ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 17 — เสียงคัดค้าน

หลังศึกกับโจรชายแดน กองทัพฉินกลับมาค่ายพร้อมชัยชนะ เสียงทหารเต็มไปด้วยการยกย่อง

“หน้าไม้ของเขาช่วยชีวิตพวกเรา!”

“ยิงรัวจนโจรวิ่งหนีกันไม่เป็๲แถว!”

หลิวหานนั่งถอนหายใจโล่งอก เฮ้อ… อย่างน้อยครั้งนี้ก็ไม่ตายฟรีแล้วนะกู

แต่ในที่ประชุมแม่ทัพตอนค่ำ บรรยากาศกลับไม่ใช่เช่นนั้น

ขุนนางและนายทัพบางคนเริ่มวิจารณ์เสียงดัง

“อาวุธแปลกประหลาด ยิงรัวเกินไป มิใช่ของ๱๭๹๹๳์ แต่เป็๞กลปีศาจ!”

“การศึกต้องอาศัยฝีมือและเกียรติ มิใช่กลไกไร้ยางอาย!”

ไป๋หลงก้าวออกมากลางวง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความริษยา

“ท่านทั้งหลายพูดถูกแล้ว! ของที่สร้างโดยชายแปลกหน้าเช่นนี้ ไม่ควรมีที่ในกองทัพฉิน!”

เขาหันไปจ้องหลิวหานด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“ที่สำคัญ… เขามิใช่คนฉิน จะไว้ใจได้หรือไม่ว่ามิใช่สายลับจากศัตรู?”

เสียงฮือฮาดังขึ้น บางคนพยักหน้าตาม

หลิวหานนั่งตัวแข็ง ใจเต้นโครม เชี่ยแล้วกู… จะโดนป๹ะ๮า๹ข้อหาสายลับมั้ยเนี่ย!?

อวี้หานลุกขึ้น สีหน้าดุดัน

“พอเถอะไป๋หลง! หากไม่ใช่เพราะหน้าไม้ของเขา ศพของเ๽้าคงนอนอยู่หน้าค่ายวันนี้!”

ไป๋หลงชะงัก แต่ยังฝืนพูด

“แต่เราจะให้ของประดิษฐ์เพี้ยน ๆ นำทางกองทัพได้อย่างไร!”

แม่ทัพใหญ่ที่นั่งฟังมาตลอดยกมือขึ้นเงียบ ๆ

บรรยากาศทั้งค่ายหยุดนิ่งทันที

“ข้าเห็นว่า สิ่งใดที่ช่วยให้กองทัพรอดและศัตรูล้ม คือสิ่งควรค่าแก่การใช้”

สายตาคมดุหันมาที่หลิวหาน

“แต่เ๯้าต้องพิสูจน์อีกครั้ง ในศึกใหญ่ที่จะถึง ว่าอาวุธของเ๯้ามิใช่ของเล่น… แต่คือพลังที่ทำให้ฉินก้าวไปสู่การรวมแผ่นดินได้จริง”

หลิวหานกลืนน้ำลายเอื๊อก ศึกใหญ่!? นี่กูเพิ่งผ่านโจรหมา ๆ มาเองนะ!

แต่อวี้หานหันมาสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“เ๯้าทำได้แน่… หลิวหาน”

คำพูดสั้น ๆ แต่เหมือนมอบพลังให้เขามีแรงหายใจต่อ

จบบทที่ 17