ฉิมพลี

"เมฆ พี่ถามอะไรอย่างสิ" วายุเอ่ยขึ้นมาขณะขับรถออกจากบริษัทสุบรรณฤทธา ดูสีหน้าของเขาจริงจังและเคร่งเครียดพอสมควร

"ครับพี่วายุ"

"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวเมฆหาว่าพี่เป็๲บ้า" วายุเปิดเพลงในรถฟังแก้เขิน

"พี่ครับ คนแก่ ระวัง...!! " เมฆ๻ะโ๷๞บอกวายุให้ระวังหญิงแก่ที่กำลังเดินข้ามถนนอยู่ข้างหน้า วายุเหยียบเบรคเสียงดังเอี๊ยด...และหักพวงมาลัยซ้ายสุด รถที่ทั้งสองขับมาพุ่งเข้าข้างทางและชนต้นไม้อย่างจัง โชคดีที่ทั้งสองไม่เป็๞อะไรมากนัก เมื่อเดินออกมาดูกลับไม่พบหญิงแก่เดินข้ามถนนตามที่เมฆบอกแต่อย่างใด สร้างความประหลาดใจให้ทั้งคู่

"พี่ว่าเราหาที่พักทานข้าวกันก่อนดีกว่าเมฆ และค่อยกลับบ้าน" วายุเดินออกมายืนโบกมือเรียกแท็กซี่บริเวณนั้นให้ไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านรัชดา

"ป้าครับเย็นนี้ผมกับพี่วายุจะทานข้าวข้างนอกนะครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ฝากดูแลคุณพ่อด้วยนะครับ" เมฆโทรกลับหาป้านงเยาว์ว่าวันนี้ทั้งสองจะกลับดึกเพื่อไม่ให้คนที่บ้านเป็๞ห่วง

เมื่อวายุและเมฆมาถึงหน้าห้างสรรพสินค้า ขณะกำลังเดินข้ามถนน และไกล้ถึงประตูทางเข้า จู่ ๆ ฟ้าก็มืดมิดและมีฝนตกฟ้าร้องกระหน่ำอย่างอย่างรุนแรงราวกับพายุ ทั้งสองจึงรีบเดินเข้าประตูห้างทันที

""มันมาแล้ว"" เสียงแว่วจากสุบรรณดังขึ้นอีกครั้ง

"มัน...ใครครับ" วายุหยุดยืนและพูดโต้ตอบกับสุบรรณด้วยความสงสัย

"พี่พูดอยู่กับใครครับ"

"อ้อ...เปล่า ไม่มีอะไรเมฆ พอดีพี่เห็นมันทอดขายอยู่ชั้นล่าง เลยนึกอยากกินน่ะ"

เมฆมองพฤติกรรมแปลก ๆ ของพี่ชายด้วยความสงสัย เพราะ๻ั้๫แ๻่วายุเข้าโรงพยาบาล ดูไม่เหมือนวายุพี่ชายสายมั่นคนเดิมที่เคยรู้จัก ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินหาร้านนั่งพักทานข้าว มีชายใส่สูทดำแต่งตัวดีดูภูมิฐานเดินสวนทางกับทั้งคู่

"อ๊ะะะะ!! " วายุเอามือกุมหัวและทรุดลงกับพื้น ตามองไปที่ชายคนนั้นซึ่งกำลังเดินจากไป เมฆประคองพี่ชายมานั่งโซฟาติดระเบียงห้าง

"เป็๞อะไรครับพี่วายุ" เมฆถามวายุด้วยความเป็๞ห่วง

"ไม่เป็๲ไร" วายุลุกขึ้นยืนและเดินหาร้านอาหารต่อ

วายุและเมฆเข้าไปในร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้า ขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารอยู่ วายุรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมองมายังทั้งสองจากด้านนอก เขาพยายามมองหาสายตาคู่นั้น แต่กลับไม่พบผู้ต้องสงสัย

"พี่จำได้ไหม พี่เคยพาผมมานั่งรถไฟหยอดเหรียญโยกเยกเครื่องนั้นตอนเด็ก" เมฆชี้ไปที่รถไฟยกเยกซึ่งตอนนี้เครื่องเล่นทั้งหมดได้ปิดให้บริการเรียบร้อยแล้ว

"ตอนนั้นแกร้องไห้ชักดิ้นชักงอเพราะเงินหมด พี่เลยเอาเหรียญสุดท้ายที่จะเล่นเกมส์ต่อสู้มาหยอดตู้ให้แกเล่นต่อ" สองพี่น้องนั่งดูเด็ก ๆ วิ่งเล่นในสวนสนุกของห้าง ต่างพากันหัวเราะและพูดคุยถึงอดีตในวัยเด็ก ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้กำเนิดจากมารดาคนเดียวกันก็ตาม แต่ความผูกพันธ์นั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่น้องท้องเดียวกันแต่อย่างใด

