เมื่อทั้งสองเดินผ่านประตูด่านตรวจคนเข้าเมือง
ก็เห็นถึงความยากในการเดินทางถึงจะมีเส้นทาง
แต่ก็เต็มไปด้วยเถาว์วัลย์และหนามที่ขึ้นเป็บางจุด
ระหว่างทางเดินชาร์ลอตต์จึงได้พูดกับลีโอขึ้นมา
“กรีนวูด นายรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับเมืองนี่”
ลีโอมองมาที่ชาร์ลอตต์แวปหนึ่ง
“เท่าที่เพื่อนฉันมันพูดให้ฟัง ที่นั่นมันเมืองเล็กๆ
จะบอกว่าเป็ชนบทได้รึเปล่านะถ้าฉันเคยไป
ก็คงจะบอกอะไรได้มากกว่านี่แล้วก็ไม่ต้องพึ่งเธอพาไปด้วย”
ลีโอยิ้มกวนๆใส่ชาร์ลอตต์และชาร์ลอตต์ทำหน้าบูดบึ้งใส่ลีโอ
ลีโอพยายามนึกถึงคำพูดของเพื่อนที่เล่าถึงกรีนวูด
“แล้วเธอละชาร์ลอตต์เธอตามฉันมาเพราะบอกว่าจะพาฉันไปที่นั่นเธอรู้อะไรบ้าง”
ลีโอถามชาร์ลอตต์เกี่ยวกับเมืองกรีนวูด
“ฉันฟังมาจากคำบอกเล่าของจิลอีกที
จิลบอกว่าที่นั่นยังใช้ชีวิตตามปกติ
ถึงแม้ว่าจะผ่านาโลกแตกนั้นมา
มีผู้นำที่คอยบอกทางตลอดว่าจะต้องทำอะไรบ้าง
เพื่อให้เมืองอยู่รอดหลายๆคนก็ไปที่นั่นเพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่
ถ้าหากจะไปที่นั่นจากจุดที่เราอยู่ในตอนนั้นที่ร้าน
เราต้องเดินไปตามเส้นทางทิศตะวันออกแล้วจะเจอเอง
มันคงจะมีป้ายบอกทางอยู่แหละมั่งถ้าเราใกล้ถึงที่นั้น”
ชาร์ลอตต์เล่ารายละเอียดที่เธอรับรู้มาจากจิลให้ลีโอฟังอย่างละเอียด
หลังจากที่ลีโอได้ฟังคำบอกเล่าจากชาร์ลอตต์
เขาก็เริ่มมีความหวังมากขึ้นมีเป้าหมายในการใช้ชีวิตมากขึ้น
สีหน้าแววตาที่บ่งบอกถึงความตั้งมั่นในจุดมุ่งหมาย
ที่แสดงออกจนชาร์ลอตต์เห็นและรู้สึกได้
“แต่ว่านะ... ฉันว่าในป่านี่มันก็น่ากลัวเหมือนกันแฮะ
ถึงแม้ว่าจะมีถนนเล็กๆให้เดินตามบ้างก็เถอะ”
ชาร์ลอตต์มองไปรอบๆด้วยสายตาที่หวาดกลัว
ลีโอเมื่อเห็นว่าชาร์ลอตต์กลัวก็พูดให้กำลังใจเธอ
“ไม่เป็ไรหรอกฉันว่าเธอเร็วกว่าพวกสัตว์ป่าแถวนี้อยู่แล้วอย่าลืมสิ
เรามีตาสองคู่เธอก็ระวัง ส่วนฉันก็คอยดูอยู่เธอไม่มีอะไรต้องกลัว”
ชาร์ลอตต์ยิ้มให้ลีโอที่พูดให้คลายความกลัวลงบ้าง
จากต้นป่าเข้าสู่ป่าที่ลึกขึ้นทั้งคู่ยังคงหวังว่า นี่คือทางที่ถูกต้อง
