ตอนที่ 31 บัดซบ!!
ชายแก่หน้าดำ และชายแก่ผมขาวถึงกับขมวดคิ้วมีเพียงซูจ้าวเท่านั้นที่หน้าซีดเผือดพวกมันทั้งสามต่างเป็ผู้าุโของพรรคป้อมอัคคี การถูกผู้เยาว์กล่าวคำพูดจาบจ้วงย่อมสร้างความขุ่นเคืองเป็อันมาก!!
"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!! อย่าคิดว่าแค่วางอุบายจนทำให้าุโซูเสียท่าได้ แล้วจะถือดีว่ามีชัยต่อพรรคป้อมอัคคีอย่างนั้นหรือ!!อีก 1 ปีข้างหน้าที่เ้ากล่าวถึงมันจะเป็วันครบรอบวันตายของเ้า!!"
ชายแก่หน้าดำโคจรปราณอัคคีอย่างรวดเร็ว จนลุกโชนทั่วร่าง
"เพลิงคู่อสรพิษ!!"
ปราณอัคคีทั่วร่างชายแก่หน้าดำหมุนวนรอบแขนทั้งสองข้างของมัน จากนั้นกลายร่างเป็งูอัคคีขนาดใหญ่กว่าท่อนขายาวกว่า 10 เมตรสองตัวพุ่งออกจากฝ่ามือทั้งสองข้างโดยเป้าหมายของอสรพิษคู่นี้ ย่อมต้องเป็เล้งซานอสรพิษคู่พุ่งเข้าหาเล้งซานอย่างรวดเร็วพลางอ้าปากกว้างเผยคมเขี้ยวเปลวเพลิงให้เห็นในปาก
เล้งซานสีหน้ายังคงนิ่งสงบแม้หางตาก็มิได้กระดิกแม้แต่น้อยแต่ทันทีที่อสรพิษคู่เข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือไม่ถึงครึ่งก้าวเล้งซานยกมือทั้งสองข้างของมันจับคว้าไปที่คอของอสรพิษทั้งสองตัวหยุดสภาวะการเคลื่อนที่ของอสรพิษทั้งสองไว้อย่างฉับพลัน!!
อสรพิษเปลวเพลิงสีแดงดิ้นพร่านในมือเล้งซานราวกับว่ามีชีวิต จากนั้นค่อยๆเปลี่ยนสีจากสีแดงฉานเป็แดงอมฟ้า และบัดนี้อสรพิษทั้งสองเปลี่ยนเป็เปลวเพลิงอสรพิษสีฟ้าโดยสมบูรณ์
าุโทั้งสามม่านตาเบิกกว้างในทันทีมันไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีผู้ใดกล้าจับอสรพิษเปลวเพลิงได้ด้วยมือเปล่า!!อีกทั้งยังหยุดสภาวะการเคลื่อนที่โดนทันที ทั้งๆที่อสรพิษทั้งสองแฝงไปด้วยพลังลมปราณชั้นสีเขียว!!
เล้งซานแสยะยิ้มเล็กน้อย
"พวกท่านชอบเล่นปาหี่กันนักใช่มั้ย??ดี!! ข้าจะเล่นกับท่านด้วย"
เล้งซานตวัดมือทั้งสองข้างอสรพิษคู่ในร่างอัคคีสีฟ้า พุ่งเข้าใส่ ชายแก่หน้าดำ และชายแก่ผมขาวในทันที
ชายแก่ผมขาวหรี่ตาเล็กน้อยจากนั้นก็สะบัดข้อมือปัดอสรพิษที่พุ่งมาทางมัน ลงพื้นอย่างง่ายดายแต่มันกลับต้องขมวดคิ้วทันทีเพราะแม้จะเห็นว่าปัดออกไปได้โดยง่ายแต่มือของมันกลับด้านชาอีกทั้งยังมีรอยไหม้บริเวณที่ัักับเพลิงสีฟ้าอีกด้วย!!
ชายแก่หน้าดำ กลับมิได้ปัดป้องแต่อย่างใดเพราะตอนมันปล่อยกระบวนท่านี้ไปมันถูกเล้งซานจับคว้าได้โดยง่ายและเหตุใดเมื่อเด็กน้อยผู้นั้นโจมตีด้วยกระบวนท่าเดิมกลับมาหากมันมิอาจจับคว้าได้โดยง่ายเช่นกัน จะมิกลายเป็ว่ามันพ่ายแพ้หรอก หรือ??
"าุโหง!!อย่าทำเช่นนั้นเพลิงสีฟ้านี่ไม่ใช่ปราณอัคคีธรรมดา อย่าจับต้องมัน!!"
