เวหาโอบพระพาย : ตอนที่ 5 แค่ได้ใกล้...แม้เพียงนิดก็พอ
...ติ๋ง... เสียงข้อความไลน์จากมือถือของพระพายดังขึ้น
เวหา : สวัสดีครับนักศึกษา เราคือนางสาวพระพาย รัตนศักดิ์ ใช่ไหมครับ
พระพาย : ค่ะ ใช่ค่ะอาจารย์
เวหา : นักศึกษามีงานค้างนะครับ ท่านอาจารย์วิมลฝากแจ้งครับ
พระพาย : งานชิ้นไหนคะอาจารย์
เวหา : งานวิเคราะห์วรรณคดีครับ
พระพาย : หนูจำได้ว่าส่งอาจารย์วิมลแล้วนะคะ
เวหา : ผมขอตรวจเช็กดูอีกทีนะครับ
บทสนทนาสิ้นสุดลงแค่นั้น พร้อมกับความรู้สึกที่ยังหน่วงอยู่เต็มหัวใจของพระพาย เขาจำเธอไม่ได้หรือว่าเขาแกล้งจำเธอไม่ได้ เขาได้ไลน์เธอมาจากไหน เขากลับมาวนเวียนในชีวิตเธอเพื่ออะไร และสิ่งที่พระพาย้ารู้มากที่สุดเขาหายไปไหนมา
เวหา : ขอโทษด้วยครับนักศึกษา ผมเช็กดูแล้วของนักศึกษาไม่มีงานค้างนะครับ
เวหา : ผมแจ้งผิดคนครับ ขอโทษอีกครั้งครับ
พระพาย : ไม่เป็ไรค่ะอาจารย์
พระพายตอบไปอย่างนั้นเพื่อให้บทสนทนานี้จบลง เพียงเพราะเธอไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้ คนที่เธอเคยรักมาก ไม่เลย คนที่เธอยังรักมากต่างหาก คนที่เคยเป็อีกครึ่งชีวิตของเธอ ตอนนี้กลับต้องมาพูดกันด้วยคำและท่าทีที่ไม่คุ้นคุ้นเคย พระพายไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยว่าเธอจะรับมือกับเหตุการณ์นี้อย่างไร
เวหา : ถ้าอาจารย์จะรบกวนถามเราอีกสักเื่จะเป็การรบกวนไปไหมครับ
พระพายนิ่งคิดอยู่นาน เธอไม่อยากเผลอคิดอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องร้าวรานไปมากกว่านี้อีกแล้ว เพราะหลายปีที่ผ่านมาการหายไปโดยไม่มีเหตุผลของเขามันทำร้ายจิตใจเธอเหลือเกิน
พระพาย : หนูไม่สะดวกค่ะอาจารย์ ขอโทษด้วยนะคะ
ไม่ว่าคำถามที่เวหา้าจะถามเธอคืออะไรก็ตาม เธอไม่อยากรู้และไม่อยากตอบคำถามอะไรของเขาอีกแล้ว
เวหา : ครับ
บทสนทนาของทั้งสองคนจบลงแค่นั้น แต่ความรู้สึกหลายอย่างอาจยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจของเขาทั้งสองคนใครก็ไม่อาจรู้เว้นเสียแต่ตัวของพวกเขาทั้งสองคนเองเท่านั้น
เวหา : ธร มึงทำไรอยู่วะ ว่างคุยกับกูไหม
ธร : เออ ว่าง มึงเป็ไร คำถามมึงดูแปลกๆ นะไอ้เววันนี้
เวหา : เปล่า กูแค่จะฝากมึงขอบคุณพี่มลให้หน่อยที่พี่เขาบอกไอดีไลน์น้องพายกับกู
ธร : เฮ้ย แล้วเป็ไงบ้างวะมึงกับน้องโอเคกันหรือยัง
เวหา : ยังว่ะ มึงก็รู้น้องพายเป็ยังไง น้องคงไม่ยอมเปิดใจให้กูง่ายๆ หรอก แต่น้องพายยอมคุยกับกูก็ดีมากแล้วเว้ย ถือว่ากูได้ใกล้น้องพายอีกนิดแล้ว
ธร : แล้วทำไมมึงไม่บอกความจริงกับน้องเขาไปเลยล่ะ มึงจะทำให้เื่มันยุ่งยากกว่าเดิมไปทำไมวะ กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับมึงเลยจริง ๆ ไอ้เวเอ้ย
เวหา : ก็กูเคยบอกมึงไปแล้วไง ว่าน้องพายคือคนที่กูรัก และกูจะแบ่งปันทุกความสุขของกูให้เขาเท่านั้น อะไรที่มันเป็ความทุกข์และทำให้น้องพายไม่สบายใจ นั้นคือสิ่งเดียวที่กูไม่อยากทำ
ธร : แต่ 7 ปี ที่แล้วมึงทำไปแล้วเว้ย ต่อให้มึงจะบอกว่านั่นจะทำให้น้องเขามีความสุขกว่ามีมึงอยู่ก็ตาม แต่นั่นมันก็ทำให้น้องมีความทุกข์อยู่ดี มึงกล้าพูดไหมล่ะว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาน้องเขามีความสุข
เวหา : พอได้แล้วไอ้ธร กูฝากขอบคุณพี่มลด้วยแล้วกัน แค่นี้แหละกูจะพักผ่อนแล้ว
ธร : นั่นไง สมแล้วที่เป็ไอ้เว ไอ้อาจารย์เวหาเอ้ย
เวหาเลือกที่จะตอบไปแบบนั้น เพราะมันเป็ทางเดียวที่จะทำให้เขาไม่โดนเพื่อนรักบ่นยาว เพราะตัวเขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่เพื่อนเขาพูดนั้นถูกต้องทุกอย่างจริง ๆ
2K
