กลับมาที่ห้องเก็บฟืน
เด็กน้อยกลับเขาสู่โลกของตนเองอีกครั้งเขาถอนหายใจแบบผู้ใหญ่
เพียงแต่ว่า เขาอายุได้เพียง 14 หนาวเท่านั้นเขาสูงเพียง 45 ชุ่น[1] 1 เฟิน[2] (ก็ราวๆ1.50 เมตร) ความสูงยังคงเหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ อยู่ และเสียงของเขาก็ยังคงเป็เสียงของเด็กชายอยู่เลย
เขาหวนคำนึงถึงอาจารย์หญิงผู้ที่จิตใจงดงาม นางเป็คน นำพาเขามาอยู่ที่นี้ ตอนนั้นเขาอายุได้เพียงแค่ 12หนาว ในขณะที่เขากำลังปัดฝุ่นที่ติดหมั่นโถวที่ตกลงพื้น เพื่อที่จะกินมัน
จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นเขามาหาเขา "เด็กน้อยเ้ากินนี้เถอะ อันนั้นเลอะแล้ว ... รับนี้ ... "เสียงหวานของสตรีผู้หนึ่งดังมาจากด้านหลังของเด็กน้อย
สภาพของเด็กน้อยในตอนนั้น มอมแมมไปทั้งตัวเสื้อผ้าเก่าขาด หน้าตาเลอะด้วยฝุ่น
เด็กน้อยหันหน้ามาตามเสียงสตรีที่เรียกเขา
เด็กน้อยมีท่าทีหวานกลัว แววตาเศร้าดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำ แต่ไม่มีหยดน้ำตา ถึงแม้ใบหน้าจะเลอะเถอะไปบ้างแต่สามารถเห็นรอยช้ำตามใบหน้าได้ รวมทั้งแขนสองข้างของเด็กน้อยก็มีรอยช้ำเช่นกัน
นางยิ้มให้กับเขา "เ้าไม่ต้องกลัว... เ้าชื่ออะไร แล้วบิดา มารดาของเ้าละ" สตรีผู้มีจิตใจดี เอยถามเด็กน้อย
นางพยายามผูกมิตรกับเขาแต่เด็กน้อยก็ยังมีท่าทีหวาดกลัว
"นายหญิงเ้าค่ะ ...ข้าว่านะเ้าค่ะ... " เสียงสาวใช้ข้างกายของสตรีเรียกเธอ
นางหันไปมองแวบหนึ่ง แต่กลับไม่ได้พูดอะไรและหันกลับไปหาเด็กน้อยอีกครั้ง
นางมองไปยังเด็กน้อยผู้น่าสงสาร "ไม่ต้องกลัว... มะ มากับข้า หากเ้าไม่มีบ้าน เ้ามากับข้าได้"
นางยื่นมือยาวมาให้เด็กน้อย เด็กน้อยกล้าๆกลัวๆ แต่ก็ยื่นมือเล็กๆ กลับไปหามือของนาง
"ดี ๆ ข้าแซ่เฉิน ชื่อซิงซิงแล้วเ้าละ"
"นายหญิง ... จะดีหรือเ้าค่ะ"สาวใช้ทัดทานผู้เป็นาย
"ไม่เป็ไรหรอก่นี้สำนักกำลังรับศิษย์ เข้าจะพาเขาไปด้วย ดูแล้วขากับเขาคงมีวาสนา ถูกชะตากัน เด็กคนนี้มีพลังปราณพอจะฝึกฝนวิชาได้"
เฉินซิงซิง จูงมือเด็กน้อยให้เดินตามเธอ ในขณะที่สาวใช้มองดูเด็กน้อยอย่างไม่ว่างตา
"ที่ใดมีคนที่นั่นมีชีวิตทำดีอย่าหวังสิ่งตอบแทน ... จำไว้" เฉินซิงซิงหันไปมองสาวใช้ที่นางดูออกว่าไม่พอใจกับการกระทำของนาง
"เ้าชื่ออะไร? ... " เฉินซิงซิงถามเด็กน้อยแต่เด็กน้อยกลับเงียบไม่ยอมตอบ
"เ้ามีชื่อหรือไม?"เฉินซิงซิงถามเด็กน้อยอีกครั้ง ขณะที่เธอจูงมือเด็กน้อยให้เดินตาม
"เอ่อ... คือ มีคนเรียกข้าว่า อาิ ... ข้าเป็เด็กกำพร้าว ไม่มีแซ่" เด็กน้อยบอกชื่อของเขาแต่ไม่ยอมบอกแซ่
"อือ... งั้นข้าจะให้แซ่แก่เ้า ... เ้าจะรับมันหรือไม่?" เฉินซิงซิงถามเด็กน้อย
เด็กน้อยผงกศีรษะเป็เชิงตอบรับ
"แซ่ข้าคือเฉิน ดังนั้น เ้าก็แซ่เดียวกับข้า ดีหรือไม่ เ้าชอบไหม?"
เด็กน้อยผงกศีรษะเป็เชิงตอบรับอีกครั้ง
"ชื่อิ เป็ชื่อที่ดี หมายถึงแสงสว่าง หากเ้า้าแสงสว่างในชีวิต เ้าจงจำไว้ -ก่อนที่จะเอาชนะคนอื่น..จักต้องเอาชนะตัวเองให้ได้เสียก่อนก่อนที่จะว่าคนอื่น ควรพิจารณาดูตัวเองเสียก่อน ก่อนหน้าที่จะรู้จักคนอื่นควรจะรู้จักตัวเองเสียก่อน-[3] "เฉินชิงชิง พูดกับเด็กน้อย แต่สาวใช้รับรู้ได้ว่านายของตนบอกกล่าวตนไปในที
"ขอรับข้าจักจำไว้" เด็กน้อยกล่าวตอบ
"ต่อไปนี้เ้าเรียกข้าว่าอาจารย์หญิง"
"ขอรับอาจารย์หญิง"
เฉิงชิงชิงรับรู้ได้ว่าเด็กน้อยคนนี้ต้องเป็เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีเป็แน่แท้เพราะคำพูดคำจาดูเป็คนที่ถูกอบรมสั่งสอนมาก่อน เพียงแต่ว่า ...เหตุใดเด็กน้อยต้องมาตกระกำลำบากอยู่เพียงลำพังเช่นนี้ได้
นางมองดูเด็กน้อยด้วยแววตามที่เมตตาเด็กน้อยรับรู้ได้
หมายเหตุ
[1] 1 ชุ่น 3.33 เิเ
[2] 1 เฟิน 0.33 ซม
[3] สุภาษิต โดยหลี่ปุ๊เหว่ย
13K
