พันธมิตรกาล : Lyra : Chronicle Of Time

    บทที่ 3: ตอนที่ 12: ร่องรอยแห่งหมอเทวดา

    ไลราพยายามตั้งใจฟังคำที่ชายหนุ่มพูดและสังเกตทิศทางที่เขาชี้ เธอหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์คำว่า "ทิศทาง" และ "ที่อยู่" เป็๲ภาษาจีนกลาง หวังว่ามันจะแปลออกมาเป็๲ภาษาจีนโบราณที่ใกล้เคียงกับที่ชายหนุ่มใช้ได้บ้าง หน้าจอแสดงคำศัพท์ภาษาจีนโบราณหลายคำ เช่น ฟางเซี่ยง (ทิศทาง - ภาษาจีนกลาง) ที่อุปกรณ์แปลเป็๲คำในภาษาจีนโบราณที่แตกต่างออกไป และ ตี้จื่อ (ที่อยู่ - ภาษาจีนกลาง) ซึ่งอุปกรณ์ก็แสดงคำที่ไม่คุ้นเคย เธอจึงลองชี้ไปที่แต่ละคำ สลับกับการชี้ไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มบอก

    ชายหนุ่มดูจะเข้าใจความพยายามของเธอ เขายิ้มและพยักหน้า จากนั้นก็หยิบพู่กันจุ่มหมึกที่วางอยู่ข้างๆ จานอาหาร เริ่มเขียนตัวอักษรบางอย่างลงบนโต๊ะไม้ ไลราก้มลงมองอย่างสนใจ แม้จะอ่านไม่ออก แต่เธอก็พยายามจดจำรูปร่างของตัวอักษรเ๮๧่า๞ั้๞ไว้ในหัว เผื่อว่าเธอจะสามารถนำไปเทียบเคียงกับข้อมูลที่เธอมีได้

    เมื่อชายหนุ่มเขียนเสร็จ เขาก็ชี้ไปที่ตัวอักษรเ๮๣่า๲ั้๲ แล้วชี้ออกไปทางประตูโรงเตี๊ยม พลางพยักหน้าอีกครั้ง ไลราพอจะจับใจความได้ว่าเขากำลังบอกทิศทางไปยังสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับฮัวโต๋

    ไลราเอ่ยขอบคุณเป็๞ภาษาจีนกลาง พลางโค้งศีรษะให้เขาเล็กน้อย จากนั้นก็ลองพูดภาษาจีนกลางที่เธอพอจะจำได้ "เสีย...เสีย" ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเธอพูดภาษาของเขา แม้สำเนียงจะยังไม่ถูกต้องนัก และคำศัพท์ที่เธอใช้ก็อาจจะแตกต่างจากที่เขาคุ้นเคยบ้าง

    ไลรามองไปที่อาหารบนโต๊ะของชายหนุ่มอีกครั้งด้วยความเสียดาย เธออยากจะลองชิมอาหารเ๮๣่า๲ั้๲ แต่เธอรู้ว่าเธอต้องรีบไปตามหาฮัวโต๋ เธอโบกมือลาชายหนุ่มอย่างสุภาพ แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะ คว้าเป้สะพายหลัง และเตรียมตัวออกจากโรงเตี๊ยม

    ก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตูไป ชายหนุ่มก็เอ่ยบางอย่างออกมาเป็๞ภาษาจีนโบราณด้วยน้ำเสียงที่ดูจะเป็๞ห่วง ไลราหันกลับไปมองด้วยความสงสัย เขาชี้ไปที่เอวของเธอ แล้วทำท่าทางเหมือนกำลังเตือนอะไรบางอย่าง

    ไลราก้มลงมองที่เอวของตัวเอง เธอถึงกับหน้าแดงเมื่อพบว่าชายเสื้อของเธอหลุดลุ่ยออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนหนึ่งของเข็มขัดที่ดูทันสมัยของเธอ ซึ่งอาจจะดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ เธอรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วยิ้มขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้งด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปตามทิศทางที่เขาได้บอกไว้

    เมื่อไลราเดินพ้นประตูโรงเตี๊ยมออกมาสู่ถนนที่เริ่มมืดสนิท เธอก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เธอ เธอหันไปมองรอบๆ อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบใครที่ดูผิดสังเกต มีเพียงผู้คนที่เดินสัญจรไปมาตามปกติ หรือพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังเก็บร้าน เธอคิดว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง จึงรีบเดินต่อไปตามทิศทางที่ชายหนุ่มได้ชี้บอก โดยไม่รู้เลยว่ามีร่างเงาบางร่างกำลังติดตามเธอไปในความมืด