ขอทานหนุ่มอดีตบุตรเศรษฐีแห่งเมืองลี่หยาง มองเฟยฮุ่ยด้วยความฉงน จะว่านางจะเป็พวกชอบเยาะเย้ยถากถางผู้ต่ำต้อยกว่า ก็มิน่าใช่ เพราะนางเพิ่งซื้ออาหารแจกจ่ายให้แก่พวกขอทานเช่นเขาอยู่เมื่อครู่นี้เอง
"ทำไมท่านจึงอยากรู้?" ขอทานหนุ่มอดถามขึ้นมามิได้
"อ้อ..ขอโทษที่ข้าเสียมารยาท พอดีว่าบ้านข้าเองก็เคยมีฐานะค่อนข้างดีมาก่อน..ถึงแม้จะไม่ใช่ระดับเศรษฐีเช่นเ้าก็เถอะ แต่ว่าอยู่มาวันหนึ่งก็ยังตกต่ำขนาดไปขอติดค่าอาหารเขาเลย ก็เลยอยากรู้เื่ราวของเ้าบ้าง ว่าเป็มาเช่นไร หากว่าเสียมารยาทข้าต้องขออภัยด้วยเ้าด้วย" เฟยฮุ่ยพูดจากใจจริงของนาง
พอเฟยฮุ่ยพูดจบ ขอทานหนุ่มก็ร้องไห้ จนเฟยฮุ่ยกับหานเทียนเสียง มองหน้ากันด้วยความสงสัย
"เื่ราวของเ้า มันน่าะเืใจนักรึ ถ้าเ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าก็ได้นะ" เฟยฮุ่ยเห็นขอทานหนุ่มร้องไห้ รู้สึกสงสารจนไม่อยากฟังแล้ว
"ข้าหาได้ร้องไห้เสียใจกับเื่ที่ท่านอยากจะรู้ไม่ แต่ข้าร้องไห้เพราะรู้สึกดีใจ ไม่คิดว่าชาตินี้ ยังจะมีคนฐานะเช่นพวกท่าน มาพูดจาดีๆ มีมารยาทกับข้าเช่นนี้อีก" ขอทานหนุ่มเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก เฟยฮุ่ยจึงให้ผ้าเช็ดหน้าเขาไปเพื่อเช็ดน้ำตา เขารับมาเช็ดทั่วใบหน้าจนสะอาด จึงส่งกลับคืนให้เฟยฮุ่ย เมื่อเห็นเฟยฮุ่ยรับผ้าเช็ดหน้าที่ใช้แล้วกลับคืนไป สิ่งนั้นกลับทำเขาให้ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก
"อะไรของเ้าน่ะ! คราวนี้ร้องไห้ด้วยเหตุอันใดอีก?" ครั้งนี้เป็หานเทียนเสียง ที่อดถามด้วยความสงสัยมิได้
"เมื่อครั้ง ข้ายังเป็ลูกเศรษฐีอยู่นั้น ข้าไปเที่ยวที่แห่งหนตำบลใดก็ตาม หญิงสาวทุกบ้านล้วนพยายามให้ผ้าเช็ดหน้าแก่ข้า แต่เมื่อข้าตกต่ำลงแล้ว แม้ผ้าเช็ดมีราคาที่นางทำหล่น ข้าหวังดีเก็บคืนให้ นางเ่าั้ก็ยังนึกรังเกียจ หาได้รับคืนกลับไปไม่" ขอทานหนุ่มเล่าถึงความเปลี่ยนแปลงในการปฏิบัติตนของผู้คน เมื่อฐานะนั้นยากจนตกต่ำลง
"เอาล่ะๆ เ้านี่ช่างเป็คนคิดมากเสียจริง มันเป็เื่ธรรมดาของโลกมิใช่หรือ ยามมีฐานะผู้คนยกย่อง ยามยากจนผู้คนดูิ่ แต่เรามิควรเก็บเอาสิ่งเ่าั้ มาคิดให้จิตใจของเราเป็ทุกข์นะ เ้าควรคำนึงถึงครอบครัว และคนที่รักเ้ามากกว่าสิ" เฟยฮุ่ยเคยพานพบเื่ที่นางกล่าวมาแล้วทั้งสิ้น แต่ว่าบิดามารดาและคนของสำนักเฟยหลงที่นางรัก ทำให้นางผ่านสิ่งเ่าั้มาได้
"ว่าแต่...เ้าชื่ออะไรล่ะ? ข้าชื่อเฟยฮุ่ย" เฟยฮุ่ยเอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามของขอทานหนุ่ม
จบคำถามของเฟยฮุ่ย แทนที่จะได้คำตอบ กลับพบว่าเ้าขอทานหนุ่ม กลับลงไปนอนร้องไห้กับพื้น อย่างไม่อับอายสายตาผู้ใด
"เฮ้ยย! เ้าเป็อะไร! ข้าพูดสิ่งใดให้เ้าะเืใจอีกงั้นรึ" เฟยฮุ่ยไม่เคยเจอใครแปลกประหลาดเช่นนี้
"ไม่มีใครถามชื่อข้ามาห้าปีแล้ว แม้คนที่เคยรู้จักข้ามาก่อน ก็ยังเรียกข้าว่า เ้าขอทานๆ หรือไม่ก็เรียก เ้าสุนัข เ้ามาหาเศษอาหารงั้นหรือ ดังนี้ หรือไม่ก็เรียกเ้าตัวซวยบ้างล่ะ ตามแต่เขาจะนึกเรียก" ขอทานหนุ่มยังนอนร้องไห้อยู่กลางถนน จนเฟยฮุ่ยกับหานเทียนเสียงต้องช่วยกันดึงขึ้นมา
"ข้าชื่อเหอหงซิน ข้าอยากเล่าเื่ของข้าให้พวกท่านฟังอยู่หรอก แต่ว่าตอนนี้ข้าต้องรีบนำอาหารกลับไปให้ลูกและเมียข้าก่อนกินก่อน" ขอทานหนุ่มอดีตบุตรชายเศรษฐี ทำทีเหมือนจะขอตัว
"ถ้าเช่นนั้น เ้ารีบไปเถิด พวกเขาคงหิวแย่...อ้อ รอข้าเดี๋ยวนะ" เฟยฮุ่ยวิ่งกลับเข้าไปในร้าน เห็นจิวซินกำลังอ้าปากจะงับสะโพกไก่ชิ้นใหญ่ นางกลับคว้าแย่งออกมา จนจิวซินกัดลมเข้าไปเต็มปาก
"จิวซิน ข้าขอนะ...เ้าสั่งใหม่ก็แล้วกัน ลงบัญชีอาเลี่ยงไว้" เฟยฮุ่ยร้องบอกจิวซิน ก่อนวิ่งนำสะโพกไก่ชิ้นโต มามอบให้กับเหอหงซินขอทานหนุ่ม
"เ้าเอาไป แล้วห้ามร้องไห้อีกเชียวนะ หงซิน ไม่งั้นข้าจะเอาไก่คืน" เฟยฮุ่ยขู่เพราะไม่อยากเห็นเขาร้องอีกแล้ว
"ฮ่าๆ วันนี้ข้าก็หมดน้ำตาที่จะร้องไห้แล้วเหมือนกัน ขอบคุณแม่นางเฟยฮุ่ย เป็อย่างมาก แต่ชาตินี้ข้าคงไม่มีปัญญาจะไปทดแทนอะไรท่านได้ อย่างไรข้าขอตัวก่อน"
590
