คุณซีอีโอครับ โปรดทำตามแผนการหัวใจ

        ในเช้าวันถัดมาห้องแล็บที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาสดใส กลับเงียบสงัดจนผิดปกตินารานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอไม่ได้จัดกระถางต้นไม้ใหม่ไม่มีตุ๊กตาสาหร่ายบนโต๊ะเหมือนเคย และไม่มีเสียงเพลงแจ๊สจากหูฟัง

        “เงียบจังวันนี้”หนึ่งในทีมวิจัยกระซิบกับเพื่อน

        “ใช่ดูเหมือนเธอจะจริงจังขึ้นตั้งแต่เจอซีอีโอเมื่อวาน”

        “ไม่คุ้นเลยแฮะ แบบนี้”

        แม้ทุกคนจะไม่ได้พูดอะไรตรงๆแต่พวกเขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศในทีมเปลี่ยนไป

        “นี่แผนการทดลองสำหรับวันนี้ค่ะ”นาราวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าอชิระในเวลาที่เป๊ะจนเขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง

        “ส่งเร็วกว่ากำหนดอีก” เขาพูดเบาๆพร้อมเปิดแฟ้มดู

        “ค่ะฉันอยากให้ทุกอย่างถูกต้องตั้งแต่ต้น” เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “ดี” เขาตอบสั้นๆก่อนก้มลงตรวจสอบเอกสาร

        ในช่วงบ่ายนารายังคงตั้งใจทดลองระบบแคปซูลตามขั้นตอนที่วางไว้เป๊ะไม่มีการเร่งรีบหรือหลุดกรอบเหมือนเคย ทีมงานทำงานร่วมกับเธอได้ราบรื่นแต่ทุกคนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป

        “นารา...” หนึ่งในทีมพูดขึ้น“วันนี้เธอไม่คิดจะเล่าเรื่องขำๆ สักเรื่องเหรอ?”

        เธอเงยหน้าขึ้นจากเครื่องมือพร้อมรอยยิ้มบางๆ“ตอนนี้ฉันอยากโฟกัสงานให้สำเร็จก่อนค่ะ”

        ทีมงานเงียบไปไม่มีใครกล้าพูดต่อ

        หลังเลิกงานอชิระเดินผ่านแล็บและเห็นนารากำลังจัดระเบียบแฟ้มงานที่โต๊ะ ทุกอย่างเรียบร้อยและเป็นระเบียบอย่างไม่น่าเชื่อ

        “คุณดูเปลี่ยนไป”เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้อง

        เธอเงยหน้ามองเขา“เปลี่ยนยังไงเหรอคะ?”

        “เงียบขึ้น เรียบร้อยขึ้น”

        “ก็เพราะคุณบอกให้ฉันจริงจังกับงานไงคะ”เธอตอบพร้อมยิ้มจางๆ “ฉันไม่อยากให้คุณต้องมาคอยแก้ปัญหาของฉันอีก”

        เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเปลี่ยนไปจนเสียความเป็นตัวเอง”

        เธอหัวเราะเบาๆ“แต่มันก็ดีกับทีมงานไม่ใช่เหรอคะ? ตอนนี้ทุกคนทำงานได้อย่างราบรื่น”

        เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่สายตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

        ในคืนนั้นอชิระกลับไปที่ห้องทำงานของเขา แต่ในใจยังคงคิดถึงคำพูดของนารา

        “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเปลี่ยนไปจนเสียความเป็นตัวเอง”เขาทวนคำพูดของตัวเองในใจ

        เขาเริ่มนึกถึงเสียงหัวเราะในห้องแล็บและความสดใสที่เธอนำมาให้ทีม แม้เขาจะรู้สึกว่ามันวุ่นวายแต่กลับทำให้บรรยากาศในที่ทำงานไม่ตึงเครียดเกินไป

        อชิระเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะหลับตาครู่หนึ่ง “บางทีผมอาจจะเคร่งครัดเกินไปจริงๆ”

        เช้าวันถัดมาอชิระเดินเข้าห้องแล็บและยื่นถ้วยกาแฟให้กับนาราที่กำลังนั่งทำงาน

        เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ“อ้าว...นี่อะไรคะ?”

        “กาแฟ”

        “แล้วทำไมคุณถึง...?”

        “ผมแค่คิดว่าคุณน่าจะต้องการมัน”เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินจากไป

        นารามองตามเขาไปพร้อมรอยยิ้มที่เริ่มกลับมาบนใบหน้า