ชายแก่ผมขาวร้องตระโกนขึ้นแต่ช้าไปเสียแล้ว บัดนี้ชายแก่หน้าดำใช้มือขวาคว้าเข้าที่ลำคอเฉกเช่นเดียวกับที่เล้งซานทำเมื่อครู่
เล้งซานแสยะยิ้มเล็กน้อย
'ไอแก่นี่ช่างโง่งั่งดีแท้'
ทันทีที่มือขวาของมันััดวงตาทั้งสองข้างของมันเบิกกว้างจนถึงขีดสุดมือขวาของมันเปลี่ยนเป็สีดำจากความร้อนของปราณอัคคีแห่งัอีกทั้งยังไม่สามารถหยุดสภาวะการเคลื่อนไหวของอสรพิษสีฟ้าได้แม้แต่น้อยมันพุ่งเข้าใส่ทรงอกของชายแก่หน้าดำอย่างรวดเร็ว!!
ตูมมมมมมมมม!!
"อ๊ากกกกกกกกกกก"
ร่างของชายแก่หน้าดำถอยกรูดไปเป็ทางยาวหลายสิบก้าวกระอักเืคำโตออกจากปาก มันััได้ถึงความร้อนแรงที่มากล้นจากมือขวาและทรวงอกมันรีบเร่งโคจรปราณคุ้มกันไปที่สองตำแหน่งนี้ในทันทีเหตุผลเพราะเปลวเพลิงสีฟ้ายังมิได้ถูกดับลง เพลิงคงลุกโชนมันร่างของมัน!!
ผ่านไป 3 ลมหายใจเปลวเพลิงก็มอดดับลงด้วยปราณคุ้มกันอัคคีชั้นสูงแต่สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ด้านหลังเปลวเพลิงสีฟ้านี้คือมือขวาที่ไหม้เกรียมจนไม่สามารถขยับนิ้วทั้งห้าได้อวัยวะภายในาเ็สาหัสจากพลังลมปราณและการถูกเผาไหม้ทรงอกค่าตอบแทนที่มันต้องจ่ายในการจับต้องเพลิงสีฟ้าของเล้งซานนั้นนับว่าสาหัสอย่างมาก!!
"บัดซบ!!เพลิงสีฟ้านี่มันคือวิชาอะไรกัน พวกเราที่ใช้ลมปราณสายอัคคีเช่นกันยังมิอาจทนความร้อนของมันได้!!"
ชายแก่หน้าดำเปลี่ยนเป็หน้าแดงด้วยโทสะ มันทั้งโกรธแค้น และใอย่างมากอารมณ์ของมันในตอนนี้ผสมปนแป ยุ่งเหยิงไปหมด!! จิตสังหารของมันพุ่งพร่านในทันทีมันในตอนนี้ได้รับความอัปยศมิต่างจากซูจ้าวแม้แต่น้อย
"ใจเย็นก่อนาุโหง วิชาเปลวเพลิงสีฟ้าของมันนั้นน่ากลัวมากและคงเป็เพราะวิชาอัคคีที่น่ากลัวเช่นนี้ทำให้วิชาสายอัคคีของพรรคเรามิอาจทำอันตรายมันได้ พวกเราจำเป็ต้องเอาชัยมันด้วยพลังลมปราณชั้นสีเขียวของพวกเราถึงมันจะมีวิชาอัคคีที่น่าหวาดหวั่นเพียงใด แต่สุดท้ายแล้วมันก็เป็เพียงผู้เยาว์ชั้นลมปราณสีครามเท่านั้น!!"
ชายแก่ผมขาวกล่าวพลางเร่งโคจรพลังลมปราณชั้นสีเขียวทั่วร่างออร่าสีเขียวเปล่งประกายออกจากร่างน่าหวาดหวั่น แรงกดดันกระจายโดยรอบพื้นที่
สิ่งที่เล้งซานกลัวที่สุดปรากฏขึ้นแล้ว!!เล้งซานไม่กลัววิชาสายอัคคีแม้แต่น้อยแต่ที่มันกลัวที่สุดคือพลังลมปราณชั้นสีเขียวขั้นกลางของชายแก่ทั้งคู่เพราะแต่ละคนเหนือกว่ามันถึง 2 ระดับชั้นลมปราณ เป็ช่องว่างของพลังที่ไม่ว่าจะใช้วิชาใดๆเข้าช่วยก็มิอาจถมให้เต็มได้โดยง่าย!!
เล้งซานขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นยกมือทั้งสองข้างขึ้น รวมรวบปราณอัคคีแห่งัทั่วร่างมารวมไว้ที่ฝ่ามือเปลวเพลิงสีฟ้าค่อยหมุนวนบนฝ่ามือของเล้งซาน จากนั้นก็ค่อยขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ
าุโทั้งสาม เบิกตากว้างแสดงสีหน้าโง่งมในทันที
"นะ..นั่นมันคิดจะทำอะไร!!"
"ไม่ได้การแล้วาุโหง พวกเราไป!! ต้องหยุดมันไว้ให้ได้!!"
