บทที่ 8 วันที่ครอบครัวสวีได้เชิดหน้าชูตา
สวีเถาเถากลัวว่าที่บ้านจะเกิดาสนามอารมณ์ขึ้นอีกครั้งรีบพูดกลบเกลื่อนไปว่า "ก็หนูแอบเรียนรู้มาจากแม่นั่นแหละ! ตอนที่ส่งเครื่องปรุงให้แม่ก็แอบดูวิธีทำไปด้วย แค่แม่ไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง" พูดจบเธอก็หันไปมองหน้าจ้าวซิ่วหลาน แล้วพูดเสียงอ้อน "แม่คะ ที่หนูแอบเรียนฝีมือการทำอาหารจากแม่ อย่าโกรธหนูเลยนะ!"
พอสวีเถาเถาพูดแบบนี้ จ้าวซิ่วหลานก็ไม่สนใจลูกชายคนโตกับลูกสาวคนโตที่เอาแต่กินข้าวฟรีอีกต่อไป
เธอมองหน้าสวีเถาเถาแล้วพูดว่า "จะไปโกรธลูกได้ยังไง! ถ้าแม่รู้ว่าลูกชอบเรียนทำอาหารแต่แรก แม่คงไม่ห้ามลูกทำอาหารหรอก แต่เป็เพราะที่ผ่านมา แม่กลัวลูกทนควันไฟ ทนน้ำมันกระเด็นไม่ไหว พูดถึงตรงนี้ก็ต้องโทษแม่นั่นแหละที่ไม่เห็นความสามารถของลูกให้เร็วกว่านี้ ผู้หญิงที่ทำอาหารเป็นี่เป็ที่้ามากเลยนะ!"
เธอก็ต้องดีใจอยู่แล้วก็ใช่น่ะสิ ลูกสาวคนเล็กอยู่ข้าง ๆ เธอมาตลอด ฝีมือทำอาหารก็ต้องเรียนรู้มาจากเธอ แค่ลูกสาวมีพร์มากกว่าเธอ ลูกสาวเก่งกว่าแม่ ฝีมือการทำอาหารเก่งขนาดนี้ต่อไปในอนาคตได้ไปอยู่บ้านสามีก็จะได้เชิดหน้าชูตาจ้าวซิ่วหลานไม่ได้โกรธอะไรอยู่แล้ว เธอดีใจจนตัวลอยด้วยซ้ำ
พอได้ยินว่าผู้หญิงที่ทำอาหารเป็ มักจะเป็ที่้า ตาของสวีลี่ลี่ก็เบิกกว้าง เธอเช็ดปากพลางวางตะเกียบ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น
"แม่พูดจริงเหรอ? งั้นหนูก็จะเรียนกับแม่ด้วย! สอนหนูให้ทำอาหารเป็เหมือนน้องเล็กเถอะ พอหนูแต่งงานออกเรือนไป หนูจะให้ซองแดงแม่ใหญ่ ๆ เลย!"
จ้าวซิ่วหลานตีสวีลี่ลี่ด้วยตะเกียบทันที พร้อมด่าอย่างไม่ไว้หน้า "คนสมองนิ่มที่โง่จนไม่มีขอบเขตอย่างแกน่ะยังคิดจะเผาบ้านฉันอีกรอบเหรอไม่มีทาง!"
