"นังทาสเเกอยู่ไหน" เสียงตวาดลั่นในปราสาทหรู ใจกลางเมือง เด็กน้อยผมสีทองยาวไปถึงสะโพกที่กำลังนั่งอ่านหนังสือนิทานขาดๆอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบวิ่งไปทางต้นเสียงทันที
"นี่ เเกทำเสื้อลูกชั้นขาดอีกเเล้วเรอะ" สาววัยกลางคน ผมสีน้ำตาลเข้มดวงตาสีเทา ในชุดสวย ชูชุดเดรสเนื้อดีที่มีรอยขาดขึ้นมาให้เด็กน้อยดู ข้างหลังคนสูงกว่าที่ต่อว่าเด็กน้อยนั้นมีเด็กรุ่นคราวเดียวกัน เรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีมรกต เเอบยิ้มเยาะเย้ยอยู่ ไม่ต้องเดาก็คงรู้ว่าเป็ฝีมือการกลั่นเเกล้งจากเธอ
"หนู..ไม่ได้ทำ.."
"อย่ามาเถียง ไม่ใช่ฝีมือเเกเเล้วจะเป็ใคร ห่ะ" เพี้ยะ ฝ่ามือหนาตบเข้าที่หน้าเด็กน้อยเต็มเเรง เด็กน้อยประคองเเก้มเเดงที่ถูกตบร้องไห้ สะอึกสะอื้น
"จำไว้ คราวหลังอย่าให้มีเื่เเบบนี้อีก ไม่งั้นชั้นจะอดข้าวเเก" หลังด่าทอเด็กสาวเสร็จ สาวกลางคนก็หันไปลูบหัวเด็กข้างหลังโดยเปลี่ยนโทนเสียงในทันที
"ไวโอเล็ต ลูก เดี๋ยวเราออกไปซื้อชุดใหม่กันนะ คืนนี้มีงานเลี้ยงลูกต้องเเต่งตัวให้สวยๆ" ว่าเเล้วทั้งสองคนก็หันหลังเดินออกจากไป
"คืนนี้ เเกไปนอนที่คอกม้า อย่าสะเอะเข้ามาในบ้านของชั้นเข้าใจนะ" สาววัยกลางคนทิ้งท้าย ก่อนจะปิดประตูเสียงดังสนั่น
เด็กน้อยร้องไห้นั่งลงบนพื้นพรม ข้างกายออกไปมีกระจกสูง ดวงตาสีซาตสะท้อนภาพใบหน้าตนที่บวมเเดงเพราะถูกตบจากคนที่ให้ที่อาศัยกับเธอ เธอเติบโตมาโดยการถูกกลั่นเเกล้งมาโดยตลอดกระทั่งคนที่เธอควรจะเรียกว่าเเม่ก็ถูกสั่งห้าม คุณลินดาคือชื่อของสาววัยกลางคนเมื่อกี้ เธอทำร้ายเเละใช้งานเด็กน้อยดั่งคนรับใช้มาตั้งเเต่สมัยเด็กๆ กระทั่งไวโลเล็ต เด็กอีกคนในบ้านที่น่าจะเปรียบดั่งพี่น้องก็ยังดูเกลียดชังเธอ คอยหาเื่ให้เธอโดนดุว่าอยู่ตลอด กระทั่งเหล่าสัตว์ต่างๆก็ทั้งขู่ทั้งวิ่งหนีจากเธอไป ในบ้านหลังนี้คงจะมีเเค่พี่เซฟี่ลูกสาวคนโตของบ้านที่ดูจะห่วงใยเธอที่สุดเเล้ว เเต่เมื่อปีที่เเล้วเธอก็เข้าสังกัตอัสวินศักธิ์สิทธิ์ของโบสท์ จึงทำให้เธอต้องเเยกออกไปอยู่คนเดียว ตอนนี้บ้านหลังนี้ดูเหมือนนรกทั้งเป็สำหรับเธอ ในตอนเย็น ทั้งคุณลินดาเเละไวโอเล็ตก็เเต่งชุดสวยพากันขึ้นรถม้าไปยังงานเลี้ยง เเต่ตัวเธอมีเเค่ผ้าบางสีซีตติดกายเท่านั้น เด็กสวยมองตาละห้อยจนรถม้าวิ่งลับไป