ที่จะนำพาเขาทั้งสองไปสู่กรีนวูดแม้ว่าจะไม่รู้ทางที่ถูกต้องก็ตาม
ลีโอและชาร์ลอตต์เดินตามทิศทางที่ตั้งไว้ตลอดเส้นทาง
จนใกล้เวลาพลบค่ำลีโอสังเกตเห็นว่าชาร์ลอตต์เริ่มจะไม่ไหวแล้ว
เพราะเขากับเธอเดินทางมาตลอดทั้งวันจึงจำเป็จะต้องพักกันก่อน
“เอาละชาร์ลอตต์... เดียวคืนนี้เราจะพักกันแถวๆนี้ก่อน
เธอนั่งพักตรงนี้ก่อนนะฉันจะออกไปดูว่าจุดไหนที่เราสามารถตั้งแคมป์ได้บ้าง”
“อื้ม…”
ชาร์ลอตต์ส่งเสียงตอบรับสั่นๆพร้อมกับผยักหน้าว่ารับรู้
“นี่...เอาปืนออกมาเตรียมไว้ถ้าฉันไม่ได้อยู่ใกล้เธอมีอะไรได้ป้องกันตัวได้ทัน”
ชาร์ลอตต์หยิบปืนออกมาจากซองตามคำพูดของลีโอ
พร้อมกับปลดเซฟปืนและนั่งอยู่ใต้ต้นไม้แสดงถึงความเหนื่อยล้า
ลีโอเดินออกไปหาสถานที่ที่จะสามารถตั้งเต็นท์ได้
เขามองไปยังบริเวณรอบๆแต่ก็ไม่มีที่ไหนที่เหมาะสม
เขาจึงต้องเดินห่างจากจุดที่ชาร์ลอตต์นั่งรอเขาออกไปอีก
เพราะการตั้งแคมป์จะต้องเป็สถานที่ที่ปลอดภัย
สามารถสร้างแคมป์ไฟได้โดยที่ไม่ถูกมองเห็นจากระยะไกลๆได้ง่าย
ในขณะนั่นเองชาร์ลอตต์ก็นั่งพักอยู่ลำพัง
เธอปลดสัมภาระออกและวางไว้ใกล้ๆตัว
“หมอนั่นแบกกระเป๋าที่หนักขนาดนั่นไว้ตลอดเวลาได้ยังไงกันนะ
ขนาดฉันมีของแค่ไม่กี่อย่างยังรู้สึกเหนื่อยแทบตาย
เธอต้องทำให้ร่างกายเธอแข็งแรงขึ้นนะชาร์ลอตต์”
ชาร์ลอตต์ทำเสียงใหญ่เลียนแบบเสียงของลีโอ
ที่บอกเธอเื่การทำให้ร่างกายแข็งแรง
ทางด้านของลีโอพยายามมองหาจุดที่จะสามารถตั้งแคมป์
เขาเดินและใช้มีดตัดทำทางให้ตัวเองพอเดินไปได้
เขาเจอแต่สถานที่ไม่ค่อยดีนักเพราะเต็มไปด้วยป่าหญ้ารกๆ
และต้นไม้ที่ไม่สามารถใช้เป็ที่กำบังได้
“ให้ตายเถอะใช้ไม่ได้เลยสักที่เรากลับไปหาชาร์ลอตต์ก่อนดีกว่า
คงต้องเดินไปสักพักน่าจะเจอที่ที่ดีกว่าแถวๆนี้”
ในระหว่างที่ลีโอเดินกลับไปหาชาร์ลอตต์
เขาก็มองเข้าไปในป่าและเห็นบางอย่าง…
“นั้นอะไรนะ..!”
ทางด้านชาร์ลอตต์ก็ยังคงนั่งเล่นรอลีโอกลับมา
เธอนั่งมองปืนของตัวเองและปลายปืนที่ยาวขึ้นเพราะใส่ที่เก็บเสียง
“อื้มมม... ใส่ไอ้นี่แล้วมันก็เท่ดีนะ ฮึบ !”