ฝีมือทำอาหารของลูกสาวคนโต ปล่อยให้ไปตามบุญตามกรรมของแม่สามีในอนาคตเถอะ เธอคงไม่มีความสามารถพอจะสอนอะไรอีกแล้วละ
สวีลี่ลี่ทำปากเบะจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สวีต้ากวงเคาะแก้วเหล้าแล้วพูดว่า "กินข้าวกันเถอะ อาหารเย็นหมดแล้ว ใครเปิดปากพูดอีกคำเดียว คืนนี้ก็ไม่ต้องกินข้าวเลย"
อำนาจของหัวหน้าครอบครัวยังคงใช้ได้ผล สวีลี่ลี่จำต้องนั่งลงอย่างไม่เต็มใจ แต่ในใจก็ยังคิดว่าจะต้องให้น้องสาวสอนทำอาหารให้ได้ เพื่อที่จะได้แต่งงานออกไปมีครอบครัวเป็ของตัวเองถึงแม้จะต้องเผาบ้านหลังนี้ทิ้งก็ช่างมัน
โชคดีที่จ้าวซิ่วหลานไม่รู้ว่าสวีลี่ลี่คิดอะไรอยู่ในใจ ไม่เช่นนั้นมื้อเย็นของบ้านตระกูลสวีวันนี้คงจะวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้น ค่ำนี้ครอบครัวสวีก็ยังไม่ได้กินข้าวอย่างสงบ
คนแรกที่มาเคาะประตูคือฉินเหม่ยฟาง ภรรยาของเฉินเต๋อจู้ พนักงานบัญชีแผนกการเงินที่อาศัยอยู่บ้านติดกัน เธอถือชามปลาเค็มตุ๋นครึ่งชามยืนรออย่างเขินอายอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลสวี
"พี่สวีต้ากวงพี่สะใภ้จ้าวซิ่วหลาน ขอรบกวนพวกคุณหน่อยได้ไหมคะ ฉันจนปัญญาจริง ๆ เสี่ยวโต้วจื่อร้องไห้งอแงอยู่ที่บ้านทั้งวัน ตอนนี้เ้าเด็กคนนั้นยังนอนดิ้นอยู่บนพื้นอยู่เลย ฉันต้องแบกหน้ามาขอแลกอาหารกับพวกคุณอีกแล้วขอรบกวนหน่อยนะคะ"
พูดพลางพึมพำในใจ ไม่นึกเลยว่าลูกสาวคนเล็กบ้านสวีแม้หน้าตาจะไม่สะสวยอะไร แต่ฝีมือการทำอาหารนี่ต้องยอมรับจริง ๆ
จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่ลูกชายคนเล็ก แม้แต่สามีของเธอก็กำลังนั่งจิบเหล้ารอกินเครื่องในหมูตุ๋นอยู่ที่บ้านเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นอาหารชามใหญ่ที่ต้ากวงเอาไปให้คงไม่หมดเร็วขนาดนี้ ก็พ่อลูกแย่งกันกินจนหมด!
เสี่ยวโต้วจื่อเป็ลูกชายที่เกิดตอนแก่ของเฉินเต๋อจู้กับฉินเหม่ยฟาง ั้แ่เกิดมาก็ถูกตามใจจนเสียคน ฉินเหม่ยฟางที่ปกติเป็คนรักษาหน้าตาตัวเองมากขนาดนั้น เพื่อลูกชายคนเล็กคนนี้ก็ต้องยอมมาเคาะประตูบ้านตระกูลสวี
จ้าวซิ่วหลานลุกขึ้นแล้วเดินไปตักเครื่องในหมูตุ๋นใส่ชามสะอาดให้ฉินเหม่ยฟางครึ่งชาม พลางบ่นว่า "รีบเอากลับไปเถอะ แค่เครื่องในหมูตุ๋นนิดหน่อยก็ต้องมาแลกเปลี่ยนกัน แค่เดินมาบอกกันดี ๆ ฉันก็จะให้สวีต้ากวงเอาไปส่งที่บ้านให้แล้ว!"
ตอนที่ทำเครื่องในหมูตุ๋นเสร็จใหม่ ๆ สวีต้ากวงก็แบ่งใส่ชามไปแจกทุกบ้านในชุมชนบ้านพักคนงานแล้ว
จ้าวซิ่วหลานไม่ได้พูดอะไรผิดไป แค่เครื่องในหมูตุ๋นนิดหน่อย ถึงแม้สวีต้ากวงจะคิดว่ารสชาติไม่ต่างจากเนื้อ แต่ตอนทำอาหารก็มีหลายบ้านเข้ามาถามเขาแล้ว เขาก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักคำว่าน้ำใจ ก็ได้แจกให้ทุกบ้านไปเหมือนกัน ๆ กันที่ฉินเหม่ยฟางมาตอนนี้ คงเพราะชามที่ให้ไปก่อนหน้านี้ คนที่บ้านกินหมดแล้ว
ฉินเหม่ยฟางไม่คิดว่าจ้าวซิ่วหลานจะพูดจาดีขนาดนี้ เธอโล่งอกและสีหน้าก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาก พูดคุยกับจ้าวซิ่วหลานอย่างสนิทสนมเหมือนเคยยืนกรานว่าไม่ยอมเอาปลาเค็มกลับบ้าน "พี่จ้าวซิ่วหลาน พูดแบบนี้ได้ไง เป็เพราะฝีมือการทำอาหารของสวีเถาเถา ทำให้เครื่องในหมูตุ๋นของบ้านคุณชามนี้มีค่ามากขึ้น ปลาเค็มนี่แม่สามีฉันเอามาให้เมื่อสองวันก่อน รสชาติก็ยังใช้ได้อยู่ เอาไว้ให้เด็ก ๆ ได้ลองชิมกันเถอะนะ!"