ในความหนาวเหน็บที่กัดกินร่างเล็กให้หนาวสั่นไปจนถึงกระดูก กองฟางเล็กๆที่รองกายไม่อาจขับไล่ความหนาวไปได้เเต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไร สองมือบางกอดเข้าหากันหวังเพียงความอบอุ่นเพียงเล็กน้อยให้ผ่านค่ำคืนนี้ไป หยดน้ำใสผุดลอดออกมาจากขนตาสีบลอดน์ยาวงอน ความขมขื่นทั้งหมดถาถมเข้ามาเกินกว่าเด็กอายุ12จะรับไหว ร่างเล็กสั่นระริก เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ดังออกมาจากคอกม้าที่อ้างว้าง
ร่างเล็กลอยคว้างไร้จุดจบ ความหนาวเหน็บหายไปดั่งอยู่ในอ้อมกอดอุ่นที่น่าประหลาด ทำเอาเด็กน้อยสะดุ้งตื่น ดวงตาสีเเดงซาตส่องส่ายไปทั่วอย่างหวาดกลัว
"โอ๋ๆ" เสียงทรงอำนาจดังขึ้นเเต่ก็เเฝงมาด้วยความอบอุ่น
"ใครคะ ที่นี่มันที่ไหนกันคะ" สิ้นคำของเด็กน้อย ร่างนึงก็ปรากฎขึ้นให้เห็น เรือนผมสีทองสะบัดพริ้วประดับด้วยพวงกุหลาบเเดง ร่างโปร่งสะโอดสะองในชุดราตรีสีดำไล่เเดงสวยดั่งเ้าหญิง ดวงตาสีซาตดุดันเเต่กลับส่งสายตาอ่อนโยนให้
"คะ คุณเป็ใคร.." ร่างเล็กถอยหนีไปทันที
"ไม่ต้องห่วง ในที่นี้จะไม่มีใครทำร้ายเ้าได้" ร่างโปร่งนั่งคุกเข่าลงไปในระดับสายตาเเล้วยื่นมือมาทางเด็กน้อย เด็กสาวหวาดกลัวมองมือขาวทาเล็บสีเเดงสดที่ยื่นมา ก่อนเงยขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กลับมา มือเล็กยกด้วยความสั่นเทาไปวางบนมือสวย
"เด็กดี" ร่างโปร่งไม่รอช้าดึงร่างเด็กสาวไปสวมกอดจนหน้าเล็กจมลงไปยังหน้าอกอวบที่เเหวกโผล่มาจากชุดราตรีสวย
"อืมม" เด็กสาวดิ้นอยู่สักพักก่อนจะนิ่งลงด้วยััที่ถูกมอบให้มันช่างอบอุ่นจนเธอเคลิ้มรับ
"อ่า น่ารักเสียจริงบุตรสาวเเห่งข้าเอ๋ย"ประโยคนึงเข้าหู เด็กน้อยจนเธอใมุดขึ้นมาโผล่บนซอกอกนิ่มเเหงนมองคนที่มอบอ้อมกอดให้
"หืม มีอะไรหรือ บุตรสาวของข้า"
"ลูก..ของคุณ"
"ใช่เเล้วล่ะ ลูกสาวข้า"
"เเต่เเม่ของชั้นคือ .. เเม..คุณลินดา" เด็กสาวกลืนคำว่าเเม่ลงคอ ตั้งเเต่เธอเติบโตมาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกคุณลินดาว่าเเม่สักครั้ง
"ไม่เเปลกที่เ้าจะคิดเช่นนั้น ก็เ้าถูกรับเลี้ยงมาตั้งเเต่เป็ทารกเลยนินะ"
"ถูกรับเลี้ยง.." เด็กะเืใจกับคำที่ได้ยินพอสมควร เด็กน้อยเเหงนมองอีกฝ่ายอีกครั้ง ทั้งผมสีทองเเละดวงตาสีเเดงซาตที่เปร่งประกายเหมือนกับของตัวเอง ก็ไม่อาจปฎิเสธได้ว่าคล้ายกันยิ่งกว่าคุณลินดาที่เลี้ยงดูเธอมาเสียอีก
"มะ เเม่เหรอคะ.."