เธอลุกขึ้นยืนและทำท่าเหมือนลีโอเธอชี้ปืนไปรอบๆด้าน
และเดินเหมือนลีโอตอนที่เขายิงใส่คนชั่ว
“ปังๆ ปัง ตายไปสามเหลืออีกสอง วางปืนลง
ไม่งั้นฉันยิงแกแน่เขาพูดแบบนี้รึเปล่านะ”
ชาร์ลอตต์เล่นจำลองสถานการณ์ว่ากำลังต่อสู้กับคนกลุ่มหนึ่ง
“นี่เราเล่นอะไรเนี่ย กลับไปนั่งได้แล้วเริ่มจะเพี้ยนขึ้นทุกวันแล้ว...”
ก่อนที่ชาร์ลอตต์จะนั่งลงก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากพุ่มไม้ด้านหลัง
ชาร์ลอตต์จึงหันกลับไปด้วยความรวดเร็วทันที
“ตัวอะไรวะ..!”
เธอค่อยๆถอยออกห่างเรื่อยๆจนหลังไปชนต้นไม้ที่เธอนั่งอยู่ก่อนหน้านั่น
“หรือว่า... จะเป็เสือ !”
ชาร์ลอตต์จึงยกปืนขึ้นเล็งไปที่พุ่มไม้อย่างรวดเร็วพร้อมกับบ่นพึมพร่ำ
“ออกมาสิ ออกมาเลย ฉันไม่กลัวแกหรอก แกออกมาเมื่อไรแกตาย”
หัวใจของชาร์ลอตต์เต้นไม่เป็จังหวะสั่นไปทั้งตัว
และมือที่ถือปืนเล็งอยู่ก็สั่นอย่างแรง
แต่พุ่มไม้ก็ยังคงสั่นและเหมือนมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไว้อยู่ตลอดเวลา
แม้ว่าชาร์ลอตต์จะสั่นไปทั้งตัวแต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากพุ่มไม้นั้นเลย
“ปัดโถ่เว่ยย สั่นอยู่ได้ประสาทจะกิน”
ทันทีที่ชาร์ลอตต์พูดจบสิ่งที่อยู่ภายในพุ่มไม้
ก็ออกมาโชว์ตัวให้ชาร์ลอตต์เห็น
“ม...หมู...”
ที่ชาร์ลอตต์เห็นคือหมูป่าตัวใหญ่ที่กำลังจ้องมาที่ชาร์ลอตต์
มันค่อยๆเดินมาใกล้เธออย่างช้าๆ
ชาร์ลอตต์จ้องมองหมูเขม็ง
“เหวอออ... อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะยิงแกเอาทำอาหารเย็นจริงๆด้วย!”
ชาร์ลอตต์กลัวมากเธอผงะและถอยไปด้านหลัง
แต่หลังจากที่คิดขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่นี่เธอพูดว่าอาหารเย็น
“เฮ้เดี๋ยวนะ... อาหารเย็นหรอ”
สายตาและท่าทางของชาร์ลอตต์ก็เปลี่ยนไป
เธอชูปืนขึ้นเธอคิดถึงคำพูดของลีโอที่ตอกย่ำตลอดเวลา
“เธอต้องยิงที่หัว...”
ชาร์ลอตต์ยืนให้มั่นมือจับปืนด้วยท่าทางสบายๆ
และเล็งไปที่หัวของหมูตัวนั่น
ชุฟฟฟ !
ร่างของหมูที่ถูกยิงเข้าจุดสำคัญก็ร่วงลงและดิ้นทุรนทุราย
ถึงแม้ว่าจะเป็ปืนเก็บเสียงแต่เพราะว่าอยู่ในป่าที่ใกล้จะมืด
ความเงียบทำให้เสียงของปืนเก็บเสียงยังคงดังลั่นป่า
ฝูงนกแตกฮือบินว่อนออกจากต้นไม้
ลีโอที่อยู่ไม่ไกลจากชาร์ลอตต์มากนัก
เขาได้ยินเหมือนเสียงปืนเก็บเสียง
เขาคุ้นเคยกับทุกสภาพเสียงของปืน
เขาใและนึกถึงชาร์ลอตต์ที่อยู่ตามลำพังทันที
“ชาร์ลอตต์ !”
