะ เพียงแต่เวลาปกติความรู้สึกนั้นมันถูกกดทับเอาไว้ด้วยความกตัญญูและความมุ่งมั่นถึงอนาคตที่ดีเท่านั้นเอง

          “ใครเหรอ แล้วเขาจะมาเป็๞สปอนเซอร์ให้เราทำไม”

          “ก็พี่พงษ์พันธ์ไงจ๊ะ”  

        จันทนีย์ตอบด้วยท่าทางเขินอาย เพราะพงษ์พันธ์ที่พูดถึงคือรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยเดียวกันนี้แต่จบออกไปได้หลายปีแล้วและได้มาติดพันชอบพออยู่กับเธอ

          “อ๋อ  อย่างนี้นี่เล่า”  

        วนิศราทำท่ารู้ทันหยอกล้อเพื่อน

          “น่า  น่ะ ยัยนิด รู้แล้วก็ไปเป็๲เพื่อนฉันหน่อย เพราะถ้าฉันไปตามลำพังกับพี่พงษ์คุณพ่อกับคุณแม่ต้องไม่อนุญาตแน่ๆเลย”

          “ทำอย่างกับว่าถ้าฉันไปด้วยแล้วคุณพ่อคุณแม่ของเธอจะอนุญาตอย่างนั้นแหละ”

          “อนุญาตสิ เพราะฉันบอกไว้ว่าไปกับเพื่อนๆกันหลายคน”

          “แต่จริงๆแล้วเธอชวนฉันแค่คนเดียว” 

        วนิศราดักคอ และจันทนีย์ก็พยักหน้ารับอย่างยอมจำนน

          “ถ้าเจอคุณพ่อคุณแม่ของฉันแล้วท่านถาม เธอก็ช่วยปกปิดให้ฉันหน่อยแล้วกัน” 

        จันทนีย์อ้อนวอนเพื่อนสนิททั้งๆที่รู้ว่าการโกหกพ่อแม่เป็๞สิ่งที่ไม่ควร แต่เด็กสาวก็คิดจะทำเพราะความที่อยากอยู่ใกล้ชิดกับแฟนหนุ่ม