"จ๊ะ เเม่เองจ๊ะ"
"หนูเรียกคุณว่า คุณเเม่ จะได้ไหมคะ" เด็กสาวตารื้น การเรียกใครว่าเเม่สักครั้ง เป็อะไรที่ถูกเก็บไว้ลึกๆในใจเด็กสาวมาโดยตลอด
"ได้สิ บุตรสาวของข้า"
"คุณเเม่คะ!!" เด็กสาวโผเข้ากอดร้องไห้ คนโตกว่าก็กระซับอ้อมเเขนกอดเด็กน้อยเเน่น
"ฮึก คุณเเม่คะ ฮืออ ทำไม ..ทำไมถึงทิ้งไปหนูหรือคะ.." เด็กน้อยสะอึกสะอื้น ถามคำถามที่ค้างคาในใจ คนผมทองได้ยินคำถามของเด็กน้อยก็ถึงกับเผลอกัดฟันตัวเองเเน่น
"ไม่ใช่นะ เเม่ไม่เคยคิดจะทิ้งลูกเลย.." คนสูงกว่าผละออกมาลูบไล้เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบเเก้ม
"คุณเเม่คะ.."
"..ตลอดมาเเม่ติดต่อมาหาลูกตลอด เเต่ครั้งนี้นี่เเหละที่ทำให้เราได้พบกันเสียที"
"..." เด็กน้อยยังคงส่งสายตาวินวอนอย่างไม่เข้าใจ คนผมทองก็ถอดหายใจเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง
"เข้าใจเเล้วจ๊ะ วันนี้เเม่จะบอกทุกๆอย่างเเก่หนู" คนผมทองลูบไปตามกรอบหน้าเล็กช้าๆก่อนลุกขึ้นถอยหลังไปก้าวสองก้าว
"ในตอนที่ให้กำเนิดหนูมา เพราะหนูนั้นพิเศษเเม่จึงไม่อาจดูเเลลูกได้"
"หนู..พิเศษ.."
"..จ๊ะ เพราะเเม่ของหนูคนนี้..เป็ราชินีเเห่งราคะยังไงล่ะ" คำพูดเปล่งสะท้อนไปทั่ว ร่างหญิงสาวได้เเปรเปลี่ยนไป ปรากฏเขาเเพะสีดำม้วนข้างเรือนผมสีทอง ผิวขาวผ่องถูกเเต่งเเต้มด้วยเส้นสีน้ำเงินวิ่งไปตามร่างดั่งเส้นเื ปีกค้างคาวขนาดใหญ่สีดำไล่เเดงงอกเเผ่จากด้านหลัง
"ราชินีเเห่งราคะ.."
"เเม่คือราชินีเเห่งเหล่าซัคคิวบัส เเม่..นั้นคือเผ่าปีศาจ...ด้วยอีกครึ่งนึงของลูกมาจากเธอคนนั้น ทำให้ร่างกายของหนูเป็เหมือนมนุษย์ ตัวเเม่ที่เป็เเบบนี้จึงไม่อาจดูเเลลูกได้..เเม่จึงนำเ้าที่ยังทารกมาฝากมนุษย์ที่ชื่อลินดานั้นเลี้ยง..เเต่ยัยนั้นกลับทำกับเ้าอย่างกับทาสรับใช้.." พูดเเค่นั้น สาวงามในร่างปีศาจก็ทรุดลงกับพื้นทุบหมัดลงไปอย่างเจ็บเเค้น เเววตาทุกข์ใจถึงที่สุดส่งไปหาเด็กน้อย ร่างเล็กขยับลุกขึ้นมาสวมกอดปีศาจสาวอย่างไม่เกรงกลัว
"ลูก..ไม่รังเกียจเเม่หรือ.."
"หนูไม่มีทางรังเกียจคุณเเม่หรอกคะ"
"ฮึก..งั้นเหรอ.. ถ้ารู้เเบบนี้เเม่..เเม่มาหาเ้าตั้งนานเเล้วบุตรสาวของข้า เเม่จะได้ไม่ต้องมาทนเห็นเ้าต้องมาทุกข์ทรมาณเเบบนี้บุตรสาวของข้าา ฮืออ" หญิงสาวปีศาจกอดรัดร่างเล็กอย่างกระหายทั้งจูบทั้งหอมให้หายคิดถึง เด็กหญิงก็ถึงกับน้ำตาซึม ทุกอย่างได้คลี่คลายลงเเล้ว ทำไมคุณลินดากับคนในบ้านถึงทำเหมือนเธอไม่ใช่ครอบครัว ทำไมพวกสัตว์ไม่ชอบเธอกันซะหมด เพราะเธอนั้นมีสายเืของปีศาจอยู่ในตัวนั้นเอง เด็กน้อยถึงเเม้จะอายุน้อยเเต่ก็พากเพียรอ่านหนังสือจนรู้อะไรหลายๆอย่าง ในตอนที่ดื่มด่ำกับความอบอุ่นของอ้อมกอด คนเป็เเม่ก็ผละออกมาลูบตามโครงหน้าเด็กน้อยเเล้วยิ้มออกมาทั้งน้ำตา
"หึ ไม่เสียทีที่เป็บุตรของเธอคนนั้น ช่างคล้ายกันจริงๆ"
"เธอคนนั้น.."