จากนั้นเขาก็วิ่งแบบไม่คิดชีวิต
มุ่งตรงสู่จุดที่ชาร์ลอตต์นั่งพักอยู่
ตอนแยกกับชาร์ลอตต์เพื่อไปสำรวจหาที่ตั้งแคมป์
ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะยากมากแต่พอได้ยินเสีงปืน
ทุกอย่างที่ขวางทางลีโอก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
เขาวิ่ง วิ่ง วิ่งและวิ่งด้วยความเป็ห่วง
เมื่อใกล้ถึงเขาหยุดและดูรอบๆ เห็นชาร์ลอตต์กำลังยืนอยู่เธอกำลังยืนดูบางอย่าง
“ชาร์ลอตต์ !”
สิ่งที่ลีโอเห็นคือชาร์ลอตต์กับร่างของหมูป่าตัวหนึ่งที่นอนจมกองเื
และขาของมันที่กำลังสั่นช้าลงและขาดใจ
“ชาร์ลอตต์ เธอ...”
ชาร์ลอตต์หันมาหาลีโอและยิ้ม
“นายว่าหมูตัวนี่ มันจะกินได้ไหมอะ”
ลีโอถอนหายใจและก้มลงชันเข่า เขาเงยหน้ามองชาร์ลอตต์ และยิ้มให้เธอ
“ได้สิ ได้อยู่แล้ว ฮ่าๆๆ”
“ฮ่าๆๆๆ”
ทั้งคู่มองหน้ากันและหัวเราะอย่างที่ไม่เคยหัวเราะมาก่อน
ลีโอลากหมูเข้าไปในป่าชั่วครู่เขาก็ออกมาพร้อมกับเนื้อหมู
ที่ทำมาพร้อมสำหรับการย่างเป็อาหารในมื้อเย็น
“รู้ไหมว่า...ฉันได้ยินเสียงปืนเธอ”
“หะ...นายได้ยินได้ยังไง ปืนก็ใส่ที่เก็บเสียงแล้วไม่ใช่หรอ”
“ถึงจะใส่แต่นี่มันในป่านะ แถมยังเป็เวลาใกล้มืด ความเงียบทำให้ทุกอย่างมันดังขึ้น”
“อ่อ หรอ ฉัน... จะจำไว้ แหะๆ”
“เอาละ เก็บของเราจะไปกันแล้ว”
“นายได้ที่สำหรับตั้งแคมป์พักคืนนี้แล้วหรอ”
“เปล่า ไม่ได้หรอกแต่เราพักที่นี่ไม่ได้”
“เอ้า แล้วเราจะนอนที่ไหน หรือว่า...นายอย่าบอกนะว่าจะเดินต่อ”
“เปล่า... ฉันรู้ว่าเธอเดินไม่ไหวแล้วแต่เราต้องไปจากที่ตรงนี้และจุดนั้นปลอดภัยกว่า”
“ที่ไหนหรอ...”
“ตามมาเถอะน๊าไม่ต้องถามมาก”
ลีโอตัดบทก่อนที่ชาร์ลอตต์จะถามแต่ชาร์ลอตต์ก็อดไม่ได้ที่จะถาม
“มันเป็ที่แบบไหนหรอลีโอออออ”
...........
...........
โปรดติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
ขอบคุณมากคะที่เข้ามาสนับสนุนอ่านนิยายเื่นี้
ฝากผลงานด้วยคะแล้วจะมาลงให้อ่านตอนต่อไปค่ะ
ถ้าชอบก็ช่วยกดติดตามเป็กำลังใจให้ด้วยนะค่ะ
7K
![สุสาส์นราคะ [The Tomb of Infatuation]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1787924019_64039632.webp)