พูดจบ เธอก็อุ้มชามเครื่องในหมูตุ๋นกลับไปอย่างพึงพอใจ
"ลุงเฉินเป็พนักงานบัญชีของโรงงาน ป้าฉินออกจากบ้านทีไรก็เอาแต่เชิดหน้าเชิดตา อยู่เป็เพื่อนบ้านกันมาตั้งหลายปี นี่เป็ครั้งแรกเลยมั้งที่เธอพูดจาดี ๆ กับแม่น่ะ ผมว่านะ น้องเล็กของเรานี่เก่งจริง ๆ !"
หลังจากฉินเหม่ยฟางกลับไป สวีกั๋วเฉียงก็ขยิบตาทำหน้าตลกใส่ทุกคน
สวีต้ากวงมองลูกชายคนที่สองแล้วพูดว่า "แกนี่พูดมากจริง ๆ " แต่น้ำเสียงไม่ได้มีความดุดันเลยแม้แต่น้อย
จ้าวซิ่วหลานยิ้มมุมปาก พลางหยิบตะเกียบขึ้นมาพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "สามีของหล่อนเป็คนจ่ายเงินเดือน ในสายตาเขาไม่เคยมองพวกเราที่เป็คนงานชั่วคราวเลย แต่ครั้งนี้ที่ลูกชายคนรองพูดก็ไม่ผิด ลูกสาวคนเล็กของแม่เก่งมาก แค่เครื่องในหมูตุ๋นชามเดียวก็ทำให้ฉินเหม่ยฟางที่ชอบวางท่าต้องก้มหัวลงได้ เก่งจริง ๆ "
และอย่าคิดว่าเธอไม่รู้นะว่าฉินเหม่ยฟางคนนั้น ชอบนินทาลับหลังว่าครอบครัวของพวกเธอขี้เหร่กันทั้งบ้านเลย!
สวีเถาเถาััได้ถึงสายตาของจ้าวซิ่วหลานที่มองเธออย่างอ่อนโยนจนแทบจะมีหยดน้ำออกมา
หลังจากนั้นก็มีเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันมาเคาะประตูคนแล้วคนเล่า ทุกคนมาด้วยจุดประสงค์เดียวกัน คือขอเครื่องในหมูตุ๋นที่สวีเถาเถาทำสักชาม
มื้อเย็นของบ้านตระกูลสวีคืนนี้ จึงผ่านไปกับการแลกเปลี่ยนอาหารอย่างวุ่นวาย
แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ชอบเอาเปรียบคนอื่น ถึงจะมาขอก็ไม่ได้มามือเปล่า บ้างก็เอาผักดองมาหนึ่งชาม หัวไชเท้าสด ๆ มาสองสามหัว ผักเขียวมาหนึ่งกำ สรุปคือบ้านตระกูลสวีอาศัยหม้อเครื่องในหมูตุ๋นหม้อเดียว ทำให้ไม่ต้องซื้อผักไปอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์
แต่เพราะแลกกันไปแลกกันมาแบบนี้ เครื่องในหมูตุ๋นที่สวีเถาเถาทำก็เหลือไม่มากแล้ว สวีต้ากวงถึงกับถอนหายใจอย่างอดเสียดายไม่ได้ วันนี้ถ้าได้กินเครื่องในหมูตุ๋นคู่กับเหล้า รสชาติมันน่าจะดีสุด ๆ ไปเลย
จ้าวซิ่วหลานถึงขั้นล็อกประตูตู้กับข้าวต่อหน้าสวีกั๋วเฉียงและสวีลี่ลี่ พร้อมเตือนทั้งสองคนว่า "ถ้าแม่เห็นว่าอาหารในตู้นี้หายไปแม้แต่ชิ้นเดียว พรุ่งนี้พวกแกสองคนจะได้กินไม้เรียวผัดเส้นแน่!"
สีหน้าของสวีกั๋วเฉียงดูหดหู่ขณะที่เดินกลับห้องของตัวเอง
สวีลี่ลี่ที่ตอนแรกยังรู้สึกเสียดายอยู่ แต่พอกลอกตาไปมาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตบอกตกลงกับคำสั่งของจ้าวซิ่วหลาน
"แม่วางใจได้เลย หนูไม่ใช่เด็กตะกละสามขวบที่ชอบกินจุกกินจิกแล้วนะ อีกเดี๋ยวก็จะแต่งงานออกเรือนแล้ว จะไปทำเื่น่าอายแบบขโมยไก่ขโมยหมา*[1] ได้ยังไงกัน!"
