จื่อหลานเดินไปตรงศูนย์การค้าด้วยแววตาเหนื่อยล้าในตอนนี้อยากพักผ่อนอย่างมาก ตรงนี้เธอยืนอยู่ที่โรงแรมสูง10ชั้นใหญ่มากจริงๆ ดีที่มีความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้บ้างไม่เช่นนั้นยากที่จะปรับตัว เธอเดินเข้ามาแต่ถูกห้ามไว้
"นี่เธอโรงแรมนี้ไม่ใช่โรงแรมทั่วไปนะคนเข้าพักต่อวันก็ต้องจ่ายสองร้อยหยวนแล้ว" จื่อหลานมองหญิงสาววัย26ปี สวมชุดพนักงานต้อนรับตามจรองเธอตั้งใจจะเช่าห้องอยู่สักสามคืนรอการเจรจาของตระกูลมู่สำเร็จเธอก็สามารถซื้อชุดเข็มเพื่อนำไปใช้เป็อาชีพที่คนโลกนี้เรียกว่าแพทย์แผนโบราณ
"ฉันจะพักสามคืนต้องทำยังไง"
"คิกคิก!ฉันว่าเธอไปหาซื้อชุดสวยๆ ใส่ก่อนไหมโรงแรมของ....อ๊า อ๊า"
จื่อหลานรำคาญพลังิญญาของเธอมีไม่มากยังต้องกดจุดใบ้ให้ผู้หญิงปากมากคนนี้อีก เธอเดินเข้าไปหาพนักงานคนอื่นที่ตอนนี้กำลังจะเดินมาหาพนักงานที่เธอสะกัดจุดใบ้และร่างกาย
"ฉันพักที่นี่ได้ไหม"
"ได้ค่ะคุณลูกค้า้าพักแบบไหนคะ"
"ขอห้องพักสามคืน" จื่อหลานโอนเงินเข้าบัญชีโรงแรมไปเจ็ดร้อยหยวนรวมค่ามัดจำด้วยเมื่อได้ห้องเธออาศัยตามความทรงจำที่ร่างนี้เคยทำโรงงานย่อมขึ้นลิฟต์บ่อยครั้งทำให้เธอขึ้นไปชั้นที่ได้รับโดยไม่สนใจใครอีกเลย
"นี่เหมยอิงทำไมเธอถึงไม่ไปทำงานจะยืนอยู่แบบนี้ให้ผู้จัดการมาไล่ออกเหรอ"
"อ๊า อ๊า" เหมยอิงพยายามพูดแต่สุดท้ายทำได้เพียงส่งเสียงตัวเธอหวาดกลัวผู้หญิงคนนั้นที่เป็เหมือนหมอผีอยากบอกหัวหน้าให้ไล่ผู้หญิงคนนั้นออกแต่ทำไม่ได้เพราะขยับได้แค่ลูกตาและ ปากที่ส่งเสียงอื้ออ๊าเท่านั้น
"เหมยอิงเธอเล่นบ้าอะไรเนี่ยรีบไปทำงาน"
ถังเหยาพยายามดึงลูกน้องที่เธอสนิทแนะนำมาทำงานได้ไม่นานจะไม่ให้ถูกผู้จัดการตำหนิได้แต่ลูกน้องคนนี้เกิดบ้าอะไรพูดไม่ได้ เธอดึงเท่าไหร่ก็ไม่ขยับเขยื้อนจนเธอต้องให้คนมาช่วยจนกระทั่งเย็นจื่อหลานเดินออกมาจากลิฟต์เห็นคนช่วยกันมุง แม้แต่เ้าหน้าที่เธอเดินผ่าน เหมยอิงที่ทรงตัวไม่อยู่เพราะรู้สึกชาไปทั้งตัวล้มจ้ำทันที
"ปึก" "อ๊า" ร่างกายขยับได้แต่ยังพูดไม่ได้ผู้จัดการที่ตอนนี้มาตรวจงานตะหวาดเสียงดังลั่น
"ชูเหมยอิงฉันไล่เธอออก!"