ชายแก่ผมขาวกล่าวพลางทะยานร่างเข้าหาเล้งซาน ชายแก่หน้าดำก็พุ่งติดตามเข้าไปทันที
เล้งซานแสยะยิ้มเล็กน้อยที่ทุกอย่างเป็ไปตามคาดการณ์ มันสะบัดมือทั้งสองร่าง และเป้าหมายของมันคือซูจ้าว!!
"วายุเพลิงั!!"
วายุเพลิงสีฟ้าถูกเหวี่ยงลอยขึ้นข้ามศีรษะของชายแก่ทั้งสองที่พุ่งเข้ามา พวกมันเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตะลึง
"บัดซบ!!มันมีเป้าหมายที่าุโซู!!"
พวกมันทั้งสองหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็วแต่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที วายุเพลิงสีฟ้าตกลงบนร่างของซูจ้าวเสียแล้ว!!
อ๊ากกกกกกกกกก!!
เสียงร้องอันโหยหวนของซูจ้าวดังขึ้นตัวมันซึ่งไม่มีพลังปราณในร่างแล้วย่อมไม่มีสิ่งใดใช้ต่อต้านความร้อนแรงของวายุเพลิงัได้แม้แต่น้อย
าุโทั้งสองโคจรปราณคุ้มกันอัคคีไว้ที่มือทั้งสองข้างและซัดพลังลมปราณสิบส่วนเข้าใส่วายุเพลิงทันทีวายุเพลิงันั้นแม้จะร้อนแรงแต่ก็แฝงไว้เพียงลมปราณชั้นสีครามของเล้งซานเท่านั้นมีหรือที่จะต่อต้านพลังลมปราณสิบส่วนของชั้นสีเขียวไว้ได้ วายุเพลิงสลายลงทันทีทิ้งร่างของซูจ้าวที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นยังหลงเหลือเปลวเพลิงสีฟ้าลุกไหม้อยู่ที่แขนซ้ายและขาขวาของมัน
าุโทั้งสองรีบใช้พลังลมปราณเข้าดับไฟทันทีแต่ก็สายไปเสียแล้วแขนซ้ายและขาขวาของซูจ้าวถูกไหม้เกรียมจนบางจุดเห็นท่อนกระดูกสีดำจากการถูกเผาโผล่พ้นกล้ามเนื้อออกมา
าุโทั้งสองสบตากันเล็กน้อยจากนั้นก็พยักหน้าให้กัน พวกมันกัดฟันตัดแขนซ้ายและขาขวาของซูจ้าวทันที!!
"อ๊ากกกก พะ..พวกท่านทำอะไรข้า"
ซูจ้าวที่คราแรกหมดสติไปแล้วกลับถูกความเ็ปฉุดกระชากมันออกมาจากผวังค์และภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือผู้าุโทั้งสอง แยกกันตัดแขน และขามันออกอย่างละข้าง!!
ชายแก่ผมขาวส่ายหน้าเล็กน้อยพลางกล่าว
"าุโซูต้องขอโทษด้วยพวกข้าจำเป็ต้องทำเช่นนี้เพื่อรักษาชีวิตท่านพิษอัคคีสีฟ้านี้รุนแรงยิ่งนัก หากข้าและาุโหง ไม่ตัดขาและแขนของท่านออกพิษอัคคีย่อมแทรกซึมเข้าอวัยวะภายในของท่าน"
ซูจ้าวหน้าซีดเผือดมันมิเคยคิดเคยฝันว่าจะมีวันนี้วันที่มันกลายเป็คนพิการ!! แขน ขา ถูกตัดออกอย่างละข้างมันกระอักเืทันทีด้วยเสียใจและสิ้นหวังที่ถึงขีดสุดจากนั้นก็หมดสติไปด้วยความเ็ป
โทสะบังเกิดขึ้นอย่างลุกโชนชายแก่ทั้งสองที่เห็นสภาพผู้าุโร่วมพรรคอนาถถึงเพียงนี้มันทั้งคู่มิอาจคุมสติได้อีกต่อไป!!จิตสังหารของทั้งคู่พุ่งทะยานอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนชายแก่ทั้งสองแม้ต้องยอมลดศักดิ์ศรี ผู้าุโพรรคร่วมมือกันเพื่อสังหารผู้เยาว์เพียงคนเดียว ก็มิอาจปล่อยให้เล้งซานหลุดรอดไปได้พวกมันทั้งคู่สบตากันเล็กน้อยพอเข้าใจเจตนากันและกัน จากนั้นหันไปทางเล้งซาน
แต่....
ว่างเปล่า...
เล้งซานหายตัวไปแล้ว!!
"บัดซบ!!"
"บัดซบ!!"
เสียงประสานของทั้งคู่ที่กล่าวพร้อมกัน.....
3K