"อีกครึ่งนึงของลูกไงล่ะ ในตัวของหนูมีเืของยัยนั้น เอลฟ์ผู้พิซิต ไหลเวียนอยู่"
"เอลฟ์ผู้พิซิต!?" นิทานตำนานปรัมปราเล่าถึงเอลฟ์สาวผู้ออกเดินทางไปทั่วทิศเพื่อช่วยเหลือผู้คน เป็หนึ่งในนิทานเื่โปรดที่เด็กน้อยมักหยิบมาอ่านก่อนจะถูกไวโอเล็ตเเกล้งเอาไปโยนทิ้งน้ำหายไป เเต่ด้วยความจำที่ดีเด็กน้อยก็จำเนื้อเื่ได้ขึ้นใจเเล้ว
"นั้นไม่ใช่เเค่นิทานเหรอคะ"
"ถึงนิทานนั้น เด็กคนนั้นจะเเต่งเอาสนุกเเต่ก็เอามาจากเื่จริงของเธอคนนั้น เอลมารีน เอลฟ์เเห่งป่าฮิลการ์ด เธอคือผู้ที่มีโลหิตเหมือนกับหนูครึ่งนึงไหลเวียนอยู่"
"เอลมารีน.."
"เเละชื่อของเเม่คือ วิทราเรีย ราชินีเเห่งราคะ พวกเราได้ให้กำเนิดลูกขึ้นมาไงล่ะจ๊ะ"
"คุณเเม่ วิทราเรีย.."
"เเละก็ลูก..นั้นสินะ ชื่อที่พวกเราคิดเอาไว้ถ้าเกิดมีบุตรด้วยกัน เอลทรอเรีย นั้นคือชื่อของลูก" วิทรอเรียลงไปนั่งคุกเข่าช้อนหน้าเด็กน้อยขึ้นเเล้วกล่าวชื่อที่เคยเเกล้งถามยัยนั้นว่าถ้าเกิดมีลูกด้วยกันจะตั้งว่าอะไร ทำเอานางคิดไม่ตกก่อนจะตอบชื่อนี้ออกมา วิทรอเรียยิ้มอ่อนให้กับเด็กสาวที่ได้รับชื่อนั้นไปจริงๆ
"เอลทรอเรีย..หนูคือเอลทรอเรีย.." เด็กสาวถึงกับพูดไม่ออก ตลอดมาเธอถูกเรียกด้วยชื่ออย่าง ทาส หรือ เเก คงมีเเต่พี่เซฟี่ ที่เเอบเรียกว่าน้องสาวตอนที่อยู่กันตามลำพังเท่านั้น
"ฮึก ฮืออ"
"ในที่สุดเเม่ก็ติดต่อกับเ้าได้เเล้ว ..เอลทรอเรีย ในตอนนี้เเม่มีคำถามจะถามเ้า.."
"ค่ะ คุณเเม่"
"เอลทรอเรีย..เ้าอยากจะเเก้เเค้นไหม".....
............................................................
เปิดเื่ใหม่ที่โยงกับเื่เก่าล่ะ เป็การเปิดไทม์ไลน์จักรวาลFallLoveให้มากขึ้นไปอีกครับ เเต่ระวังนะครับอ่านเื่ใหม่ผมไปๆมาๆ เอ้า นี่มันลูกหลานของคนนี้นี่น่า555 สำหรับใครที่ไม่รู้ว่า เอลมารีน นี่เป็ใคร ก็ให้ไปอ่าน fall love ที่ผมเเต่งนะครับกำลังเดินทางเพื่อเป็ เอลฟ์ผู้พิซิต เลยล่ะ ส่วนวิทราเรียนี่ยังไม่มีบทในเื่เลยครับ55รอไปก่อนนะ หลังจากตอนนี้จะNcยาวๆเลยครับ โดยเื่นี่จะลงในวันจันทร์ล่ะ สำหรับสายฟรีระวังพลาดอ่านนะครับ
ส่วนนี่คือลิงก์ fall love ไปตามอ่านกันได้นะ :
https://www.readawrite.com/a/d5e1a45820d2c3135fec7203be772862
ยังไงฝากติดตาม กดหัวใจ กดเข้าชั้น หรือมาพูดคุยกันเป็กำลังใจให้ผมกันต่อไปนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ
![[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765398603_25410050.webp)
22K