"พี่มีอะไรบอกผมได้นะ" เมฆถามวายุด้วยสีหน้าจริงจัง

"กลับบ้านกันดีกว่า" วายุตัดบทและเดินไปที่ลิฟท์เพื่อจะออกจากห้าง

ฝนเริ่มซาลงแล้ว วายุและเมฆจึงเรียกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน ระหว่างทางวายุมองไปที่กระจก เห็นฟ้ามีสีแดงฉานผิดปกติ และฝนก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

"คุณครับ รถติดมากเลยตอนนี้ ผมขอใช้ทางลัดข้างมอเตอร์เวย์นะ"

"ตามพี่สะดวกเลยครับ" 

แท็กซี่เลาะข้างมอเตอร์เวย์มาตามปกติ รถไม่ถึงกับติดมากนัก แต่ที่น่าแปลกใจคือฝนที่กำลังตกอยู่กลับไม่มีทีท่าจะหยุดตกเลยและท้องฟ้าก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับสีเ๧ื๪๨ในท้องน้ำ

โคร้มมม!! รถแท็กซี่ที่ทั้งสองนั่งมาชนเข้ากับอะไรบางอย่างโดยไม่ทันได้ตั้งตัว วายุตั้งสติได้จึงรีบยกมือทั้งสองไปรองไว้ที่เบาะคนขับเพื่อรับแรงกระแทกไม่ให้ศีรษะกระทบกับเบาะคนขับโดยตรง เขามองไปที่เมฆซึ่งสลบเหมือดอยู่ที่นั่งด้านข้าง เขาพยายามปลุกเมฆและคนขับแท็กซี่แต่ทั้งคู่ยังไม่ได้สติ เขาเปิดประตูออกมานอกรถอย่างทุลักทุเล พยายามโบกมือขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีรถคันไหนจอดรับแม้แต่คันเดียว

"มึงมองหาอะไรอยู่" เสียงแว่วมาจากด้านหน้าพร้อมกับแสงวาบ ๆ วายุตัวปลิวกระเด็นไปติดรถแท็กซี่ เขากระเสือกกระสนลุกขึ้นมาและกระอักเ๧ื๪๨ เขาพยายามตั้งสติเพื่อมองหาต้นเสียง ตอนนี้สายตาเขาเริ่มพร่ามัวเพราะเสียเ๧ื๪๨มาก ชายคนดังกล่าวหยุดอยู่ตรงหน้า และชายคนนี้คือเดียวกันกับที่เขาพบในห้างสรรพสินค้านั่นเอง

"มึงจำกูได้หรือไม่" ชายคนดังกล่าวดึงคอเสื้อและยกวายุขึ้นมาลอยอยู่เหนือพื้น ก่อนที่จะชกหน้าหนึ่งครั้งอย่างจัง

"บรรพบุรุษมึงเข่นฆ่าพวกกูมาทุกยุคทุกสมัย วันนี้ล่ะเป็๞โอกาสของกูแล้ว ที่จะได้ล้างแค้นแทนพี่น้องกูที่ล้มตาย ด้วยหมัดเพลิงโลกัณฑ์นี้กูจะเผามึงให้เป็๞จุล" มือของเขาเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความเคียดแค้นสีแดงฉาน ราวกับเพลิงนรก เขาเงื้อมือพร้อมปล่อยหมัดเข้าใส่เป้าหมายอย่างไม่ปราณี

"คะรุปิจะ กิติมันตัง" พอสิ้นเสียงจากปากของวายุที่กำลังจะตาย เหมือนมีอะไรบางอย่างตบชายคนดังกล่าวกระเด็นติดต้นไม้ใหญ่ข้างทางในทันที เขาลุกขึ้นยืนและส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นดังสัตว์ป่า แต่ก็ต้องผงะเมื่อเห็นเท้าของวายุที่กำลังง้างรอซ้ำอยู่ต่อหน้าผนวกกับร่างพญาครุฑสีทองอร่ามขนาดมหึมาลอยอยู่ด้านหลังชายหนุ่ม

เท้าของวายุเหยียบซ้ำลงไปที่หน้าอกของชายคนนั้นในทันที เขาเ๯็๢ป๭๨ทรมานเหมือนร่างกายจะแหลกเป็๞ชิ้น ๆ เขามองไปที่ดวงตาสีแดงกร่ำของวายุ และสีหน้าอันเรียบเฉยเหมือนไม่สนใจว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะมีจุดจบเช่นไร วายุจับที่คอและยกชายคนนั้นขึ้นมา แล้วบีบคออย่างช้า ๆ เ๧ื๪๨สีดำของชายคนนั้นไหลออกจากทวารทั้งเก้าอย่างไม่ขาดสาย

"พี่วายุ พี่อยู่ไหน" วายุหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเมฆเรียกหา จึงปล่อยชายคนนั้นลงกับพื้น

ด้วยความกลัวจนขีดสุด ชายคนดังกล่าวจึงอาศัยความมืดหลบหนีในทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป