ตอนที่ 10 คนหลอกลวงปรากฏตัวแล้ว (1)
ยามค่ำคืนมาถึงอย่างรวดเร็ว บ้านตระกูลเผยเปิดไฟสว่างเจิดจ้าทั่วอาณาบริเวณ บรรดาแขกก็ทยอยกันเข้ามาในเขตจัดงาน เผยเจียงหลินในชุดสูทเป็ทางการรัศมีเปล่งประกาย ส่งให้ใบหน้าที่สุขุมจริงจังเป็ปกติดูอ่อนโยนขึ้นไม่น้อย เขากำลังพูดคุยกับแเื่ในงานอยู่
ซูอวิ๋นอยู่ในชุดกี่เพ้าย้อนยุคสีเหลืองอ่อนสง่าผ่าเผย ดวงหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสมถูกแต่งแต้มอ่อนๆ ดูดีไปทุกอิริยาบถไม่แพ้่สมัยยังอ่อนเยาว์ เธอยืนอยู่ข้างเผยเจียงหลิน กิริยาเหมาะสมจนหาที่ติไม่ได้ สร้างความประทับใจแก่ผู้พบเห็นอย่างมาก
เผยเย่ว์ชิงอยู่ในชุดราตรีสีฟ้า สไตล์การออกแบบชุดเข้ารูปขับให้เห็นหุ่นที่ได้สัดส่วนของเธอ ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะการเดิน ประกายระยิบระยับบนกระโปรงยิ่งขับให้เธอในยามค่ำคืนดูน่าหลงใหลมากขึ้นไปอีก ดวงหน้าเล็กสวยเย้ายวนมีใบหน้าเ็า แม้จะยืนอยู่ในมุมอับอย่างถ่อมตัวแต่กลับไม่อาจกลบรัศมีเธอได้
ปอยผมยาวส่วนหนึ่งถูกถักอ้อมไปหลังศีรษะ ปล่อยส่วนที่เหลือทิ้งตัวสยายอยู่กลางหลัง เผยเย่ว์ชิงที่ถือแก้วไวน์โคลงแก้วไปมาน้อยๆ ั์ตาคู่สวยที่กลอกไปมายิ่งดูสุกใสไร้สิ้นสุด
เธอกวาดตามองทั่วงานแล้วรีบไล่เรียงสถานะของแขกทุกคนที่เข้าร่วมวันนี้
ชาติก่อนเธอเป็ต้นเหตุทำให้เผยเจียงหลินประมูลล้มเหลว ที่ดินทำเลทองทางเป่ยเฉิงจึงตกไปเป็ของอวี๋ิฉือ ดังนั้นงานฉลองในค่ำคืนนี้จึงไม่เกิดขึ้น
บัดนี้โชคชะตาเปลี่ยนผันแล้ว เธอย่อมอยู่นิ่งเดียวดายไม่ได้ เธอต้องอาศัยความทรงจำในชาติที่แล้วตามหาคนที่รวมหัวกับอวี๋ิฉือต่อกรกับตระกูลเผย แล้วค่อยคิดหาทางจัดการในวันหน้า
ผลประโยชน์และชื่อเสียงของอวี๋ิฉือกับตระกูลเผยยังมีส่วนเกี่ยวโยงกันอยู่มาก ในตอนที่สิ่งเหล่านี้ยังไม่ถูกตัดขาด เธอจะแตกคอกับเขาง่ายๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นมีแต่จะเจ็บทั้งสองฝ่าย
ส่วนอวี๋ิฉือหากโกรธขึ้นมาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง คิดจะลงมือกับอวี๋ิฉือ ต้องรีบชิงจัดการตัวะเิเวลาอย่างเผยหลานชูก่อนเป็อันดับแรก
ขณะกำลังครุ่นคิด เธอเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะประสานกับั์ตาสีนิลคู่งาม
เธอสะดุ้งเฮือกในใจ ไม่รู้ทำไมถึงใจกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง
ชายหนุ่มอยู่ตรงหน้าเธอ กำลังสบสายตาเธออยู่ท่ามกลางฝูงชน
ใบหน้าหล่อเหลาไม่ธรรมดามีรูปหน้าสมบูรณ์แบบ องค์ประกอบบนใบหน้างามประณีต ทั้งยังอยู่ในชุดสูทสีดำอันมีรัศมีเย็นะเืจนไม่อาจมองข้าม แต่เขากลับเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อย
มองผิวเผินเหมือนจะเข้าหาได้ง่าย แต่พอลองตั้งใจสังเกตดูจะพบเห็นระยะห่างของเขา เขาเสแสร้งมันได้ดีจนคนทั่วไปยากจะรู้สึกถึงความห่างเหินนั้น มีแต่จะตกหลุมพรางอันแสนอ่อนโยนที่เขาจงใจสร้างมันขึ้นมา
ขณะที่เผยเย่ว์ชิงกำลังเหม่อ ชายหนุ่มก็ขยับเข้ามาหาทีละก้าว ในที่สุดก็หยุดอยู่ตรงหน้าเธออย่างใกล้ชิด กลิ่นหอมสดชื่นโอบล้อมเธออย่างไม่ปรานี
“เผยเย่ว์ชิง” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำติดแหบเป็เอกลักษณ์ ทำเอาคนฟังลุ่มหลงหากไม่ระวัง
ั์ตาล้ำลึกของเขากำลังสะท้อนใบหน้าใของเธออยู่
เขาในยามนี้ไม่ได้อยู่ในสภาพน่าอนาถอย่างที่พบเจอที่ถนนใต้ดินอีกแล้ว แต่เผยเย่ว์ชิงยังคงจำได้ั้แ่แวบแรก ว่าเขาเป็ชายหนุ่มที่ตนช่วยไว้เมื่อคืนวันนั้น
เธอปั้นหน้านิ่งขรึม เอ่ยอย่างเ็า “คนหลอกลวง”
“เพราะมีธุระอื่น วันนั้นเลยกลับไปโดยพลการ ผมขอโทษจริงๆ” ฟู่เหิงอี้หัวเราะเสียงเบา เห็นใบหน้าเล็กปั้นหน้าตึงของเธอก็รู้สึกว่าน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
เผยเย่ว์ชิงกวาดสายตาประเมินเขาแวบหนึ่ง รู้สึกได้ว่าระยะของทั้งคู่ใกล้ไปหน่อยก็ก้าวถอยหลังไปอัตโนมัติ “คุณเป็ใครกันแน่”
ชายหนุ่มแต่งตัวเป็ทางการขนาดนี้ บุคลิกที่เหมือนเกิดมาก็สมควรยืนอยู่จุดสูงสุดเด่นชัดมากขึ้นกว่าเดิม บวกกับรอยยิ้มเสมือนมิตรทว่าเหินห่างนั่นก็ทำให้เธอหวาดระแวงอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้ เกรงว่าคงควบคุมได้ไม่ง่ายขนาดนั้น
“ผมเป็คนของคุณ” ฟู่เหิงอี้หุบยิ้มเมื่อรู้สึกได้ถึงความหวาดระแวงของเธอ ดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย ขณะที่พูดนิ้วเรียวยาวก็ล้วงการ์ดสีทองใบหนึ่งจากกระเป๋า เป็การ์ดที่เผยเย่ว์ชิงลืมไว้คืนวันนั้น
“…” ได้ยินคำพูดจริงจังหนักแน่นของชายตรงหน้า เผยเย่ว์ชิงก็ยู่หน้าเล็กน้อย
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
24K
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)