"อ๊ากกกกก!"
เสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันเล็ดลอดออกจากลำคอ เซี่ยฟานดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ ร่างกายของเขากำลังถูกฉีกกระชากจากภายใน
สนิมสีดำที่ซึมเข้าไปในเส้นเืไม่ได้มอบพลังลมปราณที่นุ่มนวล แต่มันเหมือนฝูงมดตะนอยนับล้านตัวที่กำลังกัดกินเนื้อหนังมังสาของเขา ิัที่เคยแห้งกร้านจากการตรากตรำเริ่มปริแตก เืสีแดงฉานไหลทะลักออกมาผสมกับของเหลวสีดำข้นคลั่ก
กึก... กึก...
เสียงกระดูกลั่นดังน่าสยดสยอง กระดูกซี่โครงที่เคยเปราะบางเพราะขาดสารอาหารกำลังถูก 'ทุบ' ให้ละเอียดโดยพลังงานลึกลับ แล้วถูก 'หล่อ' ขึ้นมาใหม่
ในโลกของผู้ฝึกตน การชำระไขกระดูกคือวาสนาที่ใครต่างใฝ่ฝัน แต่สำหรับเซี่ยฟาน... นี่คือการทรมาน มันคือกระบวนการ "ผลาญเนื้อสร้างกระดูก"
อีเต้อในมือของเขาร้อนระอุราวกับถ่านไฟ แต่มือของเขากลับไม่สามารถปล่อยมันได้ ราวกับเนื้อฝ่ามือได้หลอมรวมเป็เนื้อเดียวกับด้ามไม้ไหม้เกรียมนั้นไปแล้ว
"เ้า... อ่อนแอเกินไป..." เสียงแหบพร่าดังก้องในหัวอีกครั้ง "ร่างกายเปราะบางเช่นนี้ จะรองรับแรงเหวี่ยงของข้าได้อย่างไร?"
ความเ็ปดำเนินต่อไปยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ จนกระทั่งเซี่ยฟานหมดสติไปกลางกองเื
...
ความรู้สึกเย็นวาบที่แก้มปลุกให้เขาตื่นขึ้นอีกครั้ง
เซี่ยฟานลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองยังนอนอยู่ที่เดิม แต่ร่างกายกลับเปลี่ยนไป... ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก เขายังคงดูผอมโซเหมือนขอทานเช่นเดิม แต่ความรู้สึกภายในนั้นหนักอึ้ง
เขาลองขยับแขน มันหนัก... หนักเหมือนแขนทั้งสองข้างถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แต่เมื่อเขาออกแรงยันตัวลุกขึ้น พื้นหินที่ฝ่ามือกดลงไปกลับยุบตัวลงเป็รอยนิ้วมือลึก!
"นี่มัน..." เซี่ยฟานมองมือตัวเองด้วยความตื่นตระหนก พละกำลังมหาศาลนี้มาจากไหน?
ทันใดนั้น หูของเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจาก้าของรอยแยกที่เขาตกลงมา
"ไอ้หนู! แกยังไม่ตายใช่ไหม? ข้าได้กลิ่นเืสาบสวะของแก!"
แสงคบเพลิงส่องลงมาจากช่องว่าง้า เผยให้เห็นร่างบึกบึนของ 'หัวหน้าผู้คุมหม่า' ชายร่างั์ผู้มีระดับพลัง 'ขั้นรวบรวมปราณ ระดับ 5' ผิวกายของมันแข็งดั่งทองแดงจากการฝึกวิชา 'กายาโลหะ'
หม่าะโลงมาจากความสูงกว่าสิบวา (ประมาณ 20 เมตร) ร่างของมันกระแทกพื้นดัง ตึง! แรงสั่นะเืทำให้ฝุ่นตลบอบอวล
"ฮ่าๆๆ! นึกว่าแกจะเละเป็โจ๊กไปแล้ว ที่แท้ก็มาแอบอู้งานอยู่ที่นี่เอง" หม่าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาเหลือบไปเห็นอีเต้อสีดำในมือเซี่ยฟาน "นั่นมันขยะอะไร? จอบขุดดินอันเก่าพังไปแล้วรึไง?"
เซี่ยฟานกำด้ามอีเต้อแน่น ความกลัวที่ฝังรากลึกมาสิบปีทำให้เขาสั่นสะท้าน "ข้า... ข้าตกลงมา..."
"หุบปาก!" หม่าตวาดลั่น พร้อมกับสะบัดแส้หางกระเบนในมือ แส้นี้เคลือบด้วยเกล็ดงูพิษ เป็อาวุธระดับต่ำที่ฉีกเนื้อทาสมานับไม่ถ้วน "เสียเวลาข้าต้องลงมาตาม กลับขึ้นไปเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นข้าจะเฆี่ยนให้แกเหลือแต่กระดูก!"