เสียงดังทำให้เหมยอิงน้ำตาไหลพยายามอ้อนวอนแต่สุดท้ายไม่อาจทำได้ ส่งสายตาไปให้หัวหน้าที่ตอนนี้พยายามหลบหนีเพราะเธอเองก็กลัวความผิดและอับอายแทนเนื่องจากมีแขกและพนักงานทยอยเข้ามา เหมยอิงร้องไห้วิ่งออกไปชนเข้ากับจื่อหลานที่รออยู่แล้วแต่คนที่ถูกชนอย่างเธอไม่ได้เป็อะไร ส่วนเหมยอิงล้มไปที่พื้นเงยหน้าจ้องมองสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามแต่ยังคงผอมและซีดเซียว ทำให้เธอตะเกียกตะกายหนีแต่จื่อหลานกระชากผมดึงหมุนหน้าของเธอเข้ามาสบตา
"เป็ยังไงบ้างการที่ถูกคนอื่นดูถูกรู้สึกยังไงถ้าเกิดว่าเธอรู้จักฉันดีพอปากเน่าๆ จากเป็ใบ้อาจจะหายไปก็ได้เสียดายที่นี่ฆ่าคนไม่ได้ไม่งั้นเธอคงตายแล้ว"
"อื้อ อื้อ" จื่อหลานบีบคางของเหมยอิงยกขึ้นแล้วจ้องมองหว่างขามีน้ำสีเหลืองไหลออกมาทำให้เธอสะบัดมือร่างของเหมยอิงกระเด็นไปไกล ดีที่นี่เป็พื้นที่ส่วนบุคคลไม่มีคนสัญจรเท่าที่ควรแม้จะอยู่ใจกลางเมืองก็ตาม
"เฮ้อ! อ่อนแอจริงๆ" จื่อหลานมองเหมยอิงที่ตอนนี้สลบไปแล้วเมื่อหลังกระแทกกำแพง ดีที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิดทำให้เธอเฝ้ารอ มันผู้ใดที่คิดดูถูกหรือทำร้ายเธอและคนสำคัญจะจัดการให้หมด ถึงไม่อาจฆ่าได้ก็แค่สั่งสอนให้มีลมหายใจสักหน่อยคงไม่เป็ไรมากนัก เมื่อคิดว่าไม่มีอะไรเธออยากไปตลาดของเก่าที่อยู่ในตรอกลึกเดินไปไกลจากที่นี่พอสมควร
ตลาดค้าของเก่าเป็คนที่มักจะตั้งแผงลอยหรือนำไปประมูลในโรงประมูลของเก่าที่มีคนต่อแถวนำไปขายจนเธอสะดุดกับเด็กชายวัย12ปีคนนึงที่ถือแจกันเดินออกมาอย่างผิดหวังทำให้จื่อหลานเดินเข้าไปหาทันที
"น้องชายแจกันนี้ขายไหม"
"พี่สาวจะซื้อเหรอครับโรงประมูลบอกของปลอมทั้งที่แม่ผมรักษามาอย่างดีแล้วแท้ๆ"
"ในเมื่อรักษาดีแล้วทำไมถึงอยากขายละ" จื่่อหลานมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในก้นแจกันเท่านั้น
"บ้านเรามีหนี้้าเงินไปใช้หนี้ น้องสาวป่วยผม้าเงินพาน้องไปรักษาแม่เลยให้แจกันนี้มาที่นี่ครับ"
"งั้นเหรอ้าเท่าไหร่ละ"
"หนี้บ้านผมห้าร้อยหยวนแต่แม่บอกให้ขายหนึ่งพันหยวนมันคงดีนะครับถ้าเป็ของจริง" เด็กชายมีแววตาผิดหวังแต่ยังอยากที่จะเอากลับไป
"พี่จะซื้อเองเอาละเราไปธนาคารกันเถอะ" จื่อหลานยกยิ้มพาเด็กชายเดินไปธนาคารไม่นานเธอนำเงินออกมาหนึ่งพันหยวนให้เด็กชายโลกใบนี้เงินหนึ่งพันมีค่าสำหรับครอบครัวธรรมดามาก
"พี่สาวของคุณมากนะครับ"
"อืม เก็บดีๆ แล้วรีบไปให้แม่ซะนะจำเอาไว้นะเงินนี้ช่วยชีวิตครอบครัวและน้องสาวนายในอนาคตโปรดจำไว้ว่าคนที่ลำบากไร้เงินยังมีมากที่ไม่มีโอกาสไปหาหมอเวลาป่วยสุดท้ายต้องตายเพราะความยากจน"
"ผมเข้าใจแล้วครับพี่สาว"
จื่อหลานจ้องมองเด็กชายที่ยิ้มมองเห็นด้านหลังเป็หมอหนุ่มผู้มีอนาคตไกลทำให้เธอผู้มองเห็นอนาคตอีกสิบปีของเด็กชายผู้มีความกตัญญูเห็นอกเห็นใจผู้อื่นทำให้เธอพลอยมีความสุขไปด้วยมันดีมากจริงๆ
81K
