ผมลืมตาขึ้นมาก็พบเข้ากับทุ่งดอกไม้ อีกทั้งอากาศของที่นี้ยังให้ความรู้สึกสดชื่นกลิ่นที่พัดมากลับสายลมมันช่างหอมหวลอบอวลไปด้วยกลิ่นของมวลพฤกษาอีกด้วย
"มีใครอยู่ที่นี่ไหมครับ"เรนะโเสียงดังเผื่อมีผู้คนที่นี่
".........."เงียบสงบไร้ซึ่งเสียงของสิ่งมีชีวิต?
"เฮ้อ....-_-"
"ยังจะมาถอนหายใจใส่ข้าอีก"ข้าเปล่าซะหน่อย ผมได้แต่ตอบกลับในใจ
"คุณตาจะคุยอะไรหรอครับหรือว่า....อย่าบอกว่าจะให้ผมไปเกิดใหม่เหมือนในนิยายที่ผมอ่านค้างไว้นะครับ....*∆* "ผมถามอย่างมีความหวัง
"ใช่!!...แต่ไม่ได้ให้ไปเกิดใหม่หรอกนะ แต่ไปอยู่ในที่เ้าควรอยู่โลกนี้หาใช้ที่ของเ้าไม่" หมายความอะไร? หรือคุณตาหมายถึงเราที่จริงๆแล้วต้องอยู่อีกภพเหมือนในนิยายกำลังภายในอะไรเทือกนั้น! ถ้าเป็อย่างนั้นมันจะต้องมีอะไรให้เราตื่นเต้นแน่ๆ ...หึหึ...มันต้องสนุกแน่ๆ!!
"สนุกน่ะสนุกแน่!...แต่......"
"แต่อะไรของท่านกัน?...ว่าแต่คุณตารู้ได้ไงว่าผมคิดอะไร?? หรือท่านอ่านความคิดผมได้!!! ช่างมันเถอะเห้อ...."เขามีโรคชนิดนึงที่แก้ไม่หายนั่นคือโรคคิดเองเออเองหนิเเหละ!
"เอาเถอะถ้าเ้าว่าช่างมันก็ช่างมัน...งั้นเอาเป็ว่าเื่ที่ข้าจะบอกก็คือร่างที่เ้าไปอยู่นั้นเป็ร่างสตรี!..เ้ารับได้ใช่หรือไหม??"เงิบสิครับรออะไร!! °o°!!!แต่ไม่เป็ไรถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศแล้วกัน เพราะเราก็ไม่สนใจเื่เพศเท่าไหร่หญิงก็ได้ชายก็ได้! แบบว่าได้หมดถ้าสดชื่น! หึหึ.....
"เ้าหนิเป็คนมีความคิดพิลึกเสียจริงช่างเถอะ..เอาอย่างนี้แล้วกันข้าคุยกับเ้าแล้วถูกชะตาข้าจะให้พรแกเ้าเป็ไง."พรหรอ...แจ่มแมวไปเลย!...หึหึ...
"ครับผมตกลงว่าแต่ให้กี่ข้อครับ....^_^"
"แล้วแต่เ้าจะขอ....เดียวข้าจะพิจารณาดูอีกทีว่าให้ได้ไหม?...."สุดยอดไปเลย เทพที่แท้ทรูจะไปไหนเสีย!!!
"งั้นข้อ1..ขออาวุธคู่กายเป็อาวุธไร้ลักษณ์แต่ขอให้รูปลักษณ์ปกติเป็เพียงแหวนธรรมดาๆก็พอครับ ได้ไหมครับคุณตา?"ผมถามด้วยตาเป็ประกายเพราะนี่คือไอเทมแรร์เลยนะถ้าได้อ่ะ!
"ได้!"
"งั้นข้อ2..ขอเรียนรู้เร็วกว่าคนอื่น 100 เท่า!! "
"ได้! "
"ข้อ3 ขอมิติส่วนตัวแบบมีทุกอย่างครบครันแบบในนิยายที่ตัวเอกเทพทรูๆเลยนะครับ"
"ได้! "
"ข้อ4 ขอความรู้ความสามารสทั้งหมดทั้งโลกเก่าแล้วก็ใหม่และความสามารสเดิมยังอยู่..."
"ได้! "
"ข้อ5 ขอมีครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวและ....รักผม!โดยที่ผมไม่ต้องพยายามอะไรเลย"ผมพูดเสียงท้ายๆด้วยเสียงสั่นเครือ...
"ได้! " ข้ารู้เ้าผ่านอะไรมามั่ง..ข้าได้แต่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไปให้คนตรงหน้าได้ยิน
'เย้ๆ!...เราอยากมีครอบครัวที่รักกันมานานแล้วนี้คือความไฝ่ฝันที่สูงสุดของเราแล้ว เราไม่ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเขารักเพราะทำไปที่ได้มากลับมีแต่ ความว่างเปล่า' เรนได้แต่คิดอย่างขมขืนและมีความสุขไปพร้อมๆกันในใจ
"ผมขอชีวิตที่สงบๆได้ไหม?....."
"........"
"ไม่ได้เหรอครับ....-_- "
"........."
"เฮ้อ.....ข้าก็อยากให้เ้าหนะนะ....แต่ที่ๆเ้าจะไปมันเป็โลกที่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอดและมีชีวิตต่อไปได้...."
"ช่างมันเถอะครับ...ผมจะพยายามหลีกหนีความวุ่นวายมาทั้งชีวิต แล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ ถ้าจะมีต่อไปก็คงไม่แปลกอะไรเพราะที่ใดมีมนุษย์ย่อมมีความรัก โลภ โกธร หลงเป็ของคู่กัน...เฮ้อ...ถ้ามันเป็อย่างนั้นช่างมันเถอะครับผมรับได้....."
"นี่ข้าถามจริงเ้าเคยเป็มาเฟียที่โหด เ็าจริงๆหนะเหรอ..เ้าทำตัวเหมือนเด็กแค่้าความอบอุ่นจากครอบครัวและอยู่อย่างสงบ? ไม่เหมือนคนที่เคยฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ....-_- "นั่นสิน๊าาา...แต่ก็ใช่ว่าเราไม่้าใช้ชีวิตที่สงบหนิ แต่ที่ต้องเป็คนแบบนั้นเพราะสถานะความเป็อยู่มันบังคับให้เป็คนแบบนั้นต่างหากหล่ะ!
"เฮ้อ...มา!...ผมทำใจได้แล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดผมจะใช้ชีวิตที่สงบกับครอบครัวใหม่ แต่ถ้าใครเข้ามาทำให้คนในครอบครัวผมได้รับอันตรายล่ะก็...หึหึ...มันไม่ตายดีแน่นอน..."พูดจบพร้อมแสยะยิ้มที่ชายชรามองว่ามันเป็การแสยะยิ้มที่เหมือน.......... "คนโรคจิต!!! "ซะมากกว่า
"งั้นเ้าก็ไปได้แล้วเรนโซ่ไม่สิต้องเป็.........'เยว่ชิงเซียน'สินะ"แล้วสติผมก็ดับวูบไป
!!!!!!!!!
"อ้าว!...ข้าลืมให้ของเ้าก่อนไป!!! "
"
"
"
"
"
364