ขวับ!
แส้หางกระเบนพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายจะฟาดเข้าที่ใบหน้าของเซี่ยฟาน ตามสัญชาตญาณ เซี่ยฟานยกอีเต้อขึ้นมาบัง
ฉึก!
ไม่มีเสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน แต่เป็เสียงเหมือนผ้าขาด...
ปลายแส้ที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ทันทีที่ัักับ 'คม' ของอีเต้อที่ดูทื่อๆ นั้น มันกลับขาดสะบั้นลงอย่างง่ายดายราวกับเต้าหู้!
"อะไรกัน!?" หม่าเบิกตากว้าง มองดูแส้คู่ใจที่เหลือแต่ด้าม "อาวุธนั่น... มันมีคมด้วยรึ?"
เซี่ยฟานเองก็ตกตะลึง แต่ในวินาทีนั้น ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านด้ามจับเข้าสู่สมอง... มันไม่ใช่ความกระหายเื แต่เป็ความรู้สึก 'รำคาญ' อีเต้อกำลังบอกเขาว่า... สิ่งกีดขวางตรงหน้า ช่างเกะกะสายตา
"ฆ่ามัน..." เซี่ยฟานพึมพำโดยไม่รู้ตัว ความแค้นที่ถูกกดขี่มาทั้งชีวิตะเิออกมา
"แกกล้าทำลายของๆ ข้าเรอะ!" หม่าคำรามด้วยความโกรธ เกร็งลมปราณทั่วร่าง ิัเปลี่ยนเป็สีทองแดงเข้ม "ตายซะไอ้สวะ! หมัดทลายภูผา!"
หม่าพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว หมัดที่ห่อหุ้มด้วยลมปราณหนักหน่วงพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของเซี่ยฟาน
เซี่ยฟานหลบไม่เป็ เขาไม่รู้วรยุทธ์ สิ่งเดียวที่เขารู้จักคือท่าทางเดียวที่ทำมาตลอดสิบปี... การขุด
เขายกอีเต้อขึ้นเหนือหัว สองมือจับด้ามแน่น แล้วเหวี่ยงลงไปสุดแรง เหมือนกับตอนที่เขาขุดหินิญญา เป้าหมายไม่ใช่หิน... แต่เป็หัวของหม่า!
"โง่เง่า! อาวุธผุพังแบบนั้นจะทำอะไรกายาโลหะของข้าได้!" หม่าแสยะยิ้ม ไม่คิดจะหลบ เขาเชื่อมั่นในร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าเหล็ก
แต่เขาคิดผิด
จังหวะที่ด้านแหลมของอีเต้อัักับหน้าผากของหม่า... ไม่มีแรงต้านใดๆ ทั้งสิ้น เกราะลมปราณที่หม่าภูมิใจ? ถูกเจาะทะลุเหมือนกระดาษ กะโหลกศีรษะที่แข็งแกร่งดั่งทองแดง? แตกละเอียดเหมือนเปลือกไข่
โพละ!
เสียงที่เกิดขึ้นมันทึบและหนักหน่วง ด้านแหลมของอีเต้อจมลึกลงไปถึงกลางกะโหลกของหม่า เืสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาอาบหน้าเซี่ยฟาน ร่างั์ของผู้คุมกระตุกเพียงครั้งเดียว ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในสภาพสิ้นใจทันที
เซี่ยฟานยืนหอบหายใจ ร่างกายสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงสะท้อนกลับที่ส่งมาถึงแขน เขาดึงอีเต้อออกจากศพ... มันไม่มีเืติดอยู่เลยแม้แต่หยดเดียว เืทั้งหมดถูกตัวอีเต้อดูดซับเข้าไปจนเกลี้ยง
ตัวอักษรโบราณบางอย่างสว่างวาบขึ้นจางๆ บนด้ามจับ ...ขุดเจาะสำเร็จ 1...
เซี่ยฟานมองศพของคนที่เคยกดขี่เขามาตลอดชีวิต บัดนี้กลายเป็เพียงก้อนเนื้อไร้ิญญา เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังปากปล่อง้า แสงสว่างรำไรที่เคยดูห่างไกล วันนี้กลับดูเหมือนจะเอื้อมถึง
"ข้าจะออกไป..." เซี่ยฟานกำด้ามอีเต้อแน่น แววตาเปลี่ยนไปตลอดกาล "ใครขวางข้า... ข้าจะขุดมันให้เละ!"
เขาหันหน้าเข้าหาผนังถ้ำหินที่สูงชัน แล้วสับอีเต้อลงไป ฉึก! อีเต้อจมลงในหินผาแข็งแกร่งอย่างง่ายดาย เซี่ยฟานใช้มันต่างบันได ปีนป่ายขึ้นสู่โลกเบื้องบน... สู่การล้างแค้นที่แท้จริง
2K