จ้าวซิ่วหลานจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือ "งั้นก็ทำตามที่ตัวเองพูดให้ได้ด้วยล่ะ"
สวีเถาเถาต้มน้ำร้อนเอามาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วกำลังจะกลับเข้าห้อง ก็เจอสวีลี่ลี่ที่เข้ามาประจบประแจงด้วยสีหน้าเอาอกเอาใจ เธอจึงระแวดระวังขึ้นทันที "พี่ มีอะไรหรือ?"
แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เธอก็มองออกหมดแล้ว พี่สาวของเธอเป็พวกจะไม่ทำอะไรถ้าไม่มีผลประโยชน์ ถึงจะไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ก็เป็คนที่เห็นแก่ได้ และจะจำได้เฉพาะสิ่งที่ได้มา
ตอนนี้ไม่รู้ว่ากำลังคิดจะทำอะไรอีก
สวีลี่ลี่เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าแล้วพูดกับสวีเถาเถาอย่างไม่พอใจ
"ทำไมต้องทำท่าทางแบบนี้ด้วย ฉันเป็พี่สาวของเธอนะ แค่จะพูดด้วยสองสามคำเท่านั้นเธอต้องใขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันเป็พี่สาวแท้ ๆ ของเธอนะ ฉันไม่กินเธอหรอก!"
สวีเถาเถาไม่หลงกลอุบายของสวีลี่ลี่เธอนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วพูดว่า"อย่ามาทำเป็อ้อมค้อมไปหน่อยเลย มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา"
สีหน้าของสวีลี่ลี่แข็งค้าง แล้วส่งเสียง 'ฮึ' ออกมา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ "ฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ วันนี้ฉันมีเื่จะขอร้องเธอสักอย่าง ถ้าเธอตกลง หลังจากนี้ถ้าฉันได้แต่งงานกับคนดี ๆ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งเธอแน่นอน!"
"พี่บอกมาก่อนว่าเื่อะไร แล้วฉันจะพิจารณาอีกทีว่าจะตกลงหรือไม่"
สวีลี่ลี่กัดฟัน ไม่คิดว่าน้องสาวจะเ้าเล่ห์ขนาดนี้ แต่เมื่อเจอสายตาไม่ยอมอ่อนข้อของสวีเถาเถา เธอจึงจำต้องทำหน้าเครียดแล้วเล่าเื่ที่อยากเรียนทำอาหารกับน้องให้ฟัง
จากนั้นก็เน้นย้ำว่าถ้าช่วยเธอ เธอจะไม่ทอดทิ้งสวีเถาเถาอย่างแน่นอน
มุมปากของสวีเถาเถากระตุกยิ้ม แม้เธอจะไม่ใช่เ้าของร่างตัวจริง แต่จากความทรงจำของเ้าของร่างเดิมก็รู้ว่าพี่สาวคนโตเคยเรียนทำอาหารครั้งแรกแล้วเกือบเผาบ้านจนวอด คนที่มี 'พร์' พิเศษมากขนาดนี้ ต่อให้มีความกล้าแค่ไหนสวีเถาเถาก็ไม่กล้ารับสอนหรอก
"เอ่อ พี่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยนะ แต่เื่เรียนทำอาหารนี่ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ เพราะฝีมือทำอาหารของฉันก็เรียนมาจากแม่ จะถ่ายทอดให้พี่ก็ต้องผ่านการอนุญาตจากแม่ก่อนใช่ไหม งั้นแบบนี้ ถ้าแม่เห็นด้วยเมื่อไหร่ ฉันก็จะสอนพี่ทันทีเลย แต่ถ้าแม่ไม่เห็นด้วย ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ!"
ถ้าจ้าวซิ่วหลานยอมรับแล้ว ทำไมสวีลี่ลี่ต้องไปขอให้สวีเถาเถามาสอนด้วย
สวีลี่ลี่รู้สึกว่าน้องสาวของเธอไม่จริงใจ จงใจทำให้เธอต้องลำบากใจ เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นสวีเถาเถาปีนขึ้นเตียงแล้วคลุมผ้าห่มอย่างรวดเร็วหลับตาเข้านอนไปเสียแล้ว
สวีลี่ลี่ "..."
[1] ขโมยไก่ขโมยหมา เป็สำนวนจีน แปลว่าลักเล็กขโมยน้อย หรือ ทำเื่ทุจริตเล็ก ๆ น้อย ๆ
14K
